tag:blogger.com,1999:blog-70708500122740127882012-01-27T22:03:39.314+02:00Όταν βαριέσαι, αυτά κάνεις...!!!prozakhttp://www.blogger.com/profile/09712029702395828901noreply@blogger.comBlogger1081100tag:blogger.com,1999:blog-7070850012274012788.post-73279623083804352412011-09-26T12:28:00.000+03:002011-09-26T12:28:07.391+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: large;">Ο Απόλλωνας κοντεύει 4 μηνών και εγώ αρνιόμουν να του πω νανούρισμα.. Τον κοίμιζα με το "<a href="http://www.youtube.com/watch?v=EDTqOqdFqss">μαύρος γάτος</a>" ή του ψιθύριζα διάφορα πράγματα που μου έρχονταν στο μυαλό...&nbsp; Ο free μου έλεγε ότι αυτό που κάνω δεν είναι σωστό, κι ότι πρέπει να βρω ένα νανούρισμα που να μου αρέσει, να το λέω κάθε βράδυ, να το συνδυάσει ο Απόλλωνας με εμένα. Έλα μου όμως που δεν μου άρεσε κανένα από τα παραδοσιακά νανουρίσματα...</span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><br /></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: large;">Χτες το βράδυ όμως, την ώρα που προσπαθούσαμε να κοιμηθούμε, σιγά σιγά, λέξη-λέξη, μου ήρθε στο μυαλό ένα νανούρισμα, βγαλμένο εξ'ολοκλήρου από το μυαλό μου, το οποίο του το τραγουδούσα συνέχεια μέχρι να κοιμηθεί, και φάνηκε να τον ηρεμεί..!!</span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: large;">Το είπα και στον free, και φάνηκε να του αρέσει...&nbsp; Είμαι πολύ χαρούμενη που ο Απόλλωνας θα έχει το δικό του νανούρισμα, φτιαγμένο από την μανούλα για εκείνος..!!! Σας το γράφω εδώ κι αν σας αρέσει μπορείτε να το σιγοτραγουδάτε κι εσείς στα καμάρια σας...</span></div><br /><br /><br /><div style="color: blue; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><i><b>Νανούρισμα Για Τον Απόλλωνα</b></i></span></div><div style="color: blue; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><i><b><br /></b></i></span></div><div style="color: blue; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i><b>Νάνι Νάνι το μωρό μου</b></i></span></div><div style="color: blue; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i><b>Νάνι το χαμόγελό μου</b></i></span></div><div style="color: blue; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i><b> Κλείσε τα Ματάκια</b></i></span></div><div style="color: blue; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i><b>Να κάνεις ονειράκια</b></i></span></div><div style="color: blue; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i><b>Να 'ρθει κι η Νεραιδούλα</b></i></span></div><div style="color: blue; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i><b>Να έχεις παρεούλα</b></i></span></div><div style="color: blue; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i><b>Μην είσαι μοναχούλης</b></i></span></div><div style="color: blue; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i><b>Που είσαι εσύ καλούλης.... (εναλλακτικά ομορφούλης)</b></i></span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"> </div><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7070850012274012788-7327962308380435241?l=prozak-prozac.blogspot.com' alt='' /></div>prozakhttp://www.blogger.com/profile/09712029702395828901noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7070850012274012788.post-69518439047272722542011-09-23T15:38:00.000+03:002011-09-23T15:38:13.262+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="color: blue; font-family: Times,&quot;Times New Roman&quot;,serif; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i>Τον τελευταίο καιρό μάλλον αρχίζουν και υποχωρούν οι ορμόνες μου.. Και βλέπω πια τα πράγματα από άλλη οπτική, πιο ήρεμη, πιο ψύχραιμη θα έλεγα..</i></span></div><div style="color: blue; font-family: Times,&quot;Times New Roman&quot;,serif; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i>&nbsp;Η αλήθεια είναι ότι εδώ και αρκετές μέρες ξυπνούσα και κοιμόμουν με μία σκέψη, ότι κάτι δεν πάει καλά, ότι ο free έχει απομακρυνθεί, και καθόμουν και το ανέλυα και σκεφτόμουν όλες τις παραμέτρους. Πόσες φορές με φίλησε σήμερα, μου είπε σ αγαπώ..? , με θέλει...? , τι σκέφτεται για μένα τώρα που είμαι χοντρή και όχι έγκυος...???</i></span></div><div style="color: blue; font-family: Times,&quot;Times New Roman&quot;,serif; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i><br /></i></span></div><div style="color: blue; font-family: Times,&quot;Times New Roman&quot;,serif; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i>Σχεδόν σε εβδομαδιαία βάση είχαμε αυτή την συζήτηση.. Βρε καλή μου, βρε χρυσή μου, τίποτα εγώ...</i></span></div><div style="color: blue; font-family: Times,&quot;Times New Roman&quot;,serif; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i>Μέχρι που εχτές μου ήρθε η επιφοίτηση... Είμαστε καλά, είμαστε μαζί, έχουμε το παιδάκι μας, τις δουλίτσες μας, δεν συμβιβαζόμαστε απλά εξελισσόμαστε... Δεν μπορώ να ζητάω τη ζωή που είχαμε πριν κάνουμε παιδί, από τη στιγμή που δεν θέλουμε να δίνουμε τον Απόλλωνα να μας τον κρατάνε εκτός σπιτιού..</i></span></div><div style="color: blue; font-family: Times,&quot;Times New Roman&quot;,serif; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i><br /></i></span></div><div style="color: blue; font-family: Times,&quot;Times New Roman&quot;,serif; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i>Μιλάω τις τελευταίες μέρες με τρία διαφορετικά άτομα στον νετ... Δεν γνωρίζονται μεταξύ τους, δεν έχουν κάποιο κοινό, εκτός από το ότι είναι και τα τρία αυτά άτομα παντρεμένα.. Ο ένας είναι σε διάσταση και έχει φύγει σχεδόν από το σπίτι του.. Γνώρισε και μία κοπέλα μέσω νετ, με την οποία όμως δεν υπάρχει περίπτωση να γίνει κάτι αφού εκείνη είναι από την άλλη άκρη της Ελλάδας.. Τώρα που το γράφω, συνειδητοποιώ ότι και ο δεύτερος είναι ακριβώς ίδια περίπτωση.. Η διαφορά είναι στον αριθμό των παιδιών.. Ο ένας έχει ένα και ο άλλος τρία... Και το τρίτο άτομο είναι μια κοπέλα που είναι στη φάση να πάρει διαζύγιο, μόνο που βιάζεται γιατί είναι έγκυος, και δεν θέλει το παιδί όταν γεννηθεί να πάρει το όνομα του νυν συζύγου...</i></span></div><div style="color: blue; font-family: Times,&quot;Times New Roman&quot;,serif; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i><br /></i></span></div><div style="color: blue; font-family: Times,&quot;Times New Roman&quot;,serif; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i>Το απίστευτο είναι ότι και στις τρεις περιπτώσεις μιλάω και έρχομαι σε επαφή με αυτόν που φεύγει...Δεν ξέρω την άλλη πλευρά, δεν ξέρω πώς νοιώθει αυτός που μένει πίσω, αυτός που τρώει το κέρατο.. Και νοιώθω πολύ μπερδεμένη, αφού από την μία ισχυρίζομαι ότι είμαι κάθετα αντίθετη στην απιστία, ότι δεν θα σκεφτώ τίποτα αν καταλάβω ότι ο free κοιτάει αλλού, ότι δεν θα περιμένω καν να το φάω το κέρατο, θα χωρίσω αν το σκεφτεί και μόνο... Ναι, αλλά τότε γιατί συμπαθώ αυτούς που το κάνουν..???Δεν θα έπρεπε κανονικά να τους απορρίπτω..??</i></span></div><div style="color: blue; font-family: Times,&quot;Times New Roman&quot;,serif; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i><br /></i></span></div><div style="color: blue; font-family: Times,&quot;Times New Roman&quot;,serif; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i>Κανείς από τους τρεις δεν λέει ότι γνώρισε τον έρωτα της ζωής του και καταστρέφει το σπίτι του εξαιτίας του.. Όλοι λένε ότι είχαν προβλήματα στο σπίτι, ότι είχαν απομακρυνθεί με τον σύντροφό τους, και σε δεδομένη στιγμή βρήκαν ένα καινούριο ταίρι... Οπότε καταλήγω στο συμπέρασμα ότι δεν πρέπει να φοβάμαι τις σειρήνες που θα γοητεύσουν τον free, θα πρέπει να φοβάμαι τον εαυτό μου μήπως και τον διώξω...</i></span></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://t2.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcTNmPU1gNZNj-g2v5FCGen4RLxDOFH10nMJMDnXh9ENipKdqDG2" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://t2.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcTNmPU1gNZNj-g2v5FCGen4RLxDOFH10nMJMDnXh9ENipKdqDG2" /></a></div><br /><br /><span id="goog_1716465110"></span><span id="goog_1716465111"></span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7070850012274012788-6951843904727272254?l=prozak-prozac.blogspot.com' alt='' /></div>prozakhttp://www.blogger.com/profile/09712029702395828901noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7070850012274012788.post-80754601527239002402011-08-21T18:48:00.000+03:002011-08-21T18:48:07.313+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><object width="320" height="266" class="BLOGGER-youtube-video" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0" data-thumbnail-src="http://1.gvt0.com/vi/hKiEnKjqpgE/0.jpg"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/hKiEnKjqpgE&fs=1&source=uds" /><param name="bgcolor" value="#FFFFFF" /><embed width="320" height="266" src="http://www.youtube.com/v/hKiEnKjqpgE&fs=1&source=uds" type="application/x-shockwave-flash"></embed></object></div><br /><br /><br /><br /><div style="color: blue; text-align: justify;"><i><span style="font-size: large;"><b>Ξυπνάω στις 06.30. Θηλάζω τον μικρό, τον αλλάζω, τον πλένω, τον κοιμήζω και ξανακοιμάμαι.. Το ξυπνητήρι χτυπάει στις 09.00, θηλάζω το μωρό, σηκώνομαι, ετοιμάζω το θήλαστρο και βγάζω το μεσημεριανό του Απόλλωνα.. Ταυτόχρονα στέλνω τα αλογάκια μου για φάρμινγκ... Μόλις τελειώσω, πλένω τα εξαρτήματα του θήλαστρου και τα βάζω για αποστείρωση.. Ετοιμάζομαι για να φύγω, κάνω ντουζάκι, ντύνομαι, ετοιμάζω την τσάντα του Απόλλωνα, βάζω το αποστειρωμένο θήλαστρο σε άλλη τσάντα, φοράω το σλινγκ, παίρνω τον μικρό και φεύγω.. Φτάνω στην μάνα μου, η ώρα είναι πρπ 10.20. Θηλάζω το μωρό, τον χαιρετάω, φοράω το κράνος και πάω για δουλειά.. 11.00 είμαι εκεί, και ξεκινάω αμέσως.. Στις 14.00 παίρνω την τσάντα με το θήλαστρο και πάω στην τουαλέτα.. Κάθομαι στην λεκάνη και βγάζω γάλα.. Στάζω από τον ιδρώτα αλλά πρέπει να βγάλω 120 γρ. Μόλις τελειώσω, βάζω το κυπελάκι στο ψυγείο και ξαναπάω στο γραφείο μου μέχρι τις 17.00.. Όταν σχολάσω, φεύγω καρφί και πάω στη μάνα μου να πάρω το μωρό...Με περιμένει με ανοιχτό το στόμα, τον θηλάζω και πάμε σπίτι.. Η ώρα είναι έξι, τον κανακεύω, τον κουνάω, στέλνω τα αλογάκια μου για φάρμινγκ, τον κοιμήζω&nbsp; και βάζω να φαμε ... Τρώμε στα γρήγορα, πριν ξυπνήσει το μωρό, έχουμε 20 λεπτά στη διάθεσή μας.. Βάζω τα πιάτα στο νεροχύτη, και τρέχω στο μωρό.. Τον ξαναθηλάζω, τον αλλάζω, τον πλένω, παίζουμε,μετράμε μέχρι το δέκα&nbsp; και ούτω καθεξίς μέχρι τις 21.00. Τότε πάμε στο δωμάτιο, κλείνουμε φώτα και προσπαθώ να τον κοιμήσω.. Τώρα πια έχουμε φτάσει στο σημείο που κοιμάται κατά τις 21.30, αλλά μετά από 20 λεπτά ξυπνάει. Πάω τον ξανακοιμίζω.. Ταυτόχρονα βάζω τα πιάτα στο πλυντήριο, πλένω κατσαρόλες, και έχω το νου μου στην ενδοσυνεννόηση.. Συνήθως κατά τις 23.00 ξαναξυπνάει, τον θηλάζω, και ξανακοιμάται. Επιτέλους μπορώ να μαγειρέψω για την επόμενη μέρα... Όσο το φαγητό είναι στην φωτιά, μπορώ να ρίξω μια ματιά στο διαδίκτυο, να ασχοληθώ με τα χωριά μου, με το φατσοβιβλίο, και να περιμένω την Κυριακή με λαχτάρα...!! Η ώρα είναι 00.30 το φαγητό είναι έτοιμο, και το κρεβάτι μου με περιμένει..!!!</b></span></i></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7070850012274012788-8075460152723900240?l=prozak-prozac.blogspot.com' alt='' /></div>prozakhttp://www.blogger.com/profile/09712029702395828901noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7070850012274012788.post-40600284455417575852011-08-13T00:30:00.000+03:002011-08-13T00:30:48.357+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="color: purple; font-family: Times,&quot;Times New Roman&quot;,serif; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i><b>&nbsp;Από την πρώτη στιγμή που καταλάβαμε ότι είμαι έγκυος, με τον free έχουμε αναλύσει τα πάντα για το πώς θέλουμε να μεγαλώσουμε το παιδί μας.. Και συμφωνήσαμε και οι δύο ότι κάθε μορφή βίας, σωματική και ψυχολογική, θα απουσιάζει από το σπίτι μας.. Θέλουμε και οι δύο να λύνουμε οποιοδήποτε θέμα προκύψει με συζήτηση, όπως άλλωστε κάνουμε και μεταξύ μας..</b></i></span></div><div style="color: purple; font-family: Times,&quot;Times New Roman&quot;,serif; text-align: justify;"><br /></div><div style="color: purple; font-family: Times,&quot;Times New Roman&quot;,serif; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i><b>Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρουμε, το ελπίζω όμως... Άλλωστε μέχρι τώρα όποτε με έχει "κουράσει" το μωρό, υπενθυμίζω στον εαυτό μου ότι είναι ένα βρέφος που μέσα σε λίγες μέρες διπλασιάζει το βάρος του, τεντώνει το σώμα του, αλλάζει...<br />Είναι λογικό να πονάει, να γκρινιάζει, να μην έχει ησυχία...<br />Και πρέπει να σταθώ στο ύψος των περιστάσεων, να μην κουράζομαι, να μην νευριάζω, να μην χάνω την ψυχραιμία μου.... Και να βρω τρόπο να κοντρολάρω και τις ορμόνες μου.. Η αλήθεια είναι ότι σχεδόν τις έχω υπό έλεγχο.. Τις πρώτες μέρες μετά την γέννα, κάθε φορά που σκεφτόμουν ότι δεν γέννησα με Φ.Τ, έβαζα τα κλάματα.Τώρα όμως έχω καταφέρει να φτάσω στο σημείο απλά να βουρκώνω και να νοιώθω ένα κόμπο στο λαιμό...<br /><br />Ακριβώς απέναντι από μένα μένει μια κοπέλα με τα δυο της αγοράκια.. Μαζί της μένει και η μάνα της, κλασσική βουλγάρα, ή τεσπα ανατολικό μπλοκ... Νταρντανογυναίκα, κοντο ξανθό μαλλι, κτλ.. Η κόρη ψηλή αδύνατη, με ένα τσιγάρο στο χέρι, και δεν πολυασχολείται με τα παιδιά που ουσιαστικά τα μεγαλώνει η γιαγιά.. Όλη την ημέρα φωνάζει, δεν καταλαβαίνω τι λέει, μόνο το όνομα του μεγάλου, που είναι γύρω στα 4.. ΝΙΚΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟ, δεν ακούω και τίποτα άλλο, και ο Νίκος, με μια πιπίλα στο στόμα όλη μέρα έχει ως ασχολία να βαράει το μικρό του αδελφάκι, που πρέπει να είναι περίπου στα 2... Το τι ξύλο πέφτει σε αυτό το σπίτι, δεν περιγράφεται.. Έχω δει τη μάνα να πιάνει το παιδί από το χέρι και να το στέλνει συρτό μέσα στο σπίτι, σαν μπάλα του μπόουλινγκ που θέλει να ρίξει τις κορίνες...<br /><br />Το πιο επικίνδυνο όμως από όλα είναι ότι έχουν δύο καρέκλες στο μπαλκόνι... Και τα παιδιά έχουν μάθει και ανεβαίνουν... Κάθε φορά που τα βλέπω φοβάμαι ότι θα πέσουν από κάτω.. Και είμαστε στον 2ο... Η μάνα δεν αντιδρα καθόλου.. Μπροστά της ανεβαίνουν κι εκείνη στην κοσμάρα της.. Μια φορά μόνο που μας είδε που κοιτούσαμε, φώναξε το κλασικό ΝΙΚΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟ, και ο Νίκος την έγραψε κανονικότατα..</b></i></span></div><div style="color: purple; font-family: Times,&quot;Times New Roman&quot;,serif; text-align: justify;"><br /></div><div style="color: purple; font-family: Times,&quot;Times New Roman&quot;,serif; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i><b>Και κάπου εδώ έρχεται το ερώτημα.. Τι να κάνω..? Πώς να αντιδράσω..?? Μέχρι τώρα τηρώ στάση αναμονής, και καλά δεν είδα τίποτα δεν ξέρω τίποτα. Αν όμως αύριο πέσει κάποιο παιδάκι από το μπαλκόνι θα έχω τύψεις για όλη μου τη ζωή.. Όσο για το ξύλο που τρώνε τα μικρά, είναι καθαρή ενδοοικογενειακή βία. Ίσως βλέπω πολλές αμερικανιές, αλλά δεν θα έπρεπε κανονικά να επέμβει κάποιος..??</b></i></span></div><br /><br /><br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7070850012274012788-4060028445541757585?l=prozak-prozac.blogspot.com' alt='' /></div>prozakhttp://www.blogger.com/profile/09712029702395828901noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7070850012274012788.post-45978173945355029312011-08-06T19:17:00.000+03:002011-08-06T19:17:56.682+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="color: #3d85c6; font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i><b>Πέρασαν κι όλας 2 μήνες..!! Πόσο γρήγορα περνάει ο καιρός, ειδικά όταν δεν το θέλεις...</b></i></span></div><div style="color: #3d85c6; font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i><b><br /></b></i></span></div><div style="color: #3d85c6; font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i><b>Σε 10 μέρες γυρίζω στη δουλειά, και θα είμαι 6 ώρες την ημέρα μακρυά από τον πασάκα μου..</b></i></span></div><div style="color: #3d85c6; font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i><b>Δεν είμαι έτοιμη να τον αφήσω ακόμα, είναι πολύ μικρός, σχεδόν εύθραστος. Το μόνο που με παρηγορεί είναι ότι θα είναι σε συγγενικά χέρια κι όχι σε σταθμό... Και φυσικά η μανούλα έχει φροντίσει να υπάρχει αποθηκευμένο γαλατάκι, για να συνεχίσει ο Απόλλωνας να πίνει μαμίσιο γάλα κι όχι σκόνη..!!</b></i></span></div><div style="color: #3d85c6; font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i><b><br /></b></i></span></div><div style="color: #3d85c6; font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i><b>Ήδη μου χαμογελάει, και εγώ τρελαίνομαι.. Όλη μου η ζωή άλλαξε..!! Ολοκληρώθηκα ως γυναίκα, ως σύζυγος, ως μητέρα..!! Τώρα πια έχω δύο άντρες στη ζωή μου, κι ο μικρός κάνει ότι μπορεί για να μου το υπενθυμίζει καθημερινά.. Κάθε φορά που τον παίρνω αγκαλιά, κι εκείνος ακουμπάει το κεφαλάκι του πάνω μου, και βάζει τα χεράκια του γύρω από λαιμό μου, χάνομαι... Ακόμα κι αν ξέρω ότι δεν το κάνει συνειδητά, τουλάχιστον όχι ακόμα, εγώ χάνομαι..!!!</b></i></span></div><div style="color: #3d85c6; font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i><b><br /></b></i></span></div><div style="color: #3d85c6; font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i><b>Η αλήθεια είναι ότι το πλασματάκι μας έφερε τη σχέση μας με τον free σε άλλα επίπεδα, ανώτερα, μυστηριακά... Τίποτα πιο ιερό από μια νέα ζωή.. Από μια ζωή που εξαρτάται απόλυτα από σένα, για να την αναθρέψεις, να τη μορφώσεις, να την προστατέψεις... Μακάρι να τα καταφέρουμε... Μακάρι ο γιος μας να ξέρει πάντα ότι οι γονείς του τον αγαπάνε και ότι θα κάνουν οτιδήποτε χρειαστεί για να είναι ευτυχισμένος..!!</b></i></span></div><div style="color: #3d85c6; font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i><b><br /></b></i></span></div><div style="color: #3d85c6; font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i><b>Για να είμαι πιο κοντά με τον γιο μου πήρα sling.. Πάμε μαζί παντού, και τον νοιώθω πάνω μου, και ξέρω ότι η αίσθηση αυτή του προσφέρει σιγουριά και ασφάλεια.. Και φυσικά δεν ήταν εύκολο να βρω αυτό που ήθελα, σιγά μην ήταν χιχιχιχιι..!! Ευτυχώς που η Δώρα έκανε πάλι το θαύμα της, και έφτιαξε ένα ring sling, όπως ακριβώς το ζήτησα..!! Παραλλαγή λοιπόν, για σκληρά αντράκια..!! Όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να ρίξει μια ματιά εδώ <a href="http://www.facebook.com/pages/Ringslings/210899805617665">ring sling</a></b></i></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-a_KJjvtAnS4/Tj1olF3dOYI/AAAAAAAAAF4/RIG59x_Uqv4/s1600/100_1141.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://1.bp.blogspot.com/-a_KJjvtAnS4/Tj1olF3dOYI/AAAAAAAAAF4/RIG59x_Uqv4/s320/100_1141.JPG" width="320" /></a></div><br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7070850012274012788-4597817394535502931?l=prozak-prozac.blogspot.com' alt='' /></div>prozakhttp://www.blogger.com/profile/09712029702395828901noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7070850012274012788.post-22292411220100835602011-07-26T12:41:00.000+03:002011-07-26T12:41:44.050+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><span class="yiv2112010244Apple-style-span" style="font-family: Arial,Tahoma,Helvetica,FreeSans,sans-serif; font-size: 15px; line-height: 20px;"><span style="font-size: 27px;"><strong></strong></span><b style="color: red;"><i><span style="font-size: small;"><br /></span></i></b></span><br /><div style="text-align: justify;"><span class="yiv2112010244Apple-style-span" style="font-family: Arial,Tahoma,Helvetica,FreeSans,sans-serif; font-size: 15px; line-height: 20px;"></span><br /><span class="yiv2112010244Apple-style-span" style="font-family: Arial,Tahoma,Helvetica,FreeSans,sans-serif; font-size: 15px; line-height: 20px;"><b style="color: red;"><i><span style="font-size: small;"><span><strong>Ένα εκπαιδευτικό βοήθημα για τις XYL!</strong></span></span></i></b></span><br /><span class="yiv2112010244Apple-style-span" style="font-family: Arial,Tahoma,Helvetica,FreeSans,sans-serif; font-size: 15px; line-height: 20px;"></span><br /><span class="yiv2112010244Apple-style-span" style="font-family: Arial,Tahoma,Helvetica,FreeSans,sans-serif; font-size: 15px; line-height: 20px;"><b style="color: red;"><i><span style="font-size: small;">Τα μικρά οικόσιτα ερασιτεχνικά ζωάκια γνωστά αλλιώς και Ερασιτεχνούλιδες, είναι τόσο έξυπνα που αρκετά συχνά δείχνουν ανθρώπινα, αλλά, είναι δύσκολο να τα μεγαλώσει κάποια. Μόνο κάποια με μεγάλα αποθέματα υπομονής θα πρέπει να το επιχειρήσει αυτό! Σε περίπτωση που αποφασίσατε να το κάνετε, σας παραθέτω έναν οδηγό με τα βασικά τα οποία θα πρέπει να ξέρετε!</span></i></b></span><br /><span class="yiv2112010244Apple-style-span" style="font-family: Arial,Tahoma,Helvetica,FreeSans,sans-serif; font-size: 15px; line-height: 20px;"></span><br /><span class="yiv2112010244Apple-style-span" style="font-family: Arial,Tahoma,Helvetica,FreeSans,sans-serif; font-size: 15px; line-height: 20px;"><b style="color: red;"><i><span style="font-size: small;"><span><strong>Χώρος διαβίωση</strong></span></span></i></b></span><br /><span class="yiv2112010244Apple-style-span" style="font-family: Arial,Tahoma,Helvetica,FreeSans,sans-serif; font-size: 15px; line-height: 20px;"><b style="color: red;"><i><span style="font-size: small;">Ο Ερασιτεχνούλης χρειάζεται έναν προσωπικό χώρο ανάπαυσης, εάν είναι δυνατόν και ένα ολόκληρο δωμάτιο. Ο Ερασιτεχνούλης θα περνά πολλές ευτυχισμένες ώρες εκεί με τους θησαυρούς του, όπως κουτιά, σύρματα, κομματάκια μέταλλου, γυαλιά, χαρτιά και ότι άλλο θα φέρνει στο σπίτι μετά από μια έξοδο του!</span></i></b></span><br /><span class="yiv2112010244Apple-style-span" style="font-family: Arial,Tahoma,Helvetica,FreeSans,sans-serif; font-size: 15px; line-height: 20px;"><b style="color: red;"><i><span style="font-size: small;">Καλό θα είναι να ενθαρρύνεται τον Ερασιτ<strong>ε</strong>χνούλη σας να περιορίσει την δραστηριότητά του μόνο στο δωμάτιό του αποφεύγοντας κατ' αυτόν τον τρόπο να γεμίσει όλο το σπίτι με θόρυβο, τζουμπερλέκια και τρύπες στους τοίχους!</span></i></b></span></div><div style="text-align: justify;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://palamidi.files.wordpress.com/2011/02/cebacf85cf81cebfcf82.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://palamidi.files.wordpress.com/2011/02/cebacf85cf81cebfcf82.jpg" width="214" /></a></div><div style="text-align: justify;"><br /><span class="yiv2112010244Apple-style-span" style="font-family: Arial,Tahoma,Helvetica,FreeSans,sans-serif; font-size: 15px; line-height: 20px;"></span><br /><span class="yiv2112010244Apple-style-span" style="font-family: Arial,Tahoma,Helvetica,FreeSans,sans-serif; font-size: 15px; line-height: 20px;"><b style="color: red;"><i><span style="font-size: small;"><span><strong>Διατροφή</strong></span></span></i></b></span><br /><span class="yiv2112010244Apple-style-span" style="font-family: Arial,Tahoma,Helvetica,FreeSans,sans-serif; font-size: 15px; line-height: 20px;"><b style="color: red;"><i><span style="font-size: small;">Ένας σωστά αναθρεμμένος Ερασιτεχνούλης συνήθως τρώει μαζί με την οικογένεια. Αισθάνεται όμως περισσότερο άνετος και ασφαλής όταν παίρνει το φαγητό του μαζί του στον χώρο του.</span></i></b></span><br /><span class="yiv2112010244Apple-style-span" style="font-family: Arial,Tahoma,Helvetica,FreeSans,sans-serif; font-size: 15px; line-height: 20px;"><b style="color: red;"><i><span style="font-size: small;">Προσοχή! Να είστε πάντα σίγουρες ότι έχει νερό και τροφή όταν κλείνεται στον χώρο του για μεγάλο διάστημα ακόμα και αυτός δεν το αναζητά κλαψουρίζοντας!</span></i></b></span></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><br /><span class="yiv2112010244Apple-style-span" style="font-family: Arial,Tahoma,Helvetica,FreeSans,sans-serif; font-size: 15px; line-height: 20px;"></span><br /><span class="yiv2112010244Apple-style-span" style="font-family: Arial,Tahoma,Helvetica,FreeSans,sans-serif; font-size: 15px; line-height: 20px;"><b style="color: red;"><i><span style="font-size: small;"><span><strong>Μαθήματα υπακοής</strong></span></span></i></b></span><br /><span class="yiv2112010244Apple-style-span" style="font-family: Arial,Tahoma,Helvetica,FreeSans,sans-serif; font-size: 15px; line-height: 20px;"><b style="color: red;"><i><span style="font-size: small;">Ό Ερασιτεχνούλης σας μπορεί να εκπαιδευτεί να εκτελεί απλές εντολές, των οποίων οι πιο κοινές είναι «κάτσε» και «μίλα»! Μην σας παραξενέψει το γεγονός ότι μπορεί να ασκείται σε αυτές τις εντολές από μόνος του στον χώρο του!</span></i></b></span><br /><span class="yiv2112010244Apple-style-span" style="font-family: Arial,Tahoma,Helvetica,FreeSans,sans-serif; font-size: 15px; line-height: 20px;"></span><br /><span class="yiv2112010244Apple-style-span" style="font-family: Arial,Tahoma,Helvetica,FreeSans,sans-serif; font-size: 15px; line-height: 20px;"><b style="color: red;"><i><span style="font-size: small;"><span><strong>Προβλήματα υγείας</strong></span></span></i></b></span><br /><span class="yiv2112010244Apple-style-span" style="font-family: Arial,Tahoma,Helvetica,FreeSans,sans-serif; font-size: 15px; line-height: 20px;"><b style="color: red;"><i><span style="font-size: small;">Ο Ερασιτεχνούλης σας συνήθως υποφέρει από πόνους στην μέση και από ερεθισμό φωνητικών χορδών από το πολύ καθισιό και την πολύ ομιλία. Η ιατρική αποκατάσταση όμως σας κοστίζει ελάχιστα!</span></i></b></span><br /><span class="yiv2112010244Apple-style-span" style="font-family: Arial,Tahoma,Helvetica,FreeSans,sans-serif; font-size: 15px; line-height: 20px;"></span><br /><span class="yiv2112010244Apple-style-span" style="font-family: Arial,Tahoma,Helvetica,FreeSans,sans-serif; font-size: 15px; line-height: 20px;"><b style="color: red;"><i><span style="font-size: small;"><span><strong>Ταξίδια</strong></span></span></i></b></span><br /><span class="yiv2112010244Apple-style-span" style="font-family: Arial,Tahoma,Helvetica,FreeSans,sans-serif; font-size: 15px; line-height: 20px;"><b style="color: red;"><i><span style="font-size: small;">Ο Ερασιτεχνούλης σας ευχαρίστως θα ταξιδέψει με την υπόλοιπη οικογένεια είτε με αυτοκίνητο ή ακόμα και με αεροπλάνο αρκεί να του επιτρέψετε να πάρει μαζί του μερικά από τα προσωπικά του αντικείμενα τα όποία έχει στον χώρο του. Οι πλείστοι όσοι Ερασιτεχνούληδες χαίρονται τα ταξιδάκια σε άλλα μέρη όπου μπορούν να συναντήσουν Ερασιτεχνούληδες άλλων οικογενειών!</span></i></b></span><br /><span class="yiv2112010244Apple-style-span" style="font-family: Arial,Tahoma,Helvetica,FreeSans,sans-serif; font-size: 15px; line-height: 20px;"></span><br /><span class="yiv2112010244Apple-style-span" style="font-family: Arial,Tahoma,Helvetica,FreeSans,sans-serif; font-size: 15px; line-height: 20px;"><b style="color: red;"><i><span style="font-size: small;"><span><strong>Ζευγάρωμα</strong></span></span></i></b></span><br /><span class="yiv2112010244Apple-style-span" style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 15px; line-height: 20px;"><b style="color: red;"><i><span style="font-size: small;">Αν σκοπεύετε να ζευγαρώσετε τον Ερασιτεχνούλη σας, θα πρέπει να το κάνετε όσο πιο γρήγορα τον αποκτήσετε. Όσο ο Ερασιτεχνούλης ωριμάζει τόσο πιο δύσκολο είναι να κάνει οτιδήποτε άλλο πλην της καθημερινής ενασχόλησης με τα κουτιά και τα καλώδια του χώρου του!</span></i></b></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7070850012274012788-2229241122010083560?l=prozak-prozac.blogspot.com' alt='' /></div>prozakhttp://www.blogger.com/profile/09712029702395828901noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7070850012274012788.post-7921130876266653822011-07-20T20:44:00.000+03:002011-07-20T20:44:14.070+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><object width="320" height="266" class="BLOGGER-youtube-video" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0" data-thumbnail-src="http://3.gvt0.com/vi/EDTqOqdFqss/0.jpg"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/EDTqOqdFqss&fs=1&source=uds" /><param name="bgcolor" value="#FFFFFF" /><embed width="320" height="266" src="http://www.youtube.com/v/EDTqOqdFqss&fs=1&source=uds" type="application/x-shockwave-flash"></embed></object></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: x-large;"><i style="color: blue;"><b>καληνύχτα μας...!!!</b></i></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7070850012274012788-792113087626665382?l=prozak-prozac.blogspot.com' alt='' /></div>prozakhttp://www.blogger.com/profile/09712029702395828901noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7070850012274012788.post-38598261168664170402011-07-15T14:17:00.001+03:002011-07-15T14:20:36.893+03:00<div style="color: blue; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i>Η ιδέα μου είχε καρφωθεί πριν γεννήσω.. Ήθελα με κάποιο τρόπο να βάλω στο δωμάτιο του Απόλλωνα το τελευταίο υπερηχογράφημά του...Ο free φυσικά είχε την αντίθετη άποψη. Σε λίγες μέρες θα είναι εδώ μου έλεγε, και θα μπορείς να τον βγάλεις όσες φωτογραφίες θέλεις.. Όχι ότι είχε άδικο, αλλά δεν γινόταν να φύγει απο το μυαλό μου...</i></span></div><div style="color: blue; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i><br /></i></span></div><div style="color: blue; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i>Έτσι ήρθα σε επαφή με την Αρχοντία... Η Αρχοντία είναι ένα ταλαντούχο πλάσμα, που δεν το έχω συναντήσει ποτέ.. Όμως την είχα πετύχει στο φατσοβιβλίο και μου άρεσε πολύ η δουλειά της, έτσι της είχα ζητήσει και μου έφτιαξε μια φοβερή κορνίζα γάμου.. Αυτή είναι και η μοναδική φωτογραφία που έχουμε στο σαλόνι μας από το γάμο... Οπότε τώρα που ήρθε η ώρα του μωρού, δεν δυσκολεύτηκα να της εξηγήσω τι ήθελα..</i></span></div><div style="color: blue; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i><br /></i></span></div><div style="color: blue; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i>Την επόμενη μέρα που έστειλε δείγματα, αφού είχε επεξεργαστεί το υπερηχογράφημα που της έστειλα.. Βέβαια, εγώ η χαζομαμά είχα ξεχάσει να της πω ότι το δωμάτιο είναι γαλάζιο, κι ότι έχω πουλάκια στους τοίχους, θεωρώντας το δεδομένο..!! Έτσι η Αρχοντία έπρεπε να δημιουργήσει καινούρια δείγματα, αφού τα πρώτα ήταν πιο "σοβαρά" και δεν ταίριαζαν σε παιδικό δωμάτιο.. Η δεύτερη φορά ήταν και η τυχερή, και η φώτο ήταν έτοιμη..!! Το μόνο που έμενε ήταν να τυπωθεί σε καμβά, και σε λίγες μέρες το είχα στα χέρια μου..!!</i></span></div><div style="color: blue; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i><br /></i></span></div><div style="color: blue; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i>Αν θέλετε να έχετε στο χώρο σας κάτι εμπνευσμένο, ένα αντικείμενο δημιουργημένο κι όχι κατασκευασμένο, τότε σας συστήνω ανεπιφύλακτα την Αρχοντία..!!! θα την βρείτε εδώ&nbsp;<a href="http://www.facebook.com/pages/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%B1-%CE%9C/123914731018727">Αρχοντία Μ.</a> Γιατί κάποιοι άνθρωποι γεννιούνται καλλιτέχνες, δεν γίνονται..</i></span></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-4h2rZjNXhxE/TiAhWFhssrI/AAAAAAAAAFg/GKsZM8ftxGE/s1600/100_1125.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://3.bp.blogspot.com/-4h2rZjNXhxE/TiAhWFhssrI/AAAAAAAAAFg/GKsZM8ftxGE/s320/100_1125.JPG" width="320" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7070850012274012788-3859826116866417040?l=prozak-prozac.blogspot.com' alt='' /></div>prozakhttp://www.blogger.com/profile/09712029702395828901noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7070850012274012788.post-37670662784557972082011-07-11T13:07:00.000+03:002011-07-11T13:07:16.177+03:00<div style="color: red; text-align: justify;"><i><span style="font-size: large;">Ο Απόλλωνας είναι δίπλα μου και κοιμάται.. Τις τελευταίες μέρες αποφάσισε ότι θα υιοθετήσει ακόμα ένα χαρακτηριστικό του πατέρα του, ξενυχτάει τα βράδια και κοιμάται τη μέρα.. Κι όταν λέμε ξενυχτάει, μη φανταστείτε ότι πονάει ή κάτι τέτοιο, απλά δε γουστάρει να κοιμηθεί.. Και φυσικά μαζί του δεν κοιμάται και η μανούλα..!!!</span></i></div><div style="color: red; text-align: justify;"><i><span style="font-size: large;"><br /></span></i></div><div style="color: red; text-align: justify;"><i><span style="font-size: large;">Τον έχω πάνω στο μαξιλάρι θηλασμού και τον κουνάω.. Γενικά το γουστάρει πολύ, αράζει σαν γατάκι, κι όταν τον πάρει ο ύπνος πραγματικά τον λυπάμαι που πρέπει να τον μετακινήσω... Και φυσικά είμαστ εκαι απαιτητικοί.. Μας αρέσουν οι αγκαλιές, αλλά όχι όλες... Δεν θέλουμε να είμαστε οριζόντια, μόνο κάθετα.. Ευτυχώς που ο θείος μας έκανε δώρο το μαξιλάρι, και κάπως βολευτήκαμε..!!!</span></i></div><div style="color: red; text-align: justify;"><i><span style="font-size: large;">Με αυτό ο θηλασμός έγινε παιχνιδάκι, και πιστέψτε με όταν θηλάζεις αποκλειστικά κάθε βοήθεια είναι ευπρόσδεκτη...!!!</span></i></div><div class="separator" style="clear: both; color: red; text-align: justify;"><i><span style="font-size: large;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-plJ2xC5IdDM/ThrJy6jpHMI/AAAAAAAAAFc/3W-l2yzyrdY/s1600/100_1124.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://4.bp.blogspot.com/-plJ2xC5IdDM/ThrJy6jpHMI/AAAAAAAAAFc/3W-l2yzyrdY/s320/100_1124.JPG" width="320" /></a></span></i></div><div style="text-align: justify;"><i style="color: red;"><span style="font-size: large;">Θέλω να ευχαριστήσω τη Δώρα από το <a href="http://www.diapersandcakes.gr/">diapersandcakes.</a> Είναι εξυπηρετικότατη, ευγενέστατη, και η δουλειά της είναι άψογη..!!!!&nbsp; Της ζήτησα να γράψει πάνω στο μαξιλάρι το όνομα του Απόλλωνα, και αυτή ξεπέρασε τον εαυτό της...!! </span></i></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7070850012274012788-3767066278455797208?l=prozak-prozac.blogspot.com' alt='' /></div>prozakhttp://www.blogger.com/profile/09712029702395828901noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7070850012274012788.post-52784967147843832292011-07-05T00:14:00.000+03:002011-07-05T00:14:54.270+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="color: blue; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><i>Η νονά του Απόλλωνα δεν θα μπορούσε να είναι άλλη από το λουκουμάκι μου, που είναι δίπλα μας από τη πρώτη μέρα της γνωριμίας μας με τον free, όταν ακόμα με φώναζε χωριάτα, επειδή όλη την ημέρα ασχολιόμουν με τα χωριά μου στις φυλετικές μάχες... Το λουκουμάκι λοιπόν μας πάντρεψε, και λίγες μέρες πριν γεννήσω με παρακαλούσε να σφιχτώ, να το χωνέψω, να κάνω ό,τι νομίζω, αλλά να μην γεννήσω ακόμα αφού δεν είχε πάρει τίποτα για να καπαρώσει το παιδί... Κάποια στιγμή, ευτυχώς πριν με πιάσουν οι πόνοι , μου ανακοίνωσε περιχαρής ότι μπορώ να γεννήσω..!!!</i></b></span></div><div style="color: blue; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><i><br /></i></b></span></div><div style="color: blue; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><i><br /></i></b></span></div><div style="color: blue; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><i>Ανακουφισμένη εγώ, την άκουσα, και μερικές μέρες μετά γέννησα το αντράκι μου.. Το λουκουμάκι, ως σωστή νονά ήρθε το απόγευμα να μας δει, φέρνοντας μαζί της το ασημικό της για να καπαρώσει το παιδί... Ξέρω ότι πρέπει να την παίδεψα, αφού οι περιορισμοί που είχα θέσει δεν της άφηναν και πολλά περιθώρια..!! Όχι χρυσό, όχι σταυρούς, όχι κωνσταντινάτα, γενικά όχι χριστιανικά πράγματα.. Άντε βρες εσύ τι να πάρεις σε ένα νεογένητο..!! Όμως το καλύτερο δεν ήταν το ασημικό, αλλά η τούρτα που έφερε...</i></b></span></div><div style="color: blue; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><i><br /></i></b></span></div><div style="color: blue; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><i>Την είχα πρήξει μέρες πριν με τις diaper cakes, οπότε κάθησε κι έφτιαξε μία με τα χεράκια της...!!!&nbsp;</i></b></span></div><div style="color: blue; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><i>Για όσους δεν την γνωρίζουν, εκτός από στριφνή και κακομαθημένη, είναι μικροσκοπική, λιτή, απέριττη και τελειομανής.. Είναι ικανή να ασχολείται για ώρες με μια λεπτομέρεια, μέχρι να είναι σωστή στο μάτι της... Έτσι ακριβώς ήταν και η τούρτα που μας έφερε..!!! Ακριβές αντίγραφο του χαρακτήρα της...!!! Και είμαι σίγουρη ότι έφαγε αρκετή ώρα για να την τελειώσει...</i></b></span></div><div style="color: blue; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><i><br /></i></b></span></div><div style="color: blue; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><i>Δυστυχώς έχω μόνο μία φώτο, κι αυτή δεν είναι η καλύτερη δυνατή, αλλά σημασία έχει ότι η τούρτα έμεινε δίπλα μας και τις τέσσερις μέρες που κάτσαμε στο μαιευτήριο, όμως όπως καταλαβαίνετε στο δρόμο για το σπίτι είχαμε απώλειες..!!!</i></b></span></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-_EdS0ssJE2I/ThIs-nYB4iI/AAAAAAAAAFY/RTAPw_8LLcQ/s1600/100_1062.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://1.bp.blogspot.com/-_EdS0ssJE2I/ThIs-nYB4iI/AAAAAAAAAFY/RTAPw_8LLcQ/s320/100_1062.JPG" width="320" /></a></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7070850012274012788-5278496714784383229?l=prozak-prozac.blogspot.com' alt='' /></div>prozakhttp://www.blogger.com/profile/09712029702395828901noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7070850012274012788.post-2408001543788518392011-06-16T16:06:00.000+03:002011-06-16T16:06:25.584+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="color: blue; font-family: &quot;Trebuchet MS&quot;,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><b>Ευτυχώς δεν έχω δίλημμα...!!! Ο γιος μου είναι ΙΔΙΟΣ ο πατέρας του...!!!! Μα ίδιος όμως...!!! Είναι ένα κουκλάκι ζωγραφιστό..!!! Κάθομαι με τις ώρες και τον χαζεύω..!!! Δεν με πτοεί τίποτα... Ούτε η αυπνοία, ούτε ότι το αντράκι μου θέλει να τρώει κάθε 2 ώρες, κι εγώ είμαι αποφασισμένη να θηλάσω αποκλειστικά, οπότε είμαι συνέχεια με ένα μωρό στο στήθος... Όλα αυτά&nbsp; φαντάζουν λεπτομέρεις..!!!!</b></span></div><div style="color: blue; font-family: &quot;Trebuchet MS&quot;,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><b><br /></b></span></div><div style="color: blue; font-family: &quot;Trebuchet MS&quot;,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><b>Το αντράκι μου ήρθε στον κόσμο χωρίς να μας ταλαιπωρήσει καθόλου, είναι μελανούρι, και έτοιμος να ροκάρει τρελά, αφού το μαλλί φτάνει στους ώμους..!!!! Εμ, δεν γίναμε τυχαία μέτοχοι της Σουρωτή στην εγκυμοσύνη μου.. Δεν ξέρω αν ισχύει ότι οι καούρες οφείλονται στο μαλλάκι του εμβρύου, σε μένα πάντως θα μπορούσε να είναι αλήθεια... Καρφάκια τα κάνουμε, και πολυ μας αρέσουν...!!!!!</b></span></div><div style="color: blue; font-family: &quot;Trebuchet MS&quot;,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><b><br /></b></span></div><div style="color: blue; font-family: &quot;Trebuchet MS&quot;,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><b>Αυτά για σήμερα, πρέπει να την κάνω γιατί το μωράκι μου στέλνει μηνύματα ότι ετοιμάζεται να ξυπνήσει...!!! Αχ, δεν μπορώ να περιγράψω αυτό που νοιώθω... Δεν μπορώ να κλείσω μέσα σε λέξεις το μέγεθος της ευτυχίας μου... Είναι αδύνατο να καταλάβει κάποιος αν δεν το βιώσει..</b></span></div><div style="color: blue; font-family: &quot;Trebuchet MS&quot;,sans-serif; text-align: justify;"><br /></div><div style="color: blue; font-family: &quot;Trebuchet MS&quot;,sans-serif; text-align: justify;"><br /></div><div style="color: blue; font-family: &quot;Trebuchet MS&quot;,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><b>υγ. οφείλω να ζητήσω συγνώμη από τους απανταχού Μανιάτες... Συγνώμη μέσα από την καρδιά μου, αλλά προς το παρών τουλάχιστον ο Πόντος πήρε κεφάλι...!! Αν στο μέλλον αλλάξει, θα σας ενημερώσω...!! </b></span></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-igXYaSq5IK4/Tfn-YfZ2FTI/AAAAAAAAAFU/5mMfDumy8pU/s1600/100_1061.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://4.bp.blogspot.com/-igXYaSq5IK4/Tfn-YfZ2FTI/AAAAAAAAAFU/5mMfDumy8pU/s320/100_1061.JPG" width="320" /></a></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7070850012274012788-240800154378851839?l=prozak-prozac.blogspot.com' alt='' /></div>prozakhttp://www.blogger.com/profile/09712029702395828901noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-7070850012274012788.post-56963250177115024472011-05-27T15:14:00.000+03:002011-05-27T15:14:24.561+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="color: red; text-align: justify;"><i><span style="font-size: large;">Δεν εννοώ την εγκυμοσύνη.. Ακόμα έγκυος είμαι..!!! Ο γιατρός είπε ότι πρέπει να περπατάω, έλα μου όμως που σκυλοβαριέμαι...!! Οπότε βρήκα τη λύση... Απογραφή...!! Έγινα κι εγώ μία απογραφέας.. Έτρεχα με την κοιλιά στο στόμα, κουβαλούσα μαζί μου και τη κουμπάρα ή τη μάνα μου, μη γεννήσω σε κάνα ξένο σπίτι, και όλα καλά..</span></i></div><div style="color: red; text-align: justify;"><i><span style="font-size: large;"><br /></span></i></div><div style="color: red; text-align: justify;"><i><span style="font-size: large;">Η αλήθεια είναι ότι η κοιλιά μου άνοιξε περισσότερες πόρτες από ότι το καρτελάκι μου... Πολλοί άνοιγαν λίγο την πόρτα, με κοιτούσαν, κι έλεγαν μπες μέσα κοπέλα μου που τρέχεις σε αυτή την κατάσταση..!! Όλες οι γριές επέμεναν να πάρω σοκολατάκι, οι νεότεροι προσέφεραν νερό ή χυμό, γενικά δεν είχα σοβαρά προβλήματα, με κάποιες εξαιρέσεις προφανώς...</span></i></div><div style="color: red; text-align: justify;"><i><span style="font-size: large;"><br /></span></i></div><div style="color: red; text-align: justify;"><i><span style="font-size: large;">Σε μία περίπτωση με ρώτησαν αν είμαι αλήθεια έγκυος, ή αν είναι κόλπο.. Σκέφτηκα να απαντήσω ότι εκεί κρύβω τα ασημικά από το πρπηγούμενο σπίτι, αλλά συγκρατήθηκα... Μία άλλη κοπέλα μου είπε ότι δεν είχε πρόβλημα να γεννήσω σπίτι της, αφού ακόμα δεν είχε κάνει γενική, και δεν είχε μαζέψει τα χαλιά..!! Δυστυχώς δεν της έκανα τη χάρη, και έφυγα με το μωρό μέσα μου... Κρίμα.. Τώρα που το σκέφτομαι θα είχε πλάκα πάντως..!!</span></i></div><div style="color: red; text-align: justify;"><i><span style="font-size: large;"><br /></span></i></div><div style="color: red; text-align: justify;"><i><span style="font-size: large;">Το συμπέρασμα που έβγαλα είναι ότι η Κυψέλη είναι γεμάτη με χωρισμένες γυναίκες, οι άντρες δεν ξέρω που πήγαν... Δεν βρήκα ούτε έναν ευπαρουσίαστο, τσάμπα έσερνα μαζί μου τη κουμπάρα, μπας και γνωρίσει κανέναν... Επίσης δεν βρήκα πολλούς αλλοδαπούς, σε όλες τις πολυκατοικίες&nbsp; υπήρχαν πολλά άδεια διαμερίσματα που τα είχαν αφήσει οι ένοικοι το τελευταίο διάστημα...</span></i></div><div style="color: red; text-align: justify;"><i><span style="font-size: large;"><br /></span></i></div><div style="color: red; text-align: justify;"><i><span style="font-size: large;">Το αποκορύφωμα ήταν μια περίπτωση που χτύπησα κουδούνι, δεν άνοιξε κανείς, έριξα σημείωμα, και ενώ ήμουν έτοιμη να φύγω, ανοίγει η πόρτα, ένα χέρι αρπάζει το σημείωμα και ξανακλείνει την πόρτα...!!! Όσο και να χτυπούσα δε μου άνοιγε με τίποτα... Τελικά μετά από 3-4 μέρες και 1-2 σημειώματα ακόμα, με πήρε τηλέφωνο ο Μάνθος, να μου πει να πάω στις 10 το βράδυ... Τι κρίμα που δεν μπορούσα..!!! Βέβαια ο Μάνθος είναι gay, οπότε μάλλον θα χάρηκε που έστειλα τον αδελφό μου να κάνει την απογραφή...</span></i></div><div style="color: red; text-align: justify;"><i><span style="font-size: large;"><br /></span></i></div><div style="text-align: justify;"><i><span style="font-size: large;"><span style="color: red;">Σε καμμία περίπτωση δεν θα το ξανάκανα... Τα χρήματα είναι πολύ λίγα, η δουλειά πολύ περισσότερη από όσο θα περίμενε κανείς, και οι Έλληνες έτοιμοι να αρπαχτούν με το παραμικρό... Μέχρι και για το φυλλάδιο για τη δωρεά οργάνων στράβωναν... Άσε πια που όλοι είχαν ακούσει από την τηλεόραση ότι οι ερωτήσεις είναι προσωπικές και παραβιάζουν τα προσωπικά δεδομένα... Σιγά ρε...!!! Ποιο είναι το προσωπικό δεδομένο..?!?!?! Η ημερομηνία γέννησης..?!?!?! Ή το εμβαδόν της κουζίνας σας...?? Κλείστε την τηλεόρασή σας μπας και ξυπνήσετε..!!! ΠΡΟΒΑΤΑ..!!!!</span></span></i></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7070850012274012788-5696325017711502447?l=prozak-prozac.blogspot.com' alt='' /></div>prozakhttp://www.blogger.com/profile/09712029702395828901noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-7070850012274012788.post-63995807458634499742011-05-07T22:08:00.000+03:002011-05-07T22:08:10.555+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="color: #cc0000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i>Όταν έμαθα ότι είμαι έγκυος, υποσχέθηκα στον εαυτό μου ότι δεν θα γίνω σαν όλες τις άλλες που κορόιδευα, ότι δεν θα μιλάω μόνο για την εγκυμοσύνη, ότι δε θα... θα... θα....</i></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i><span style="color: #cc0000;">Χειρότερη κι από υποψήφιο του ΠΑΣΟΚ σε μπαλκόνι είχα γίνει... Και φυσικά ό,τι υποσχέθηκα , κυρίως στον εαυτό μου, απλά δεν είναι δυνατόν να συμβεί...!!! Ποια έγκυος δεν σκέφτεται συνέχεια το εμβρυάκι της..?? Ποια μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν άλλαξε η ζωή της..??? Και τώρα που έχω φτάσει σχεδόν στο τέλος, και περιμένω το μικρό μου θαυματάκι, είμαι αποφασισμένη για ένα και μόνο πράγμα... Ότι το πλασματάκι αυτό θα πάρει τόσο αγάπη, όση είναι δυνατόν να αντέξει άνθρωπος..!!</span></i></span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i><span style="color: #cc0000;">Τον τελευταίο καιρό είμαι σε μίνι καραντίνα.. Ο μικρός μας έδειξε σημάδια ότι βιάζεται να βγει, κι ο γιατρός συνέστησε ξεκούραση και ξάπλα.. Από τι ρε φίλε να ξεκουραστώ..??? Από τον πολύ ύπνο..???Γιατί κάτι άλλο που να είναι κουραστικό δεν κάνω. Μου τα απαγόρεψαν όλα..! Ναι, ναι ΟΛΑ..! Για τον 8ο μήνα :-( Πριν 2 μέρες ο γιατρός του ΙΚΑ μου είπε ότι δεν πρέπει να χαιδεύω την κοιλιά μου..!! Στον 8ο λέει είναι επικίνδυνο να δραστροποιηθεί η μήτρα, και να προκληθεί πρόωρος τοκετός. Αυτό ήταν πλήγμα για μένα, αλλά και για τον free.. Πιστεύω βαθύτατα ότι ο μικρός νοιώθει , αισθάνεται, αντιλαμβάνεται τα πάντα. Δεν είναι τυχαίο ότι έπεσε σε μελαγχολία τις 2 μέρες που δεν τον ακούμπησε ο πατέρας του. Οπότε κι εγώ σήμερα δεν άντεξα.. Χάιδεψε την κοιλιά μου ΤΩΡΑ. Δεν πρόκειται να γεννήσω!! Άει στο καλό πια..</span></i></span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i><span style="color: #cc0000;">Γενικά πάντως εκνευρίζομαι να με ακουμπάνε, να έρχονται πολύ κοντά μου, δεν θέλω να κάθονται δίπλα μου στον καναπέ, και εννοείται να χαιδεύουν την κοιλιά μου. Τώρα τελευταία συμβαίνει συχνά. Περπατάω στο δρόμο και άγνωστοι άνθρωποι μου ακουμπάνε την κοιλιά, και μου εύχονται. Νοιώθω λίγο σαν τον Βούδα, που αν του τρίψεις την κοιλιά είναι καλοτυχία... Μόνο τον free θέλω να με ακουμπάει, ειδικά όταν αντιλαμβάνομαι τις αντιδράσεις του Κακαλέα. Πάρτυ κάνει εκεί μέσα, ευτυχώς ακόμα δεν φωνάζει τους φίλους του.!!</span></i></span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i><span style="color: #cc0000;">Ευτυχώς που υπάρχει και το διαδίκτυο, γιατί διαφορετικά το παιδί μου θα ερχόταν στο κόσμο και δε θα είχε τίποτα.. Είχα αφήσει τα πάντα για να τα κάνω αφού σταματούσα από τη δουλειά. Και τώρα που δεν επιτρέπεται να πάρω τα όρη και τα βουνά, φροντίζω τη προίκα του μωρού μέσω νετ. Σχεδόν έχω τελειώσει. Το αγαπημένο μου είναι αυτό που δείχνει η εικόνα παρακάτω....</span></i></span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://ecx.images-amazon.com/images/I/41WrochJhtL._SS400_.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://ecx.images-amazon.com/images/I/41WrochJhtL._SS400_.jpg" width="320" /></a></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i><span style="color: #cc0000;">&nbsp;</span></i></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7070850012274012788-6399580745863449974?l=prozak-prozac.blogspot.com' alt='' /></div>prozakhttp://www.blogger.com/profile/09712029702395828901noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7070850012274012788.post-90484198151750540242011-04-21T20:38:00.000+03:002011-04-21T20:38:28.555+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="color: blue; text-align: justify;"><b><i><span style="font-size: large;">Είμαι στην Ξάνθη, θέλοντας να δώσω στον άντρα μου την ευκαιρία να δει τον τόπο του, αφού τώρα που έρχεται ο Κακαλέας ποιος ξέρει πότε θα μπορέσουμε να ξαναρθούμε... Ο free κάνει σαν μικρό παιδί, γουστάρει τρελά που είναι εδώ, περιτριγυρισμένος από γνωστούς και φίλους... Εμένα από την άλλη η κοιλιά μου (γιατί κοιλίτσα δεν την λες) με περιορίζει, οπότε εννοείται ότι δεν ακολουθώ παντού... Τώρα που είναι για τσιπουράκι λοιπόν, πετάχτηκα σε ένα net-cafe, να κάνω κι γω μια περατζάδα στο διαδίκτυο... Και το πληκτρολόγιο δεν γράφει το γράμμα που είναι μετά το α, οπότε δεν ξέρω πως θα καταφέρω να σας γράψω για ένα καταπληκτικό -ι-λίο που διά-ασα αυτές τις μέρες...</span></i></b></div><div style="color: blue; text-align: justify;"><br /></div><div style="color: blue; text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b style="color: blue;"><i><span style="font-size: large;">&nbsp;Είναι με διαφορά το καλύτερο που έχω δια-άσει εδώ και καιρό, καλογραμμένο, με τρομερή πλοκή, απίστευτη διείσδυση της συγγραφέως στους χαρακτήρες, το συνηστώ ανεπιφύλακτα... Να καταλά-εται πόσο πολύ μου άρεσε, το διά-αζα με διαλείμματα επειδή δεν ήθελα να τελειώσει.... Κάψιμο λέμε...!!! Κυκλοφορούσα μέσα στο σπίτι με το -ι-λίο στο χέρι και κάθε φορά που έπεφτα πάνω στον free ψέλιζα:"ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ-ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ...!!!"</span></i></b></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b style="color: blue;"><i><span style="font-size: large;">Και για να μην σας κρατάω άλλο σε αγωνία, το -ι-λίο είναι...&nbsp;</span></i></b></div><div style="text-align: justify;"><b style="color: blue;"><i><span style="font-size: large;">τα ρα τα ταμ (τύμπανα για μουσική στο μπακράουντ...)</span></i></b></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b style="color: blue;"><i><span style="font-size: large;">http://www.perizitito.gr/product.php?productid=153759</span></i></b></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.perizitito.gr/images/T/b136404.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://www.perizitito.gr/images/T/b136404.jpg" /></a></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b style="color: blue;"><i><span style="font-size: large;">Η συγγραφέας είναι αυτή που έχει γραψει το λυκόφως, την έκλειψη κτλ.. Αγνοήστε τα, απορώ πώς τα έγραψε ο ίδιος άνθρωπος.. Πώς μπορεί από τη μία να γράφει για -αμπίρ και αγάπες κι έρωτες, κι από την άλλη να γράφει αυτό το αριστούργημα...!!!</span></i></b></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b style="color: blue;"><i><span style="font-size: large;">Μία παράκληση μόνο, αν κάποιος αγοράσει το συγκεκριμένο -ι-λίο και δεν του αρέσει, μην μου το πει... Δεν θα αντέξω να τον σ-ήσω από τους φίλους μου.... χαχαχαχα</span></i></b></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b><i><span style="font-size: large;"><br /></span></i></b></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7070850012274012788-9048419815175054024?l=prozak-prozac.blogspot.com' alt='' /></div>prozakhttp://www.blogger.com/profile/09712029702395828901noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7070850012274012788.post-46568299127643471232011-04-03T15:41:00.000+03:002011-04-03T15:41:51.508+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="color: purple; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i>Τον τελευταίο καιρό κυκλοφορώ με ταξί... Αυτό σημαίνει ότι έχω πολύ χρόνο να κοιτάω έξω από το παράθυρο, και να χαζεύω τις αφίσες στο δρόμο.. Ειδικά οι αφίσες για τα νυχτερινά κέντρα έχουν πολύ γέλιο.. Και οι περισσότερες είναι τόσο πειραγμένες που σχεδόν δεν αναγνωρίζεις τον καλλιτέχνη...</i></span></div><div style="color: purple; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i><br /></i></span></div><div style="color: purple; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i>Κάποιος ιδιοφυής είχε την τρομερή ιδέα να ζωγραφίσει σώματα καρτούν και να κολλήσει πάνω τους τα κεφάλια των αοιδών... Δεν θα ήταν άσχημη ιδέα, αν τα κεφάλια δεν ήταν ήδη τεράστια.. Μιλάμε για καλλιτέχνη με ήδη μεγάλο κεφάλι, έντονο προγναθισμό, και παρόλαυτα η αφίσα του είναι σχεδόν σε κάθε κολώνα επί της Πειραιώς...</i></span></div><div style="color: purple; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i><br /></i></span></div><div style="color: purple; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i>Θυμάμαι πριν καιρό που είχα αναφερθεί σε έναν λειτουργό της νυχτερινής πολιτιστικής Αθήνας, ο οποίος όπου βρεθεί κι όπου σταθεί δηλώνει πόσο καταπληκτικός πατέρας-σύντροφος-σύζυγος είναι, και οι φωτογραφίες με την οικογένειά του κοσμούν σχεδόν κάθε βδομάδα τα περιοδικά... Αυτός λοιπόν δεν αφήνει ούτε θυλυκή γάτα να περάσει από δίπλα του χωρίς να τη γαμήσει... Όλα τα κοριτσόπουλα που στοιβάζονται έξω από το καμαρίνι του, φεύγουν ή με τη γεύση από το σπέρμα του στο στόμα τους, ή με το κινητό του, ή με το msn του..</i></span></div><div style="color: purple; text-align: justify;"><br /></div><div style="color: purple; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i>Σκεφτόμουν λοιπόν για μια περίπτωση που ο τυπάς λειτουργεί λίγο διαφορετικά. Δεν αναφέρει ποτέ ότι είναι παντρεμένος κι έχει παιδί. Το παίζει ελεύθερος κι ωραίος και πάντα βρίσκει χρόνο μόλις κλείσει το μαγαζί να πεταχτεί για ένα γρήγορο. Και δεν εννοώ σάντουιτς...!!! Κι επειδή ο κόσμος είναι μικρός, τα έμαθα όλα αυτά από πρώτο χέρι, και σχεδόν δεν το πίστευα, αλλά τελικά είναι αλήθεια.. Και φυσικά η γυναίκα του κοιμάται τον ύπνο του δικαίου, αφού είναι σίγουρη ότι ο αντρούλης της αποκλείεται να ξενοπηδάει αφού με το ζόρι το κάνει μαζί της... Σόρρυ κούκλα, αλλά ο άντρας σου δεν κοιμάται μαζί σου γιατί έχει κοιμηθεί με την μισή Αθήνα.</i></span></div><div style="color: purple; text-align: justify;"><br /></div><div style="color: purple; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i>Βέβαια έχω γνωρίσει ,προσωπικά ,τραγουδιάρη, που δεν αφήνει πανηγύρι για πανυγήρι, και είναι ο ορισμός του σαβουρογαμόσαυρου... Όμως αυτός ισχυρίζεται ότι η γυναίκα του ξέρει και δεν τη νοιάζει, αρκεί να γυρίζει σπίτι του κάθε βράδυ, και να της φέρνει λεφτά. Ποιος ξέρει, ίσως και να λέει αλήθεια..!!</i></span></div><div style="color: purple; text-align: justify;"><br /></div><div style="color: purple; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i>υγ. φώτος δεν θα βάλω καθόλου, αφού δεν θέλω να αποκαλύψω σε ποιους αοιδούς αναφέρομαι,&nbsp; αλλά ούτε και να βάλω άσχετες φώτος παραπλανόντας το αναγνωστικό κοινό...!!!!</i></span></div><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7070850012274012788-4656829912764347123?l=prozak-prozac.blogspot.com' alt='' /></div>prozakhttp://www.blogger.com/profile/09712029702395828901noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7070850012274012788.post-76662863129451154672011-03-09T21:25:00.000+02:002011-03-09T21:25:57.423+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><i>Έβλεπα το κάτι ψήνεται, και για μια ακόμα φορά αηδίασα με τη μαλακία ορισμένων ανθρώπων... Εκτός από το ότι θεωρώ απαράδεκτο το&nbsp; να παίρνεις μέρος σε ένα παιχνίδι με φαγητό, και να δηλώνεις ότι δεν τρως σχεδόν τίποτα, θεωρώ ακόμα χειρότερο το να έχεις σχέδιο, για να κερδίσεις το χρηματικό έπαθλο...</i></b></span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><i><br /></i></b></span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><i>Μέχρι τώρα έχει συμβεί δύο φορές τουλάχιστον, από όσο μπορώ να θυμηθώ, μία φορά με ένα τύπο που το έπαιζε ξερόλας, και μου έβαζε το φελό στη μύτη του, και καλά για να κρίνει το κρασί, ο οποίος στο τέλος δεν έφαγε από το φαγητό, που κατά τη γνώμη μου ήταν το καλύτερο της βδομάδας, με τη δικαιολογία ότι εχει χοληστερίνη... Κατάφερε βαζοντας δυάρια και τριάρια, να πάρει αυτός το έπαθλο, μαγειρεύοντας κοτόπουλο με κρέμα γάλακτος...!!!</i></b></span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><i>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;</i></b></span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><i><br /></i></b></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_yuiULFf4qbc/StjazP1tWhI/AAAAAAAAAa0/Q5sJJT920hI/s400/%CE%9A%CE%AC%CF%84%CE%B9+%CF%88%CE%AE%CE%BD%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%B9.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/_yuiULFf4qbc/StjazP1tWhI/AAAAAAAAAa0/Q5sJJT920hI/s320/%CE%9A%CE%AC%CF%84%CE%B9+%CF%88%CE%AE%CE%BD%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%B9.jpg" width="240" /></a></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><i><br /></i></b></span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><i><br /></i></b></span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><i>Η άλλη φορά που θυμάμαι, είναι ένας άλλος τύπος, που έκανε την πουστιά φλάμπουρο, και χαρακτηριστικά είχε βάλει χαμηλό βαθμό στον πιο δυνατό αντίπαλο, με την αιτιολογία: "Γιατί έτσι"...!!!</i></b></span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><i>Αυτός είχε "μαγειρέψει" ένα δίσκο με φρούτα που το είχε ονομάσει ρωμαικό όργιο...!!! Κι επιπλέον είχε πει ψέμματα ότι είχε ανοίξει μόνος του το φύλο για την πίτα...</i></b></span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><i>&nbsp;&nbsp;&nbsp;</i></b></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_CijH6WgTt1I/TPP1HhfVT0I/AAAAAAAADtc/zF-TCLvIRQg/s1600/snapshot20091005214413.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="275" src="http://3.bp.blogspot.com/_CijH6WgTt1I/TPP1HhfVT0I/AAAAAAAADtc/zF-TCLvIRQg/s320/snapshot20091005214413.jpg" width="320" /></a></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><i><br /></i></b></span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><i><br /></i></b></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #0b5394; font-size: large;"><b><i>Σήμερα όμως ήταν ακόμα χειρότερα.... Μια σκροφίτσα, που το παίζει χαμηλών τόνων, και που έβαλε δύο, σε ένα ομολογουμένως καλό δείπνο, με τη δικαιολογία ότι η οικοδέσποινα δεν της έβαλε κυδώνια στο πιάτο, όταν πριν λίγη ώρα δήλωνε ότι αν το πιάτο της είχε κυδώνια δεν θα το ακούμπαγε... Δεν ξέρω αν στο τέλος της βδομάδας θα κερδίσει, αλλά αν το κάνει θα το έχει καταφέρει με πουστιά, κι όχι με το μαγειρικό της ταλέντο, αφού εκείνη κατάφερε να μαγειρέψει μπριζόλες με πατάτες στο φούρνο, και να ξεροψήσει τόσο το κρέας που να μην τρώγεται...!!!</i></b></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.katipsinetai.gr/media/players_pics/BLOCK_68/Anna_Kapnia.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://www.katipsinetai.gr/media/players_pics/BLOCK_68/Anna_Kapnia.jpg" /></a></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #0b5394; font-size: large;"><b><i><br /></i></b></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #0b5394; font-size: large;"><b><i>Κατινιά και κουτοπονηριά σε όλο της το μεγαλείο..!</i></b></span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7070850012274012788-7666286312945115467?l=prozak-prozac.blogspot.com' alt='' /></div>prozakhttp://www.blogger.com/profile/09712029702395828901noreply@blogger.com28tag:blogger.com,1999:blog-7070850012274012788.post-54150562377688734502011-02-13T17:50:00.000+02:002011-02-13T17:50:26.915+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="color: #cc0000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i>Στις 14 Φεβρουαρίου υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που γιορτάζουν, ενώ θα έδιναν τα πάντα για να μην σημαίνει τίποτα για αυτούς η συγκεκριμένη ημέρα. Και δεν αναφέρομαι σε αυτούς που είναι ερωτευμένοι χωρίς ανταπόκριση, ούτε σε αυτές που ερωτεύτηκαν ρεμάλια και τους επιτρέπουν να τους κάνουν τη ζωή κόλαση...</i></span></div><div style="color: #cc0000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i><br /></i></span></div><div style="color: #cc0000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i>Μιλάω για τις οικογένειες με παιδιά με συγγενείς καρδιοπάθειες... Που τραβάνε το Γολγοθά τους όλο το χρόνο, που κάθε μέρα ξημερώνει με αβεβαιότητα, και που μικρά καθημερινά πράγματα όπως το φαί, ή το παιχνίδι, έχουν μέσα τους το στοιχείο του κινδύνου...</i></span></div><div style="color: #cc0000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i><br /></i></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #cc0000; font-size: large;"><i>Στις 14 Φεβρουαρίου λοιπόν, ένα κοριτσάκι, η Σταυριανή, θα κάνει εγχείριση καρδιάς στο Ωνάσειο. Η Σταυριανή είναι ένα παιδί με πολλά προβλήματα υγείας, μεταξύ των οποίων και συγγενής καρδιοπάθεια. Κάθε μερα της είναι μια μικρή μάχη, και κάθε ξημέρωμα μια μεγάλη νίκη. Την ημέρα λοιπόν της γιορτής των ερωτευμένων, αλλά και των πληγωμένων καρδιών, η μικρή θα δώσει μια πολύ μεγάλη μάχη, και αυτό που μπορούμε όλοι να προσφέρουμε είναι μια θετική σκέψη, λίγη θετική ενέργεια, μια προσευχή, μια νεραϊοδοευχή...</i></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7070850012274012788-5415056237768873450?l=prozak-prozac.blogspot.com' alt='' /></div>prozakhttp://www.blogger.com/profile/09712029702395828901noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7070850012274012788.post-3235519477021425952011-02-04T22:31:00.000+02:002011-02-04T22:31:06.884+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="color: red;"><i><span style="font-size: large;">Κάπως έτσι αισθάνομαι, σαν μια κάμπια... Που φτιάχνω καθημερινά ένα κουκούλι... Και που σε λίγους μήνες θα σπάσει και θα βγει μια πεταλούδα...!!!</span></i></div><div class="separator" style="clear: both; color: red; text-align: center;"><i><span style="font-size: large;"><a href="http://www.reptilesalonica.com/images/FeederInsects/waxworm_into_moth.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="148" src="http://www.reptilesalonica.com/images/FeederInsects/waxworm_into_moth.jpg" width="320" /></a></span></i></div><div style="color: red;"><i><span style="font-size: large;"><br /></span></i></div><div style="color: red;"><i><span style="font-size: large;"><br /></span></i></div><div style="color: red;"><i><span style="font-size: large;">Αφήστε με λοιπόν να το απολαύσω, να το ζήσω, να βιώσω κάθε δευτερόλεπτο... Γιατί κάθε στιγμή που περνά μας φέρνει πιο κοντά, αρχίζω να αφήνομαι, να επιτρέπω στον εαυτό μου να ονειρεύομαι...!!!</span></i></div><div style="color: red;"><i><span style="font-size: large;"><br /></span></i></div><i style="color: red;"><span style="font-size: large;">Μικρέ μου Κακαλέα, ο μπαμπάς και η μαμά σε αγαπούν πάρα πολύ, και σε περιμένουν με ανυπομονησία...!!!!</span></i></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7070850012274012788-323551947702142595?l=prozak-prozac.blogspot.com' alt='' /></div>prozakhttp://www.blogger.com/profile/09712029702395828901noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7070850012274012788.post-58952303129452825662011-01-23T15:42:00.001+02:002011-01-23T17:55:28.498+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="color: #990000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i>Όποια γυναίκα έχει ήδη γεννήσει θα με καταλάβει απόλυτα... </i></span></div><div style="color: #990000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i>Η εγκυμοσύνη ΔΕΝ είναι η πιο ευτυχισμένη περίοδος της ζωής μας...!!!!</i></span></div><div style="color: #990000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i>Ίσως η ευτυχία έγγυται στη διαδικασία σύλληψης, όπου και δεν θα διαφωνήσω καθόλου... Από κει και πέρα πάντως αρχίζει το άγχος, η κούραση και το τρέξιμο...</i></span></div><div style="color: #990000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i><br /></i></span></div><div style="color: #990000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i>Η αλήθεια είναι ότι εγώ λόγω της προιστορίας μου είχα κ ένα άγχος παραπάνω... Τον πρώτο καιρό ούτε στην τουαλέτα δεν ήθελα να πηγαίνω, από το φόβο του τι θα δω... Κι ενώ επιλέξαμε γιατρό που θεωρητικά είναι υπέρ του φυσιολογικού τοκετού, και μας σύστησε να κάνουμε 3 υπέρηχους, γεγονός που με βρήκε απόλυτα σύμφωνη, στην πράξη έχω κάνει ήδη τρεις υπέρηχους, τον έναν προγραμμαρισμένο, και τους άλλους δύο απλά και μόνο για να βεβαιωθώ ότι όλα πάνε καλα...!!</i></span></div><div style="color: #990000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i><br /></i></span></div><div style="color: #990000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i>Άσε αυτούς τους πόνους στην μέση...!!! Από την πρώτη μέρα ίσως, η μέση μου με πεθαίνει... Από κει ψιλιάστηκα ότι είμαι έγκυος.. Και το πρώτο τρίμηνο το μόνο που έκανα, εκτός από το να δουλεύω, ήταν να κοιμάμαι... Ρώτησα το γιατρό και με κοίταξε σα να είμαι χαζή... Κουράζεσαι και το σώμα σου χρειάζεται ξεκούραση.. Μαααα , δεν κουράζομαι...&nbsp; Κουράζεσαι και δεν το ξέρεις.... Καλά λοιπόν γιατρέ μου, αφού κουράζομαι, θα ξεκουραστώ... Κι αυτό έκανα... Μέχρι που ο άντρας μου έφτασε στο σημείο να με απειλήσει ότι θα πάει στη μάνα μου μπας και φάει κάνα πιάτο φαί....!!!!</i></span></div><div style="color: #990000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i><br /></i></span></div><div style="color: #990000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i>Αυτό που με ρίχνει περισσότερο είναι οι ενεσούλες... Αφού στην αρχή που δεν ξέραμε το φύλο του παιδιου, το φώναζα τζάνκι, κι ας θύμωναν οι γύρω μου.. Όμως το να πρέπει να κάνεις 2 ενέσεις την ημέρα, ξέροντας ότι με αυτό το τρόπο κρατάς στη ζωή το παιδί σου, δεν σε ανεβάζει ψυχολογικά...</i></span></div><div style="color: #990000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i>Αν και ψάχνω να βρω την αστεία πλευρά του πράγματος.. Όπως πχ ότι ο Free στην αρχή άλλαξε δωμάτιο όταν έβγαζα την ένεση από την τσάντα. Τώρα βέβαια το ξεπεράσαμε αυτό. Παραμένει στον χώρο, απλά κοιτάει το ταβάνι...!!! Και εννοείται ότι έχω κουβαλήσει τις ενέσεις στα πιο κουφά μέρη... Από τις τουαλέτες του κινηματογράφου, μέχρι το αεροπλάνο για Βερολίνο...!!!&nbsp;</i></span></div><div style="color: #990000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i><br /></i></span></div><div style="color: #990000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i>Και φυσικά δεν θα σχολιάσω καθόλου το γεγονός ότι κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης πρέπει να έχεις κάνει κουμπαριά με την τράπεζα... Μιλάμε για τρελά χρήματα.. Και εννοείται&nbsp; ότι σχεδόν τίποτα δεν καλύπτεται από την ασφάλεια...!!! Ευτυχώς που καλύπτουν τα φάρμακα, γιατί το σπίτι μας αρχίζει να μοιάζει με φαρμακαποθήκη... Άσε που υπάρχουν στιγμές που φοβάμαι ότι δεν φέρω παιδί, αλλά ουρανοξύστη... Με τόσο σίδηρο και ασβέστιο σίγουρα θα σήκωνα 18 ορόφους...!!</i></span></div><div style="color: #990000; text-align: justify;"></div><div style="color: #990000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i>Προσπαθώ να μην τα πρήζω στους γύρω μου για τον Κακαλέα μας, αλλά δεν μου είναι εύκολο..!! Για όσους δεν γνωρίζουν βασικά ποντιακά, τα κάκαλα είναι τα @@, και φυσικά η βασική καταληξη των επιθέτων στην Μάνη είναι σε -εας... Άρα μέσα μου φέρω έναν Ποντιομανιάτη...!!!!</i></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://i7.glitter-graphics.org/pub/701/701127hfyg0pz4hi.gif" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://i7.glitter-graphics.org/pub/701/701127hfyg0pz4hi.gif" /></a></div><div style="color: #990000; text-align: justify;"><br /></div><div style="color: #990000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i><br /></i></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #990000; font-size: large;"><i>Νοιώθω την ανάγκη να διευκρινήσω σε αυτούς που δεν με γνωρίζουν, ότι η γκρίνια μου είναι βασική μέθοδος να ξορκίζω το κακό... Είναι όπως οι αρχαίοι έδιναν ονόματα με θετικό νόημα σε δύσκολους προορισμούς, όπως στον Εύξεινο Πόντο... Ε, έτσι κάνω κι εγώ...Από την αντίθετη πλευρά βέβαια... Γκρινιάζω συνέχεια, επειδή είναι πολύ σημαντικό για μένα..</i></span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #990000; font-size: large;"><i>Δεν έχω κάτι άλλο να προσθέσω.. Οπότε την κάνω με ελαφρά, και τα λέμε σύντομα ελπίζω ;-) </i></span></div><br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7070850012274012788-5895230312945282566?l=prozak-prozac.blogspot.com' alt='' /></div>prozakhttp://www.blogger.com/profile/09712029702395828901noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-7070850012274012788.post-1313277093233268052010-12-25T13:15:00.000+02:002010-12-25T13:15:31.132+02:00<div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i>Υποθετικό σενάριο:</i></span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i><br /></i></span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i><br /></i></span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i>Είσαι στην άκρη του πουθενά, μόνος, και σου συμβαίνει κάτι πολύ σημαντικό, όχι απαραίτητα κακό...</i></span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i>Νοιώθεις την ανάγκη να το μοιραστείς με κάποιον πολύ δικό σου άνθρωπο, οπότε παίρνεις τηλέφωνο τον κολλητό σου, και του ζητάς να έρθει γρήγορα κοντά σου... Αυτός πολύ απλά σου λέει ότι είναι αδύνατον αυτό που ζητάς, έχει άλλες υποχρεώσεις, συν ότι δεν υπάρχει σάλιο για εισιτήρια... Σε παίρνει λίγο από κάτω, έχεις μια ελπίδα ότι καταβάθος θα έρθει, παρόλο που κατηγορηματικά το αρνήθηκε...</i></span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i><br /></i></span></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i><br /></i></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #0b5394; font-size: large;"><i>Αφού το παίρνεις απόφαση ότι δεν πρόκειται να εμαφανιστεί, παίρνεις τηλέφωνο τον δεύτερο κολλητό σου,, αυτόν με τον οποίο έχετε γράψει ιστορία σε αγώνες και αλητείες... Του λες λοιπόν ότι θα ήθελες να είναι κοντά σου αυτή τη στιγμή, κι αυτός σου λέει ότι φυσικά και θα είναι... Πάνω που πάει να σκάσει χαμογελάκι στο πικραμένο σου πρόσωπο, σου ζητάει να του πληρώσεις εισιτήρια και ξενοδοχείο, καθώς κι ότι θα φέρει μαζί την σούπερ ντούπερ καινούρια γκόμενα, που έφτυσε αίμα για να την ρίξει... Τα παραβλέπεις όλα αυτά, λες " δεν γαμιέται...", του κλείνεις δωμάτιο κτλ και τον περιμένεις....Έρχεται ακριβώς την ώρα που του είχες πει, ούτε λεπτό νωρίτερα, κάθεται όσο υπαγορεύει το σαβουάρ βιρ, σχεδόν δεν ανταλλάσετε κουβέντα, και μετά φεύγει γιατί " απόψε το κορίτσι θέλει θάλασσα...!!!"</i></span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #0b5394; font-size: large;"><i>Ποιο από τα δύο σενάρια σας φαντάζει χειρότερο...?!?!?!?!!?</i></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7070850012274012788-131327709323326805?l=prozak-prozac.blogspot.com' alt='' /></div>prozakhttp://www.blogger.com/profile/09712029702395828901noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-7070850012274012788.post-71024026188366917372010-12-18T11:02:00.000+02:002010-12-18T11:02:24.099+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://static.madata.gr/files/2010_IMAGES/F/fasolada_221174279.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="178" src="http://static.madata.gr/files/2010_IMAGES/F/fasolada_221174279.jpg" width="320" /></a></div><div style="color: #351c75; text-align: justify;"><i><span style="font-size: large;">Τόσο καιρό που έχω εξαφανιστεί, δεν το έκανα επειδή σας έχω γραμμένους, απλά επειδή δεν είχα κάτι να γράψω... Έχουν συμβεί τόσα πολλά, που δεν ήμουν έτοιμη να τα δω και αποτυπωμένα στην οθόνη του υπολογιστή μου.... Όσο λοιπόν βράζουν τα φασόλια για την πρώτη μου φασολάδα, θα έχω αγκαλιά το λαπιτόπι μου και θα καταγράφω ό,τι μου έρχεται στο μυαλό...</span></i></div><div style="color: #351c75; text-align: justify;"><i><span style="font-size: large;"><br /></span></i></div><div style="text-align: justify;"><i><span style="color: #351c75; font-size: large;">Λοιπόοοοον... Πριν λίγες μέρες γυρίσαμε από το Βερολίνο.. 6 μέρες σε μια από τις ομορφότερες πόλεις της Ευρώπης..!! ΤΕΛΕΙΑΑΑΑΑ.. Το λατρέψαμε, δεν έχω λόγια... Κι όταν με το καλό έρθει και το τρίτο μέλος της οικογενείας μας, σίγουρα θα ξαναπάμε... Βέβαια ένα άγχος το έχω, ότι θα βγει το μωρό και θα αρχίσει να με βρίζει, με την τρελή μάνα που έμπλεξε που το κουβαλούσε μέσα στα χιόνια και στα κρύα, αλλά έχω δικαιολογία... Ήταν καλά προστατευμένο, καλύτερα δεν γίνεται θα έλεγα... Άλλωστε πόσο συχνά συμβαίνει να κάνουν διακοπές στο Βερολίνο, δύο στη συσκευασία του ενός...?!?!?</span></i></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><i><span style="color: #351c75; font-size: large;">Επίσης έχω να δηλώσω ότι έχω αποσυντονιστεί τελείως.. Εγώ που κατέβαζα πάπλωμα τον Σεπτέμβριο και το έβγαζα τον Ιούλιο, κυκλοφορώ με κοντομάνικο μέσα στο καταχείμωνο. Μάλλον έχει δίκιο ο free που λέει ότι έχω έναν πυρηνικό αντιδραστήρα μέσα μου...!! Δεν παραπονιέμαι βέβαια, αλλά όσο να'ναι είναι μια αλλαγή που δεν περίμενα!</span></i></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><i><span style="color: #351c75; font-size: large;">Πίσω λοιπόν στο Βερολίνο.Αν δεν έχετε πάει, σας το προτείνω ανεπιφύλακτα.. Πανέμορφη πόλη, που μπορείτε να βρείτε σχεδόν τα πάντα. Βέβαια αν έχετε την γνώμη ότι θα βρείτε μια κλασσική γερμανική πόλη, μάλλον θα απογοητευτήτε. Το μόνο που θυμίζει Γερμανία, είναι η οργάνωση, άντε και η γλώσσα. Κατά τα άλλα, αν θέλετε να φάτε παραδοσιακό γερμανικό σνίτσελ, ή να πιείτε μπύρα σε κλασσική μπυραρία, με λουκάνικα κτλ, είστε σε λάθος μέρος. Εδώ θα βρείτε ιταλικά, κινέζικα, γυράδικα, σε κάθε γωνία, και τις μπυραρίες χωμένες στα στενά...</span></i></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><i><span style="color: #351c75; font-size: large;">Λάτρεψα την Δρέσδη, πανέμορφη πόλη, ήμασταν και τυχεροί και πέσαμε σε παζάρι με ύφος μεσαιωνικό, όπου ακόμα και οι πωλητές μιλούσαν μεσαιωνικά γερμανικά, και φορούσαν ρούχα εποχής. Εννοείται ότι ήπιαμε ζεστό κρασί, και φέραμε μαζί μας τις πήλινες κούπες...!!! Και φέραμε δώρο και στην κουμπάρα παραδοσιακό λουκάνικο με γεύση σινάπη... ;-)</span></i></div><div style="text-align: justify;"><i><span style="color: #351c75; font-size: large;"> </span></i></div><div style="text-align: justify;"><i><span style="color: #351c75; font-size: large;">Αυτά για σήμερα, τα φασόλια έβρασαν, οπότε πάω να ολοκληρώσω το φαγητό, γιατί πρέπει να βρει κάτι να φάει η κολώνα του σπιτιού όταν γυρίσει από τη δουλειά...</span></i></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7070850012274012788-7102402618836691737?l=prozak-prozac.blogspot.com' alt='' /></div>prozakhttp://www.blogger.com/profile/09712029702395828901noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7070850012274012788.post-35881867931097791432010-11-16T10:45:00.000+02:002010-11-16T10:45:34.327+02:00<div style="color: #674ea7; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><i>Είναι απορίας άξιο το πως αντιμετωπίζουν μερικοί άνθρωποι συγκεκριμένες καταστάσεις που συμβαίνουν γύρω μας... Για αυτούς λοιπόν τους ανθρώπους είναι απολύτως φυσιολογικό να συνοστίζονται χιλιάδες άνθρωποι μέσα σε αεροπλάνα και βαπόρια για να πάνε στην Τήνο κάθε δεκαπενταύγουστο, λες κι αν πας άλλη μέρα δεν είναι το ίδιο, ή το να πηγαίνεις σε γνωστό μοναστήρι και να σου δίνουν να τρως μήλα για να μείνεις έγκυος...</i></b></span></div><div style="color: #674ea7; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><i><br /></i></b></span></div><div style="color: #674ea7; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><i>Και φυσικά είναι απολύτως αποδεκτό να βαφτίζεις το παιδί σου Χρυσοβαλάντω, ή ακόμα ακόμα και Γιώργο, αφού ως γνωστόν ο Άγιος Γεώργιος σκότωσε το Δράκο..!!! Ποιον Δράκο...??? Ε, έναν Δράκο, αυτό σε κόφτει τώρα...???? Δεν συζητώ για τα ονόματα που ακούγονται μόνο στην εκκλησία, αφού μετά την απομάκρυνση από το ταμείο..... ε τον ναό ήθελα να πω, οι γονείς κάνουν ό,τι μπορούν για να μην μάθει ποτέ κανείς ότι το παιδί τους το λένε Παρθένα...!!! ή Ευλαμπία...!!! ή Τσαμπίκα...!!!</i></b></span></div><div style="color: #674ea7; text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; color: #674ea7; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><i><a href="http://4.bp.blogspot.com/_3MpDn_9fVVw/S834SWtfz4I/AAAAAAAAHKg/t2IVzS8qVkU/s1600/%CE%86%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82+%CE%93%CE%B5%CF%8E%CF%81%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/_3MpDn_9fVVw/S834SWtfz4I/AAAAAAAAHKg/t2IVzS8qVkU/s320/%CE%86%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82+%CE%93%CE%B5%CF%8E%CF%81%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82.jpg" width="229" /></a></i></b></span></div><div style="color: #674ea7; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><i><br /></i></b></span></div><div style="color: #674ea7; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><i><br /></i></b></span></div><div style="color: #674ea7; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><i>Όταν όμως τολμάς να ψελίσεις ότι μπορεί και να σου άρεσε να δώσεις στο παιδί σου ένα όνομα από την αρχαία Ελλάδα, τότε θυμούνται ότι αυτό είναι μυθολογία... Βέβαια η αλήθεια είναι ότι η εκκλησία είναι αρκετά έξυπνη, κι έχει φροντίσει να καλύψει βασικές ανάγκες των Ελλήνων. Βλέποντας λοιπόν την ζήτηση για ένδοξα ονόματα όπως πχ Αλέξανδρος και Φίλιππος , τα έχει εντάξει στο εορτολόγιο...</i></b></span></div><div style="color: #674ea7; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><i><br /></i></b></span></div><div class="separator" style="clear: both; color: #674ea7; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><i><a href="http://3.bp.blogspot.com/_ZhMYCLGLAPs/THI433yj6lI/AAAAAAAAAss/xW9ANUAzrMk/s1600/aleksander_the_great_08.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://3.bp.blogspot.com/_ZhMYCLGLAPs/THI433yj6lI/AAAAAAAAAss/xW9ANUAzrMk/s320/aleksander_the_great_08.jpg" width="242" /></a></i></b></span></div><div style="color: #674ea7; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><i><br /></i></b></span></div><div style="color: #674ea7; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><i>Πραγματικά θα ήθελα να ήμουν μπροστά όταν ένας γνωστός μου ζήτησε από τον παπά της ενορίας του να βαφτίσει την κόρη του ένα, ας πούμε μη χριστιανικό όνομα. Ο παπάς αρνήθηκε, και τότε ο φίλος μου του είπε ότι δεν έχει κανένα απολύτως πρόβλημα κι ότι θα πήγαινε στην καθολική εκκλησία της περιοχής να βαφτίσει την κόρη του.. Κι εννοείται ότι άξαφνα ο παπάς θυμήθηκε ότι υπάρχει αντίστοιχο όνομα στο εορτολόγιο και η βάφτιση έγινε κανονικά....!!!</i></b></span></div><div style="color: #674ea7; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><i><br /></i></b></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #674ea7; font-size: large;"><b><i>Κλείνοντας, θα πω μόνο ότι προτιμώ ένα όνομα που να τιμάει ένα γεγονός ή ένα πρόσωπο, παρά ένα όνομα λουλουδιού ή ένα όνομα που δεν θα το ακούσει ποτέ κανείς, και θα συνεχίσει μέσα στο χρόνο ως υποκοριστικό. Βαρέθηκα να ακούω άντρες να τους λένε Άκη...!!!!!</i></b></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7070850012274012788-3588186793109779143?l=prozak-prozac.blogspot.com' alt='' /></div>prozakhttp://www.blogger.com/profile/09712029702395828901noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7070850012274012788.post-73623193166702137982010-11-05T10:28:00.000+02:002010-11-05T10:28:24.994+02:00<div style="color: #3d85c6; text-align: justify;"><span style="font-size: large;">Η Φεγγάρω μικροπαντρεύτηκε στα μέσα της δεκαετίας του 80. Πήρε έναν άντρα πολλά υποσχόμενο, όμορφο, με πολύ καλή θέση στην αστυνομία, πολλές γνωριμίες κτλ κτλ κτλ... Μετά από ένα χρόνο έκαναν κι ένα παιδί.. Όλα καλά, μέχρι που αρχές του 90 τον έπιασαν για λαθρεμπόριο όπλων... Ούτε ο Μητσοτάκης δεν μπόρεσε να τον σώσει...</span></div><div style="color: #3d85c6; text-align: justify;"><br /></div><div style="color: #3d85c6; text-align: justify;"><span style="font-size: large;">Η Φεγγάρω το μόνο που σκέφτηκε είναι το μέλλον της. Πήρε από τον άντρα της πολλά λεφτά, και ένα διαζύγιο, όσο ήταν στην φυλακή. Τα επόμενα 3-4 χρόνια δεν άφησε μπουζούκι για μπουζούκι... Και άντρα για άντρα... Μετά γνώρισε έναν άλλο κύριο. Ματσωμένο, πολλά υποσχόμενο. Παντρεύτηκαν και έκαναν ένα παιδί. Σε λίγα χρόνια χώρισαν...</span></div><div style="color: #3d85c6; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div style="color: #3d85c6; text-align: justify;"><span style="font-size: large;">Τα παιδιά της έχουν διαφορετικό επίθετο, αλλά κι εκείνη αποφάσισε να κρατήσει το πατρικό της, μάλλον για να μην μπερδεύεται...!!! Άλλωστε έκανε άλλους 2-3 γάμους, αλλά όχι άλλα παιδιά..!!</span></div><div style="color: #3d85c6; text-align: justify;"><span style="font-size: large;">Στα μέσα της δεκαετίας του 00, παντρεύτηκε έναν Αλβανό... Που είναι το περίεργο..?? Ότι ο μεγάλος της γιος ήταν μέλος της Χ.Α, ίσως να δημιούργησε προβλήματα και εντάσεις μέσα στο σπίτι.... Ο κύριος αυτός δεν ήταν πλούσιος, ούτε πολλά υποσχόμενος... Αφού χρέωσε όποιον μιλούσε, όχι μόνο ελληνικά αλλά κι οποιαδήποτε άλλη γλώσσα, μία πρωία την έκανε με ελαφρά πηδηματάκια...</span></div><div style="color: #3d85c6; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div style="color: #3d85c6; text-align: justify;"><span style="font-size: large;">ΗΦεγγάρω άρχισε απεγνωσμένα να ψάχνει. Όχι τον άντρα της, αλλά καινούριο άντρα... Και τον βρήκε.. Σε πέντε μήνες έκανε καινούριο γάμο. Με έναν κύριο που είχε ήδη δύο γάμους στο ενεργητικό του, αλλά όχι και παιδιά. Και κάπου εδώ προέκυψε η απορία, πως μπορεί να κάνει τόσους θρησκευτικούς γάμους, όταν ένα μέσο διαζύγιο θέλει 3-4 χρόνια για να βγει... Η απάντηση είναι τόσο απλή που πραγματικά απορώ γιατί δεν το κάναμε όλοι...</span></div><div style="color: #3d85c6; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div style="color: #3d85c6; text-align: justify;"><span style="font-size: large;">Κάνεις έναν ωραιότατο θρησκευτικό γάμο, με παπά, με κουμπάρο, με νυφικά , παρανυφάκια και όλα. Μετά ακολουθεί και μια δεξίωση σε πολυτελές ξενοδοχείο, κι όλοι οι καλεσμένοι κουβεντάζουν γύρω από την πισίνα για το πόσο&nbsp; όμορφο είναι το ζευγάρι. Στις επόμενες μέρες δεν πάει κανείς να δηλώσει το γάμο στο ληξιαρχείο, οπότε ο γάμος είναι σαν να μην έγινε ποτέ...&nbsp;</span></div><div style="color: #3d85c6; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div style="color: #3d85c6; text-align: justify;"><span style="font-size: large;">Με αυτό τον τρόπο σε περίπτωση χωρισμού, ούτε διαζύγια, ούτε διατροφές, ούτε τίποτα...!!!</span></div><div style="color: #3d85c6; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #3d85c6; font-size: large;">Έξυπνο ε...!??!?!</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7070850012274012788-7362319316670213798?l=prozak-prozac.blogspot.com' alt='' /></div>prozakhttp://www.blogger.com/profile/09712029702395828901noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-7070850012274012788.post-48982544813653680382010-10-08T09:48:00.000+03:002010-10-08T09:48:06.758+03:00Δεν είναι δύσκολο. 4-5 βασικές κινήσεις αν κάνεις , θα καταφέρεις να μου κάνεις τα νεύρα τσατάλια...<br /><ul><li>Πάρεμε τηλέφωνο σε άσχετες ώρες. Αν δεν απαντήσω , ξαναπάρε... Αν στο κλείσω, επέμενε... Την 23η φορά που δεν θα απαντήσω, στείλε μου μήνυμα...</li><li>Όταν σου πω ότι δεν θέλω καμμιά επαφή μαζί σου, κάνε ότι μπορείς για να κάνεις αισθητή την παρουσία σου...</li><li>Γίνε ντίρλα και πάρε με τηλ. Μη μιλάς, δεν χρειάζεται. Άλλωστε δεν καταλαβαίνω τι λες.</li><li>Πάρεμε και βρίσεμε, χωρίς καν εσύ να&nbsp; ξέρεις τον λόγο. Όταν σου ζητήσω το λόγο, απλά πες μου ότι δεν κατάλαβα καλά.</li><li>Έλα στο σπίτι μου και φύγε με μούτρα. Μη μου πεις το γιατί. Άλλωστε γιατί να με αφορά. Το τι γίνεται μες στο κεφάλι σου είναι κρατικό μυστικό. Δεν πρέπει να το μάθεις ποτέ κανείς, γιατί μετά θα πρέπει να πεθάνει.</li></ul><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7070850012274012788-4898254481365368038?l=prozak-prozac.blogspot.com' alt='' /></div>prozakhttp://www.blogger.com/profile/09712029702395828901noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7070850012274012788.post-81953351727876534102010-09-29T21:21:00.000+03:002010-09-29T21:21:56.642+03:00σταγόνες θολές... κι εσύ θαμπός μέσα στο σκοτάδι... δεν φοβάμαι... τρέμω, μα δεν κρυώνω...<br /><br />νερό... τρέχει, κι ο ήχος με ηρεμεί... κάθε στάλα κ μια ελπίδα... κάθε ανάσα κι μια ζωή....<br /><br />μοναξιά.. όχι, δε μου λείπει... δεν την θέλω... δεν την χρειάζομαι καν...<br /><br />και η φωτιά να καίει... μέσα μου... προσπαθώντας να καλύψει το κενό...<br /><br />ψάχνω, μα δε σε βρίσκω... κι όλο και ψάχνω...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7070850012274012788-8195335172787653410?l=prozak-prozac.blogspot.com' alt='' /></div>prozakhttp://www.blogger.com/profile/09712029702395828901noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7070850012274012788.post-51205946220618911192010-09-25T14:18:00.001+03:002010-09-25T14:20:22.138+03:00<div style="color: #741b47;"><i><span style="font-size: large;">Εδώ και δύο μέρες διαβάζω και ξαναδιαβάζω αυτό το κείμενο: <b><a href="http://eglima.wordpress.com/2010/09/18/post-mortem/" style="color: #cc0000;">μεταθανάτιες φωτογραφίες</a></b></span></i></div><div style="color: #741b47;"><i><span style="font-size: large;">Σε σημείο που αρχίζω και ανησυχώ για την ψυχική μου υγεία...</span></i></div><div style="color: #741b47;"><i><span style="font-size: large;">Οι εικόνες δεν φεύγουν από το μυαλό μου...</span></i></div><div style="color: #741b47;"><i><span style="font-size: large;">Ο free μου κλείνει τον υπολογιστή...</span></i></div><div style="color: #741b47;"><i><span style="font-size: large;">"Σταμάτα, δε σου κάνει καλό..."</span></i></div><div style="color: #741b47;"><i><span style="font-size: large;"><br /></span></i></div><div style="color: #741b47;"><i><span style="font-size: large;">Μόλις φεύγει και ακούω την πόρτα να κλείνει, ξαναανοίγω τον υπολογιστή....</span></i></div><div style="color: #741b47;"><i><span style="font-size: large;">Κοιτάω τις φωτογραφίες... Κάτι τραβάει το βλέμμα μου...</span></i></div><div style="color: #741b47;"><i><span style="font-size: large;">Μπορεί να είμαι ψυχασθενής... Όμως δε μου αρέσει να βλέπω γενικά νεκρούς...</span></i></div><div style="color: #741b47;"><i><span style="font-size: large;">Μετά από πολλές ώρες ξαπλώνω αποκαμωμένη...</span></i></div><div style="color: #741b47;"><i><span style="font-size: large;">Το μυαλό μου μουδιασμένο...</span></i></div><div style="color: #741b47;"><i><span style="font-size: large;">Κλείνω τα μάτια...</span></i></div><div style="color: #741b47;"><i><span style="font-size: large;">Και αμέσως χαμογελάω...</span></i></div><div style="color: #741b47;"><i><span style="font-size: large;">Όχι, δεν είμαι τρελή... Ούτε καν ψυχασθενής...</span></i></div><div style="color: #741b47;"><i><span style="font-size: large;">Το υπερηχογράφημα μέσα στο πορτοφόλι μου δηλώνει την αλήθεια...</span></i></div><div style="color: #741b47;"><i><span style="font-size: large;">2 χρόνια εκεί.. Πάντα εκεί...</span></i></div><div style="color: #741b47;"><i><span style="font-size: large;">Μια φωτογραφία του σήμερα, σαν τότε, σαν κάποτε....</span></i></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7070850012274012788-5120594622061891119?l=prozak-prozac.blogspot.com' alt='' /></div>prozakhttp://www.blogger.com/profile/09712029702395828901noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7070850012274012788.post-81484122623716125782010-09-13T22:45:00.001+03:002010-09-13T22:55:56.507+03:00Χτες πήγαμε το πολυπόθητο ταξίδι στη Δήλο...Κλείσαμε μια μονοήμερη κρουαζιέρα που ξεκινάει από Νάξο, περνάει από Πάρο, φορτώνει και μετά μας ξαμολάει όλους στη Δήλο... Ήμασταν καμιά 80 άτομα πάνω στο καραβάκι. Αρχικά από Νάξο ξεκινήσαμε 10, αλλά στην πορεία γεμίσαμε. Πριν καλά καλά σηκώσουμε άγκυρα, ένας κλασσικός Σκοτσέζος έκανε σκηνή επειδή οι βάρκες διάσωσης (ή όπως αλλιώς λέγονται) ήταν δεμένες με τάιρ-απ, οπότε για να ανοίξουν δεν αρκούσε απλά να τραβήξεις ένα κορδόνι, όπως άλλωστε προβλέπεται, αλλά έπρεπε να έχεις μαχαίρι για να κόψεις το πλαστικό. Έκανε παρατήρηση στον καπετάνιο, αλλά αυτός ως κλασσικός Ελληναράς τον γείωσε κανονικότατα. Η απάντηση του ήταν σε άπταιστα σπαστά αγγλικά: "ιτ γουιλ γορκ, ουαν χαντρεντ πρεσεντ" και η απάντηση του Σκωτσέζου :"σι γιου ιν κορτ"...!!<br /><br />Κάπως έτσι ξεκίνησε το ταξιδάκι μας. Εκεί ακριβώς ήταν που σχολιάσαμε ότι αν όλοι οι Έλληνες είχαμε αυτή τη συμπεριφορά, με κριτικό μάτι απέναντι στο καθετί γύρω μας, και δεν το βλέπαμε ως συμπεριφορά κουκουλοφόρου δοσίλογου στην κατοχή, τότε τα πράγματα θα ήταν σαφώς καλύτερα. Αλλά δυστυχώς αυτό το κόμπλεξ το έχουμε πολλοί. Μην κάνουμε παρατήρηση γιατί θα προσβάλλουμε. Μην ρωτήσουμε γιατί θα παρεξηγηθούμε. Μην μιλήσουμε γιατί δε θα μας καταλάβουν.Οπότε δεχόμαστε καταστάσεις όπως το καραβάκι το οποίο ακόμα και στα ανίδεα μάτια μου φάνταζε τουλάχιστον ελλιπές.<br /><br />Με τα πολλά φτάνουμε στη Δήλο. Σχεδόν ταυτόχρονα δύο καραβάκια. Κι επειδή ο μέσος όρος ηλικίας των επισκεπτών ήταν γύρω στα 70, καταφέραμε και ήμασταν σχετικά μπροστά στην ουρά για τα εισιτήρια. Όπου και περιμέναμε 20 λεπτά..!! Μέσα στον ήλιο, χωρίς να μπορείς να πας ούτε μπροστά ούτε πίσω, και χωρίς να μπορούμε αρχικά να καταλάβουμε γιατί καθυστερούσαμε τόσο. Μέχρι που είδαμε την αιτία. Οι συνοδοί-ξεναγοί των γκρουπ, που δεν πληρώνονται από το κράτος αλλά από τα πρακτορεία, χωνόντουσαν από την πλαινή πόρτα και έβγαζαν εισιτήρια μαζικά. Οπότε είναι φυσιολογικό εμείς οι βλάκες που δεν ανήκαμε σε κάποιο γκρουπ να περιμένουμε μέχρι να περάσουν όλα τα κοπάδια μέσα. Η χαρά μας όμως ήταν τόσο μεγάλη που τίποτα δεν ήταν ικανό να μας χαλάσει τη διάθεση.. Ή τουλάχιστον έτσι πιστεύαμε μέχρι εκείνη τη στιγμή. <br /><br />Στην είσοδο του νησιού, εκεί που πληρώσαμε, ζητήσαμε κι έναν χάρτη με πληροφορίες. Μας έδωσαν ένα σχεδιάγραμμα του νησιού με σημειωμένα διάφορα σημεία από το 1 εώς το 100 και δίπλα μια λίστα με το όνομα κάθε σημείου. Βέβαια εμείς έπρεπε να μαντέψουμε που είναι τι. Και τι είναι τι. Θησαυρός 1-2-3-4-5 ε..??? τι να εννοεί άραγε ο ποιητής..?!?! Πήγαμε να δούμε τα λιονταράκια. Έχουν κατασκευάσει αντίγραφα και πρωτότυπα τα έχουν μέσα στο μουσείο. Τι προνοητικοί άνθρωποι. Περάσαμε μέσα από ένα αλσίλιο το οποίο είναι μια παραφωνία μέσα στο κατάξερο νησί. Τη μια στιγμή περπατούσαμε πάνω στις πέτρες και γύρω μας έτρεχαν μικρές σαύρες και σαμιαμίδια, και την άλλη στιγμή ήμασταν δίπλα σε έναν φοίνικα κι ένα παγκάκι ήταν κρυμμένο μέσα στις φυλλωσιές. Βέβαια ήταν ακλάδευτα, απεριποίητα και δεν μπορούσες να κάτσεις στο παγκάκι αλλά είπαμε ότι τίποτα δε θα χαλούσε τη διάθεσή μας. <br /><br />Προχωρήσαμε στο καφέ. Σκεφτήκαμε ότι αν καθόμασταν λίγο, μελετούσαμε και τον χάρτη και πίναμε κι έναν καφέ θα ήταν καλύτερα. Πήγαμε λοιπόν, κι ένας πιτσιρικάς αλβανός πήρε παραγγελία. Καθήσαμε σε ένα τραπέζι που δεν το είχε σκουπίσει κανείς, ήπιαμε καφέ που δεν πινόταν κι εκείνη τη στιγμή έκανα το λάθος να πάω στη τουαλέτα. Είμαστε απαράδεκτοι..!!! Η βρώμα τσακωνόταν με την εγκατάλειψη και το αποτέλεσμα ήταν ισοπαλία. Όμως είχαμε πει ότι τίποτα δε θα χαλούσε τη διάθεσή μας.<br /><br />Σειρά είχε το μουσείο. Μπαίνοντας μέσα έχει ένα τραπέζι, που εμένα μου θύμισε σχολική έδρα. Εκεί καθόταν ο φύλακας, ο οποίος μου είπε ότι δεν μπορώ να μπω μέσα γιατί φορούσα μαγιό, και απαγορεύεται η είσοδος στο μουσείο με μαγιό. Κοιτάχτηκα, γιατί προς στιγμή τρόμαξα ότι είχα ξεχάσει να φορέσω μπλουζάκι. Πήρα βαθιά ανάσα και κοίταξα τον free που με κοιτούσε έντρομος. Περίμενε την επικείμενη έκρηξη. Δεν φορούσα μαγιό, αλλά ένα κοντό μπλουζάκι, προφανώς όμως ο φύλακας ήθελε να δείξει τη δύναμή του στην τύπισσα που καυλαντιζόταν δίπλα του.<br /><br />Βγήκα έξω τρέμοντας. Πραγματικά δεν ήξερα τι να κάνω. Φασαρία..? Να σηκωθώ να φύγω..? Να το καταπιώ και να μπω..?? Τελικά υπερίσχυσε η λογική. Όχι η δική μου, του free..!! Φόρεσα ένα μπλουζάκι του και μπήκαμε. Αν δεν ήμουν τόσο συγχυσμένη ήδη θα ξανασυγχυζόμουν. Γύρω μου τα εκθέματα έμοιαζαν σαν να είχαν τοποθετηθεί με τη μέθοδο του ζαριού. Δεν ήθελε πολύ κανείς για να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι οι Ναξιώτες με τους Παριανούς συνεργαζόντουσαν για να κατασκευάσουν αγάλματα για τους Ρωμαίους. Αγάλματα πεταμένα εδώ κι εκεί, χωρίς καμία επιγραφή πουθενά, χωρίς κανείς να ξέρει τι βλέπει, η απόλυτη ανοργανωσιά. <br /><br />Ξέραμε ότι τα τελευταία 4 χρόνια η Δήλος πήρε 3.700.000€ για αναστηλώσεις και βελτίωση των υπαρχουσών συνθηκών. Περιμέναμε λοιπόν ότι αυτά τα χρήματα κάπου θα φαινόντουσαν. Το μόνο που είδαμε ήταν δύο στήλες με ειδικό κάλυμμα προστασίας από τον ήλιο, που μέσα είχαν δύο υπολογιστές. Ο ένας είχε ανοιχτή οθόνη με εντολή για εγκατάσταση λογισμικού, και δύο άδεια μπουκάλια νερό, κι ο άλλος τελείως κλειστός και μια γόπα τσιγάρου πάνω του. Ρωτήσαμε και μάθαμε ότι έχει γίνει διαγωνισμός και υπάρχει εταιρία που στηρίζει, υποτίθεται, ηλεκτρονικά το μουσείο. Και πληρώνονται για αυτό.<br /><br />Μια μικρή βόλτα στο διαδίκτυο μας αποκάλυψε και από επίσημα χείλια αυτό που βλέπαμε μπροστά μας. Το 80% του νησιού είναι ανέγγιχτο κι αυτό απολύτως συνειδητά, αφού θεωρούν ότι το χώμα είναι ο καλύτερος προστάτης των αρχαίων...!! Κι επιπλέον το έργο της αναστήλωσης φαντάζει τόσο μεγάλο και δύσκολο που κανείς δεν αναλαμβάνει να το φέρει εις πέρας.. Νομίζετε ότι λέω υπερβολές..? Διαβάστε τι λέει ο Παναγιώτης Χατζηδάκης σε συνέντευξή του: " http://www.thermopilai.org/content/nea-euremata-ste-delo-sto-phos-arkhaio-ergasterio-khrusokhoias-sto-iero-nesi-tou-apollona "<br /><br />Θυμάστε που τα λιονταράκια τα έχουν βάλει στο μουσείο για να μην φθείρονται ..?? Μάλλον θεωρούν ότι τα μάτια μας έχουν υπεριώδη ακτινοβολία που προκαλεί ανεπανόρθωτες βλάβες στα αγάλματα. Δεν δικαιολογείται διαφορετικά το γεγονός ότι τα συγκεκριμένα εκθέματα είναι σε μια αίθουσα κλειστή για το κοινό.. Όπως επίσης κλειστές είναι άλλες δύο αίθουσες, με εκθέματα από την καθημερινότητα των αρχαίων Ελλήνων. Είπα στον free να ρωτήσει εκείνος, που είναι πιο ήρεμος και λογικός, γιατί είναι κλειστές, και του τόνισα ότι πραγματικά δε θα δεχόμουν με τίποτα για απάντηση ότι δεν έχουν προσωπικό για φύλαξη αυτών των χώρων.. Μπορείτε να μαντέψετε τι απάντηση μας έδωσαν..?? Οι αίθουσες είναι κλειστές γιατί δημιουργήθηκαν πριν 137 χρόνια κι από τότε δεν έχει γίνει καμιά συντήρηση με αποτέλεσμα να είναι επικίνδυνο να πέσουν οι προθήκες που είναι τοποθετημένα τα εκθέματα. Και φυσικά δεν υπάρχει αρκετό προσωπικό για να φυλάει το μουσείο. Διαβάστε και το αντίστοιχο δημοσίευμα:<br />"http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&artid=4546092&ct=4"<br /><br />Η διάθεσή μας, αυτή που λέγαμε ότι τίποτα δε θα την χαλούσε, είχα χαλαστεί σε τέτοιο σημείο, που την τελευταία ώρα την περάσαμε βγάζοντας φωτογραφίες ανάμεσα στους αρχαίους κίονες ή μέσα στα σπίτια. Ήθελα να βγάλω τα παπούτσια μου και να πατήσω με γυμνά πέλματα στο έδαφος, αλλά φοβήθηκα μην δω την Άρτεμις (εσωτερικό αστείο). Η αλήθεια είναι ότι τέτοια εγκατάλειψη είναι ύβρις. Τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο. Οτιδήποτε έχουμε κάνει σε αυτό το νησί είναι λάθος. Ακόμα και το μπάζωμα της λίμνης, της ιερής λίμνης της Δήλου, είναι τραγική κίνηση... Κι όπως μας είπε μια φύλακας του μουσείου, το ταμείο το πήραν οι Αθηναίοι τον 4ο αιώνα π.Χ και απλά ξέχασαν να το επιστρέψουν.<br /><br />Φεύγοντας μπήκαμε στο μικρό πωλητήριο που είναι στην έξοδο του αρχαιολογικού χώρου. Εκεί αγοράσαμε ένα βιβλίο-οδηγό, γραμμένο από την Δρ. Φωτεινή Ζαφειροπούλου. Από ότι καταλάβαμε είναι καθαρά δική της πρωτοβουλία η συγγραφή αυτού του βιβλίου και μπράβο της. Είναι τα μόνα χρήματα που δώσαμε και πιστεύουμε ότι έπιασαν τόπο. Δεν θα σχολιάσω καν ότι στις καρτ ποστάλ δεν υπήρχαν πουθενά τα λιονταράκια, κι ότι η καρτ ποστάλ με τις μεγαλύτερες πωλήσεις είναι αυτή που απεικονίζει έναν τεράστιο φαλλό που βρίσκετε στον ναό του Διονύσου. Όσες πληροφορίες είχαμε διαβάσει από το διαδίκτυο για την Δήλο αποσπασματικά, τις βρήκαμε σχεδόν όλες συγκεντρωμένες σε αυτό το βιβλίο. Και πραγματικά πιστεύω ότι η συγγραφέας αυτού του βιβλίου δεν μπορεί παρά να αγάπησε τον τόπο αυτό...<br /><br />Για το τέλος κράτησα μια λεπτομέρεια που μου έκανε εντύπωση. Δεν έχει να κάνει με την αρχαία Ελλάδα, ούτε καν με την ουσία της ύπαρξης της Δήλου. Έχει να κάνει με την ανθρώπινη φύση και με το πόσο λίγο έχουμε αλλάξει μέσα στα χρόνια. Το σχόλιο του free στην παρατήρησή μου ήταν "αρχαίο λίφτινγκ"..!! Πολύ απλά δύο μεσήλικες ρωμαίοι ζήτησαν και οι προτομές τους μπήκαν πάνω σε κορμιά αντίγραφα έργων του Πραξιτέλη. Άρα τα σώματά τους θα έμεναν νέα για πάντα..!!! <br /><br />Κάποτε ήρθε η ώρα να επιβιβαστούμε στο καραβάκι μας και να αποπλεύσουμε για Μύκονο.. Αυτό όμως είναι μια άλλη ιστορία που θα την πούμε κάποια άλλη στιγμή...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7070850012274012788-8148412262371612578?l=prozak-prozac.blogspot.com' alt='' /></div>prozakhttp://www.blogger.com/profile/09712029702395828901noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-7070850012274012788.post-51320210009715674852010-08-28T20:54:00.000+03:002010-08-28T20:54:11.003+03:00Θέλω να ασχοληθώ και να αναδείξω ένα θέμα που δεν απασχολεί μεγάλο μέρος της Ελληνικής κοινωνίας, αποτελεί όμως μέρος της και εμφανίζει τις ίδιες παθογένειες με τα υπόλοιπα ζητήματα της. Αναφέρομαι σε ένα «εργαλείο» εκπαίδευσης, που δίνει σε ορισμένους μια δεύτερη ευκαιρία με τη «δια βίου μάθηση» και....<br /><br />περιλαμβάνει ανθρώπους που επιθυμούν να βελτιώσουν το μορφωτικό τους επίπεδο και τις γνώσεις τους για τους δικούς τους λόγους ο καθένας. Αναφέρομαι στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο ή Ε.Α.Π.<br /><br />Η ίδια η πολιτεία αποκαλεί το Ε.Α.Π. το 19ο ΑΕΙ της Ελλάδος. Ενώ σαν ιδέα ήταν κατά την άποψη μου, ένα από τα καλύτερα project που έχει δημιουργηθεί ποτέ στον τομέα της εκπαίδευσης και ερίζουν τα δυο μεγάλα κόμματα για την πατρότητα της ιδέας, στην πράξη έχει μετατραπεί σε έναν καθαρά εισπρακτικό οργανισμό με υπαιτιότητα των κυβερνήσεων, επιβάλλοντας σε αυτό δίδακτρα που για νομικούς λόγους τα αποκαλούν «οικονομική συμμετοχή στις σπουδές» και όχι δίδακτρα και με αυτό τον τρόπο καθίσταται η φοίτηση σε αυτό, προνόμιο των οικονομικά ισχυρών.<br /><br />Από τη σύσταση του το Ε.Α.Π έχει δημιουργηθεί ως ένας μη κερδοσκοπικός οργανισμός.<br />Για τη λειτουργία του δίδονται κονδύλια από την Ευρωπαϊκή Ένωση και ένα πολύ μικρό μέρος από το υπουργείο παιδείας. Η αναλογία είναι 75% 25%. Το πρόγραμμα σπουδών του χωρίζεται σε θεματικές ενότητες. Το ποσό συμμετοχής ανά φοιτητή για κάθε θεματική ενότητα σε προπτυχιακό πρόγραμμα, ανέρχεται στα 700€ και για να ολοκληρωθεί ένα ακαδημαϊκό έτος απαιτείται η ολοκλήρωση τριών θεματικών ενοτήτων.<br /><br />Τα έξοδα μετάβασης και διαμονής του φοιτητή στον τόπο διεξαγωγής των συναντήσεων και των εξετάσεων είναι επίσης πολλά αφού δικαιολογημένα λόγω της φύσης των σπουδών του, δεν δύναται να έχει παράρτημα σε κάθε πόλη, αλλά επιλέγει πόλεις «κλειδιά» όπου και μαζεύονται οι φοιτητές της περιοχής.<br /><br />Σε αντίκρισμα για τα 700€ που δίνει ο κάθε φοιτητής θα λάβει κακογραμμένα και δυσνόητα βιβλία που έχουν ακόμη και λάθη, μία φοιτητική ταυτότητα, ίσως καθυστερημένα κάποιο cd-rom και το δικαίωμα για συμμετοχή σε Γενικές εργασίες και εφόσον τις περάσει επιτυχώς, συμμετέχει σε τελικές γραπτές εξετάσεις.<br /><br />Εάν δεν καταφύγει κανείς σε εξωδιδακτικό υλικό είναι καταδικασμένος σε αποτυχία. Για τον λόγω αυτό υπάρχει και η βιβλιοθήκη του Ε.Α.Π που στέλνει στον τόπο του φοιτητή όποιο από τα διαθέσιμα βιβλία της ζητηθεί. Το κόστος του κούριερ όμως είναι τέτοιο που περισσότερο συμφέρει να αγοράσει κανείς το βιβλίο από το να το δανειστεί. Έτσι του μένει κιόλας. Ένα ακόμη σημαντικό σημείο είναι πως τα δίδακτρα που καταβάλλει ο κάθε φοιτητής δεν αναγνωρίζονται από την εφορία!<br /><br />Το Ε.Α.Π. λόγω του διδακτικού χαρακτήρα του, έχει δεχτεί «ρατσιστικές επιθέσεις» από φορείς της Ελληνικής κοινωνίας. Οι περισσότεροι που δεν γνωρίζουν, νομίζουν πως στέλνει πτυχία δια αλληλογραφίας στο σπίτι κατόπιν παραγγελίας. Αυτό φυσικά δεν ισχύει, έχει δημιουργήσει όμως μεγάλη πίεση στη διοίκηση του και την έχει οδηγήσει τα θέματα των εργασιών και των εξετάσεων να έχουν τέτοιο βαθμό δυσκολίας που και καθηγητές δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης να αδυνατούν να λύσουν. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό αρκεί και η παροχή σε γνώσεις να ήταν ανάλογη.<br /><br />Για όλα τα παραπάνω και επειδή οι εποχές που ζούμε είναι δύσκολες για όλους, ξεκίνησε από φοιτητές στο Σ.Τ.Ε. ένας δικαστικός αγώνας με σκοπό να απαλείψει ή να μειώσει το ποσό των διδάκτρων, τα οποία πρέπει να καταβάλλονται εφάπαξ και χωρίς καμία διευκόλυνση. Μάλιστα ύστερα από αυτό, το Ε.Α.Π. «έσπασε» την καταβολή του ποσού σε δύο ισόποσες μηνιαίες δόσεις, προσπαθώντας να κερδίσει τις εντυπώσεις. Δηλαδή τα μισά τον Αύγουστο και τα υπόλοιπα ως 15 Σεπτεμβρίου.<br /><br />Η Ελληνική δικαιοσύνη έκρινε βάσιμη την προσφυγή και ύστερα από πολλές αναβολές με υπαιτιότητα της διοικούσας επιτροπής του Ε.Α.Π. επιδίκασε την υπόθεση. Στο αμέσως επόμενο διάστημα θα βγει και η απόφαση που μπορεί να λυτρώσει τους δεκάδες χιλιάδες φοιτητές.<br /><br />Το διοικητικό καθεστώς του Ε.Α.Π το οποίο αξίζει να σημειωθεί πως δεν είναι το ίδιο με των υπολοίπων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων της χώρας, αφού έχει προσωρινά διοικούσα επιτροπή στα δέκα και πλέον χρόνια λειτουργίας του, θέλοντας να προκαταβάλλει το κλίμα στην απόφαση του δικαστηρίου στέλνει επιστολές που σπέρνουν την καταστροφολογία και αφήνει να εννοηθεί πως μετά από τυχόν καταδικαστική απόφαση στο θέμα της οικονομικής συμμετοχής, το Ε.Α.Π. δεν θα είναι ποτέ το ίδιο όσον αφορά τα θεσμικά του κατοχυρωμένα δικαιώματα. Προκειμένου να διχάσει τους φοιτητές αφήνει να αιωρείται η απειλή ακόμη και για διάλυση του Ε.Α.Π.<br /><br />Είναι λυπηρό που η διοικούσα επιτροπή αντί να ασχοληθεί με σοβαρότερα θεσμικά ζητήματα όπως το να βελτιωθούν οι υπηρεσίες του Ε.Α.Π. με ηλεκτρονική διδασκαλία, να αποκτηθεί μόνιμο διδακτικό προσωπικό και αντί για καθηγητές άλλων ΑΕΙ ή ΤΕΙ που έχει τώρα και διδάσκουν στο Ε.Α.Π ευκαιριακά ως ημιαπασχολούμενοι, να απασχολήσει ανθρώπους που θα ασχολούνται και θα «πονάνε» αποκλειστικά το Ε.Α.Π. τάσσεται εναντίων της κίνησης αυτής, εκφράζοντας την αντίθεση της στο να τερματιστεί η οικονομική αφαίμαξη των φοιτητών.<br /><br />Η Κύπρος που θεσμοθέτησε μεταγενέστερα παρόμοιο Πανεπιστήμιο στα πρότυπα του Ε.Α.Π. το Ανοικτό Πανεπιστήμιο Κύπρου, δεν επέβαλλέ δίδακτρα σε φοιτητές που προέρχονται από την Ε.Ε. αλλά χρεώνει μόνον τα έξοδα αποστολής του διδακτικού υλικού και κάποια διαχειριστικά έξοδα με το ποσό των 350€, ενώ βρίσκεται πολύ μπροστά στη διδασκαλία αφού εφαρμόζει και τηλεδιασκέψεις εκμεταλλευόμενη έτσι στο έπακρο τα πλεονεκτήματα της σύγχρονης τεχνολογίας.<br /><br />Ανεξάρτητα από την κατάληξη της υπόθεσης αξίζουν συγχαρητήρια στους απόφοιτους του Ε.Α.Π. που αυτή τη στιγμή διαπρέπουν στο αντικείμενο σπουδών τους, στο εξωτερικό και στην Ελλάδα, αποδεικνύοντας το μεράκι τους για μάθηση παράλληλα με τους αγώνες τους στον στίβο της ζωής. Με τις επιτυχίες τους δίνουν κουράγιο σε όλους τους υπόλοιπους, να κυνηγήσουμε το όνειρο.<br /><br />http://gorilaki.blogspot.com<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7070850012274012788-5132021000971567485?l=prozak-prozac.blogspot.com' alt='' /></div>prozakhttp://www.blogger.com/profile/09712029702395828901noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7070850012274012788.post-52168036622892149152010-08-24T17:59:00.000+03:002010-08-24T17:59:53.064+03:00<i>Σκεφτόμουν χτες το βράδυ πόσα πράγματα άλλαξαν στη ζωή μου μέσα σε 2 χρόνια.. Και τελικά για να μην πολυκουράζομαι κατέληξα στο συμπέρασμα ότι άλλαξαν ΟΛΑ..!! Άλλαξα δουλειά, σπίτι,τηλεόραση, συνήθειες,φίλους, είμαι λιγότερο εγωίστρια , περισσότερο συγκαταβατική, και τι άλλο..?? Α, ναι...! Είμαι και παντρεμένη..!!! Αυτό κι αν είναι από τα άγραφα..<br /><br />Πριν δύο χρόνια συνάντησα για πρώτη φορά τον άντρα της ζωής μου. Τον άντρα που ορκιζόμουν ότι δεν υπάρχει. Τον άντρα που ακόμα και σήμερα ξυπνάω τα βράδια και τον κοιτάω μην πιστεύοντας ότι είναι εδώ.. Δίνω μάχη καθημερινά με τον εαυτό μου να μην τον αφήσω να κάνει τρελές σκέψεις, από αυτές που τόσο καλά ξέρει να κάνει το μυαλό μου, που ισοπεδώνει τα πάντα, που κάνει τους γύρω μου να με χαρακτηρίζουν "αυτοκαταστροφική"...<br /><br />Δύο χρόνια γεμάτα ευτυχία.. Όχι εύκολα χρόνια, αυτό είναι σίγουρο, αλλά χρόνια καλά, όμορφα... Χρόνια γεμάτα, που το μόνο που τα σκιάζει είναι η απώλεια. Αλλά ακόμα κι αυτή είναι ένα κακό όνειρο. Γιατί έχουμε ο ένας τον άλλον, κι ακόμα κι αν η απώλεια δεν είναι παροδική, ακόμα και τότε τα χρόνια θα συνεχίσουν να είναι καλά, θα συνεχίσουν να είναι όμορφα...<br /><br />Δύο χρόνια που όλες τις μάχες τις δώσαμε μαζί. Εμείς, που μέχρι τώρα είχαμε μάθει να πορευόμαστε μόνοι, χωρίς καν έναν Σάντζο Πάντσα στο πλάι μας. Και τώρα ο ένας συμπληρώνει τον άλλον. Όχι πάντα χωρίς εντάσεις, αλλά σίγουρα πάντα με αγάπη και τρυφερότητα... Δύο μοναχικοί Δον Κιχώτιδες που είχαν βαρεθεί να πολεμάνε ανεμόμυλους, και που ήταν σίγουροι και οι δύο ότι η Δουλτσινέα δεν γεννήθηκε ποτέ, αλλά που δεν ήταν έτοιμοι να καταθέσουν τα όπλα.<br /><br />Δύο χρόνια που ξεκίνησαν με δόρατα και ξίφη και κατέληξαν σε βέρες και καρφίτσες πέτου σε σχήμα ξίφους... Δύο χρόνια μέσα στα οποία ζήσαμε τόσα όσα οι περισσότεροι ζουν σε δέκα. Και το χαρήκαμε. Αλλά δεν θα το ξανακάνουμε.. Πατάμε φρένο, και ελλατώνουμε ταχύτητα. Δεν θα τραβήξουμε βέβαια χειρόφρενο, αλλά το "Μπαμπά μην τρέχεις" θα το κολλήσουμε στο ταμπλώ... Τι...?? Δεν έχουμε αυτοκίνητο..!??! Όχι ακόμα.. !!! Ερχεται κι αυτό σιγά-σιγά... Είπαμε άλλωστε.. Δεν τρέχουμε..!!!</i><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7070850012274012788-5216803662289214915?l=prozak-prozac.blogspot.com' alt='' /></div>prozakhttp://www.blogger.com/profile/09712029702395828901noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7070850012274012788.post-31416710925188915092010-08-15T23:32:00.002+03:002010-08-23T19:12:58.050+03:00<meta content="text/html; charset=utf-8" http-equiv="Content-Type"></meta><meta content="Word.Document" name="ProgId"></meta><meta content="Microsoft Word 12" name="Generator"></meta><meta content="Microsoft Word 12" name="Originator"></meta><link href="file:///C:%5CUsers%5CAnna%5CAppData%5CLocal%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_filelist.xml" rel="File-List"></link><link href="file:///C:%5CUsers%5CAnna%5CAppData%5CLocal%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_themedata.thmx" rel="themeData"></link><link href="file:///C:%5CUsers%5CAnna%5CAppData%5CLocal%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_colorschememapping.xml" rel="colorSchemeMapping"></link><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:"Cambria Math"; panose-1:2 4 5 3 5 4 6 3 2 4; mso-font-charset:1; mso-generic-font-family:roman; mso-font-format:other; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:0 0 0 0 0 0;} @font-face {font-family:Calibri; panose-1:2 15 5 2 2 2 4 3 2 4; mso-font-charset:161; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-520092929 1073786111 9 0 415 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; margin-top:0cm; margin-right:0cm; margin-bottom:10.0pt; margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-fareast-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi; mso-fareast-language:EN-US;} .MsoChpDefault {mso-style-type:export-only; mso-default-props:yes; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-fareast-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi; mso-fareast-language:EN-US;} .MsoPapDefault {mso-style-type:export-only; margin-bottom:10.0pt; line-height:115%;} @page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style> <br /><div class="MsoNormal" style="color: #741b47; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><i>Πριν&nbsp; από 50 χρόνια ο παππούς μου και η γιαγιά μου αποφάσισαν να αγοράσουν ένα σπίτι. Εκείνη την εποχή έμεναν στην Ηλιούπολη, αλλά κατέληξαν να αγοράσουν ένα διαμέρισμα στην Κυψέλη, αφού ήταν πολύ πιο αριστοκρατική, πιο κοντά στο κέντρο, και από τη μια είχε το Πεδίο του Άρεως κι από την άλλη το Άλσος Βεΐκου, οπότε είχε πράσινο γύρω τριγύρω. </i></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #741b47; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><i>Πριν από 20 χρόνια ήρθε η σειρά των γονιών μου να αγοράσουν σπίτι. Μέχρι τότε νοίκιαζαν κι αυτοί στην Κυψέλη, αλλά σκέφτηκαν ότι αφού τα χρήματα έφταναν ίσως θα ήταν καλύτερα να αγοράσουν ένα σπίτι πιο βόρεια, προς Κηφισιά ή Μαρούσι ίσως. Εκεί ακριβώς πάτησα πόδι εγώ. Δεν ήταν δυνατόν να φύγουμε από την Κυψέλη. Εδώ ήταν το σχολείο μου. Πρότυπο δημόσιο σχολείο με ποσοστό εισαγωγής στις πανελλήνιες πάνω από 70%..!! Εδώ ήταν οι φίλοι μου…!! Η Κυψέλη είχε πλεονεκτήματα που δεν τα έβρισκες αλλού. Τα πάντα ήταν σε απόσταση αναπνοής. Μια βόλτα στο τετράγωνο κι αγόραζες ψωμί από το φούρνο, κρέας από το χασάπη και τσίχλες από το περίπτερο. ΟΧΙ..! Δεν θα πήγαινα πουθενά. Δήλωσα λοιπόν ότι αν μετακομίζαμε, εγώ θα έμενα με τον παππού και τη γιαγιά. </i></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #741b47; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #741b47; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><i>Οι γονείς μου υποχώρησαν και αγόρασαν σπίτι στην Κυψέλη. Βέβαια στο υπόγειο έμεναν 2 οικογένειες αλλοδαπών, αλλά δεν μας ένοιαζε αφού τους είχαμε υπό έλεγχο. Στο σχολείο είχα και δυο συμμαθήτριες από την Αλβανία, αλλά ήταν αριστούχες και δεν φαινόταν η διαφορά. Και φυσικά η παρέα που είχα τότε είχε αρκετά δυναμική παρουσία , σε σημείο που πολλές φορές ψάχναμε εμείς να βρούμε αλλοδαπούς. Το βράδυ γύριζα σπίτι ό,τι ώρα ήθελα, χωρίς να το πολυσκέφτομαι. Είχα πάνω μου σπρέυ πιπεριού, αλλά ποτέ μα ποτέ δεν χρειάστηκε ούτε καν να το πιάσω.</i></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #741b47; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #741b47; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><i>Ακόμα και στο ξύλο που παίζαμε υπήρχε ηθική. Γυμνά χέρια, αρβύλες στα πόδια, άντε και καμιά αλυσίδα στους μεγάλους καβγάδες. Ποτέ δεν χρησιμοποιούσαμε όπλα, και πρόθεση μας δεν ήταν να αφαιρέσουμε τη ζωή του άλλου. Όχι ότι το ξύλο δεν προκαλούσε σοβαρές ζημιές. Ακόμα θυμάμαι την περίπτωση ενός κνίτη που έχασε το μάτι του, καθώς κι ενός παιδιού από την παρέα μου που πήγε στο νοσοκομείο για ράμματα στο κεφάλι από τις αρβυλιές που είχε φάει. Αυτά όμως ήταν τα χειρότερα που έγιναν εκείνη την εποχή…</i></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #741b47; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #741b47; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><i>Σιγά-σιγά μεγάλωσα κι άρχισα να παραδίδω μαθήματα σε παιδιά δημοτικού. Δεν έφευγα από την περιοχή της Κυψέλης, αφού πρόθεσή μου δεν ήταν μόνο να βγάζω χρήματα αλλά και να στηρίξω τα παιδιά και τις οικογένειες της περιοχής μου. Ώσπου πριν λίγα χρόνια ένας μαθητής μου την ώρα που του έκανα παρατήρηση επειδή δεν είχε κάνει τις ασκήσεις του γύρισε και μου είπε κάτι σε μια ξένη γλώσσα. Τον ρώτησα τι εννοούσε και μου είπε ότι είναι βρισιά στα αλβανικά κι ότι την είχε μάθει από τον διπλανό του στο σχολείο. &nbsp;Όταν το έψαξα ανακάλυψα ότι σήμαινε « γ.. το μ.. της μάνας σου» κι ότι&nbsp; είναι το αντίστοιχο «άντε γα…» που λέμε εμείς εδώ. </i></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #741b47; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #741b47; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><i>Η πρώτη μου σκέψη ήταν ότι είναι απαράδεκτο για ένα παιδί 9-10 χρονών να μαθαίνει τέτοιες βρισιές. Η δεύτερη σκέψη μου&nbsp; αφορούσε το λαό εκείνον που σαν κοινή βρισιά έχει τη μάνα του άλλου. Που σημαίνει ότι δε σέβεται τίποτα, πόσο μάλλον οικογένεια και γονείς..!! Προσπάθησα να πω στους γονείς του μαθητή μου να ζητήσουν από τη δασκάλα του να αλλάξει διπλανό, αλλά μου είπαν&nbsp; ότι στην τάξη ήταν 22 αλλοδαποί και 4 ελληνόπουλα..!!!</i></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #741b47; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #741b47; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><i>Την επόμενη χρονιά έγινε ακόμα έναν συμβάν, που έγινε και η αιτία να σταματήσω να κάνω μαθήματα σε παιδιά. Είχα έναν άλλον μαθητή, που η μητέρα του με παρακάλεσε να τον αναλάβω στο Γυμνάσιο, αφού στο σχολείο δεν μάθαινε σχεδόν τίποτα, και ουσιαστικά πήγαινε κι ερχόταν τουρίστας. Στην αρχή μου φάνηκε περίεργο, αφού πήγαινε στο σχολείο που πήγαινε κι εγώ πριν μερικά χρόνια, για αυτό και της ζήτησα να πάμε μαζί σε μια ενημέρωση γονέων. Αυτό που είδα, απλά δεν ήταν σχολείο. Οι κοπέλες , κοριτσάκια 12-15 χρονών ντυμένα σαν πόρνες πεζοδρομίου, και τα αγόρια σαν γκάγκστερ αμερικάνικης ταινίας.</i></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #741b47; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #741b47; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><i>Έκανα ότι μπορούσαν για έναν χρόνο σχεδόν, μέχρι που μια μέρα με πήραν τηλέφωνο και μου είπαν ότι δεν θα ξανακάνουμε μάθημα και να πάω από εκεί να με πληρώσουν. Έφτασα σε ένα σπίτι που δεν είχε καμιά σχέση με το σπίτι στο οποίο έκανα μάθημα δύο μέρες πριν. Όλα σχεδόν τα πράγματα ήταν σε κούτες και επικρατούσε μεγάλη αναστάτωση. Η μητέρα με ενημέρωσε ότι ένας αλβανός συμμαθητής του γιού της τον είχε μαχαιρώσει επειδή τον έσπρωξε στις σκάλες. Ευτυχώς δεν του έκανε μεγάλη ζημιά, αλλά οι γονείς του είχαν πιάσει το παιδί και το εκφόβισαν ότι αν πει τίποτα σε κανέναν θα του κάνουν αυτοί χειρότερα. Κι όταν ο πατέρας πήγε να ζητήσει το λόγο του έβγαλαν περίστροφο και του είπαν ότι αν το συνεχίσει θα έχει άσχημη κατάληξη..!! Έτσι αποφάσισαν ότι θα φύγουν για το χωριό τους μόνιμα καταμεσής της σχολικής χρονιάς. Δεν τους αδικώ για την απόφασή τους…</i></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #741b47; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #741b47; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><i>Πέρασαν μερικά χρόνια ακόμα και γνώρισα τον άντρα που μετέπειτα θα γινόταν άντρας μου. Έμενε μόνιμα στην Ξάνθη, κι όταν μου πρότεινε να μετακομίσω εκεί που απάντησα ότι δεν υπήρχε περίπτωση να πάω να μείνω σε μια πόλη που θα πρέπει να συμβιώσω με μουσουλμάνους και πομάκους. Οπότε πήραμε τη απόφαση να έρθει εκείνος στην Κυψέλη.</i></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #741b47; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><i>Δεν θα μιλήσω για την έλλειψη πράσινου, την οποία σχεδόν δεν είχα αντιληφθεί και θεωρούσα δεδομένη. Δεν θα μιλήσω ούτε καν για τα δεκάδες κλειστά μαγαζιά που υπάρχουν στα γύρω στενά. Σήμερα όλα τα ψώνια τα κάνεις στο σούπερ μάρκετ, δεν υπάρχει αυτό που παλιότερα λέγαμε τοπική αγορά. Το καφενείο του Αγγούρια το έχουν τώρα Βούλγαροι, και έχουν βάλει μέσα αλβανίδες να κάνουν κονσομασιόν. Το σουβλατζίδικο του Βασίλη το έχει Άραβας. Το ίδιο και το καθαριστήριο του κ. Γιώργου. Το ζαχαροπλαστείο έκλεισε και στη θέση του άνοιξε μαγαζί με πολωνέζικα προϊόντα. Και σχεδόν όλα τα υπόλοιπα που έκλεισαν δεν ξανάνοιξαν ποτέ… &nbsp;</i></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #741b47; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><i>Θα μιλήσω όμως για τους γείτονές μας. Οι διπλανοί είναι Βούλγαροι. Με ένα κοριτσάκι. Οι από κάτω μας είναι καμιά 15αριά Πακιστανοί που μαγειρεύουν καθημερινά βρωμερά φαγητά. Δίπλα τους ένα ζευγάρι αλβανών με ένα κοριτσάκι. Από πάνω μας Πολωνοί με ένα παιδάκι, δεν ξέρω με σιγουριά το φύλο του και απέναντί μας 5-6 μαύροι που μπαινοβγάζουν στο σπίτι τους οτιδήποτε μπορεί να πουληθεί αφού πρώτα έχει κλαπεί. Σας λείπει κάτι από την καταμέτρησή μου..?? Και μένα. Δεν υπάρχουν Έλληνες, ή ακόμα κι αν υπάρχουν δεν τους έχουμε δει ακόμα… Μ΄ αρέσει που δεν ήθελα να πάω στην Ξάνθη γιατί δεν ήθελα τους Μουσουλμάνους…!</i></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #741b47; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #741b47; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><i>Αύριο-μεθαύριο θα κάνω κι εγώ ένα παιδί. Κι εκεί θα τελειώσει η Κυψέλη και για μένα. Γιατί μπορεί να γεννήθηκα και να μεγάλωσα εδώ όμως δε θα γίνει το ίδιο και με το παιδί μου. Αρνούμαι να ζει το παιδί μου σε ένα μέρος που θα φοβάται να περπατήσει με το που πέφτει το σκοτάδι. Αρνούμαι να πηγαίνει το παιδί μου σε ένα σχολείο όπου ο δάσκαλος απλά δεν μπορεί να κάνει τη δουλειά του αφού πρέπει να διδάξει παιδιά που μιλάμε 10 διαφορετικές γλώσσες. Αρνούμαι να αντιμετωπίσει το παιδί μου όλη αυτή την κατάσταση που αντιμετωπίζουμε εμείς καθημερινά. Οπότε ήρθε ίσως η ώρα να πω κι εγώ όπως τόσοι άλλοι πριν από μένα:</i></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #741b47; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><i>ΑΝΤΙΟ ΚΥΨΕΛΗ</i></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7070850012274012788-3141671092518891509?l=prozak-prozac.blogspot.com' alt='' /></div>prozakhttp://www.blogger.com/profile/09712029702395828901noreply@blogger.com28tag:blogger.com,1999:blog-7070850012274012788.post-26390250307250394492010-08-12T18:25:00.000+03:002010-08-12T18:25:02.611+03:00<div style="text-align: justify;"><span style="color: #674ea7; font-size: large;"><em>΄Την επόμενη φορά που θα ακούσω κάποιον να χρησιμοποιεί λανθασμένα αυτή τη λέξη, θα τσιρίξω...!!! Φυγόπονος δεν είναι αυτός που φοβάται τον πόνο, είναι αυτός που φοβάται να κουραστεί.. Ο τεμπέλης δηλαδή... Άρα δεν θα πούμε "δεν θα έκανα ποτέ τατουάζ, είμαι φυγόπονος..!!" Γκρρρρρρρ...!!!!!!!! Μόνο εγώ ρε γμτ το θυμάμαι από το βιβλίο της γλώσσας στο γυμνάσιο που το είχε σε μια άσκηση με πολλαπλές απαντήσεις και μας είχαν τονίσει ότι είναι πολύ εύκολο να το μπερδέψεις... Δεν είναι όπως τα άλλα κολλήματα που έχω :πχ στη 1 η ώρα και όχι στις 1... Αυτό δεν μας το δίδαξαν ποτέ, πρέπει να το σκεφτείς ή να στο πει κάποιος... Αλλά για το "φυγόπονος" είμαι σίγουρη....</em></span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #674ea7; font-size: large;"><em>Κι έρχομαι τώρα σε ένα άλλο θέμα που έχει στοιχειώσει τα παιδικά μου χρόνια... Το εξής:</em></span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_bAC3qnsF-dg/TGQMPGcei-I/AAAAAAAAAEw/IRAZWaEx690/s1600/laskari.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" ox="true" src="http://1.bp.blogspot.com/_bAC3qnsF-dg/TGQMPGcei-I/AAAAAAAAAEw/IRAZWaEx690/s320/laskari.jpg" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #674ea7; font-size: large;"><em>Το&nbsp;&nbsp;θυμάστε..? Είναι η φωτογράφιση της Λάσκαρη στη Δήλο για το playboy το 1985... Ημουν 6 χρονών και μπορώ να πω ότι τότε συνειδητοποίησα ότι κάτι δεν πάει καλά με τη χώρα μας... Βασικά έψαχνα να βρω μια άλλη φωτο που έχει αποτυπωθεί στη μνήμη μου, η Λάσκαρη ξαπλωμένη πάνω σε ένα από τα λιοντάρια, αλλά δεν τη βρήκα.. Αν κάποιος την έχει παρακαλώ πολύ να με ενημερώσει...</em></span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><em><span style="color: #674ea7; font-size: large;">Πάντως υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που θεωρούν προσκύνημα τη μετάβαση στη Δήλο, και είμαι πολύ χαρούμενη που είμαι παντρεμένη με έναν από αυτούς... Γιατί κάποιοι κανονίζουν τις διακοπές τους με βάση τις παραλίες ή το τι προσφέρει το ξενοδοχείο, ή ακόμα και τις τιμές, αλλά εμείς καταλήξαμε στο προορισμό μας βασισμένοι σε πιο συγκεκριμένα πράγματα... Αρχαιολογικό μουσείο, αρχαιολογικός χώρος, ιστορία του νησιού.. Και ναι, μιλάω πολύ σοβαρά, αν κι ακόμα και στα μάτια μου όλο αυτό φαντάζει υπερβολικό όταν το διαβάζω, στην πράξη είναι πολύ πιο απλό... Γιατί κάθε Έλληνας θα πρέπει τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να παέι στη Δήλο, όπως επίσης κάθε Έλληνας θα πρέπει να τιμάει τον πολιτισμό που προυπήρχε του Μινωικού..</span></em></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><em><span style="color: #674ea7; font-size: large;">Τέλος θέλω να ανακοινώσω ότι γέρασα. Μεγάλωσα. Ωρίμασα. Δεν ασχολούμαι άλλο.</span></em></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_bAC3qnsF-dg/TGQRwh3NH3I/AAAAAAAAAE4/e8dvVMg7qt8/s1600/fAIRY+GIFT.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" ox="true" src="http://2.bp.blogspot.com/_bAC3qnsF-dg/TGQRwh3NH3I/AAAAAAAAAE4/e8dvVMg7qt8/s320/fAIRY+GIFT.jpg" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><em><span style="color: #674ea7; font-size: large;">Άντε και καλή τύχη μάγκες...</span></em></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><em><a href="http://www.youtube.com/watch?v=otxNjf8qgZ8"><span style="color: red; font-size: x-large;"><strong>άκουσέ το...</strong></span></a><span style="color: red; font-size: x-large;"><strong>.</strong></span></em></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7070850012274012788-2639025030725039449?l=prozak-prozac.blogspot.com' alt='' /></div>prozakhttp://www.blogger.com/profile/09712029702395828901noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-7070850012274012788.post-39110113197387923792010-08-10T18:24:00.000+03:002010-08-10T18:24:42.882+03:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_bAC3qnsF-dg/TGFuQKstRII/AAAAAAAAAEo/ZRmeZnzO6rU/s1600/Der%2520kleine%2520Prinz.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" mx="true" src="http://1.bp.blogspot.com/_bAC3qnsF-dg/TGFuQKstRII/AAAAAAAAAEo/ZRmeZnzO6rU/s320/Der%2520kleine%2520Prinz.jpg" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><a href="http://www.youtube.com/watch?v=2bfdY42VKAk">μικρός... αλλά τόσο σημαντικός...</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7070850012274012788-3911011319738792379?l=prozak-prozac.blogspot.com' alt='' /></div>prozakhttp://www.blogger.com/profile/09712029702395828901noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7070850012274012788.post-48986967688410765722010-06-26T17:44:00.000+03:002010-06-26T17:44:16.483+03:00<div style="color: purple; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: justify;"><span style="font-size: large;">Πριν λίγες μέρες έφτιαξα δυο πολύ χαριτωμένα μπλουζάκια που έχουν μπροστά ένα ζευγάρι νύφη-γαμπρό και από κάτω λέει GAME OVER...&nbsp;</span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_bAC3qnsF-dg/TCYRlrMD0xI/AAAAAAAAAD4/shgvtkRPm8w/s1600/100_0008.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_bAC3qnsF-dg/TCYRlrMD0xI/AAAAAAAAAD4/shgvtkRPm8w/s320/100_0008.jpg" /></a></div><div style="color: purple; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: justify;"><br /></div><div style="color: purple; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: justify;"><br /></div><div style="color: purple; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: justify;"><span style="font-size: large;">Κι όμως εγώ δεν νοιώθω καθόλου έτσι... Νοιώθω σαν το παιχνίδι μόλις να ξεκίνησε... Αν κι έχω βαρεθεί να ρωτάνε όλοι πως πάει ο έγγαμος βίος, η αλήθεια είναι ότι η ζωή μου άλλαξε μετά το γάμο.. Βέβαια το κουδούνι λέει ακόμα το όνομά μου, αλλά κι αυτό γαι λίγες μέρες ακόμα... Από 1 Ιουλίου ούτε καν εκεί δεν θα αναφέρεται...</span></div><div style="color: purple; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div style="color: purple; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: justify;"><span style="font-size: large;">Μέσα στο κεφάλι μου, στις 22/5/2010 τελείωσε το "εγώ" και ξεκίνησε ένα πολύ δυναμικό εμείς.. Χρέος μας είναι να το στηρίξουμε και να το τιμήσουμε. Και η καρδιά μου, που ακόμα χτυπάει σαν τρελή κάθε φορά που κουλουριάζομαι στην αγκαλιά του, μου δηλώνει ότι το "εμείς" θα κρατήσει ως το τέλος...</span></div><div style="color: purple; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: justify;"><br /></div><div style="color: purple; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: justify;"><span style="font-size: large;">Φοβίες έχω και μπόλικες μάλιστα... Από αυτές που τις σκέφτεσαι και σε πιάνει το στομάχι σου. Από αυτές που γεμίζουν με κενό το μυαλό σου, που δεν ξεπροβάλει καμμιά εικόνα όταν τις σκέφτεσαι... Και κάθε φορά που εμφανίζονται, απλά κλείνω τα μάτια και ξανασκέφτομαι την στιγμή που βγαίναμε από την εκκλησία. Την στιγμή που όλοι μας έριχναν ρύζι με το κιλό κι εκείνος προσπάθησε να με προστατέψει. Δεν έκανε καμμιά κίνηση να προστατέψει τον εαυτό του, παρά μόνο εμένα... Αυτή η ανάμνηση σβήνει κάθε ανησυχία για το μέλλον...</span></div><div style="color: purple; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_bAC3qnsF-dg/TCYSKV8A1JI/AAAAAAAAAEA/UPiJSO6xOUQ/s1600/IMG_1781.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_bAC3qnsF-dg/TCYSKV8A1JI/AAAAAAAAAEA/UPiJSO6xOUQ/s320/IMG_1781.JPG" /></a></div><div style="color: purple; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: justify;"><br /></div><div style="color: purple; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: justify;"><br /></div><div style="color: purple; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: justify;"><span style="font-size: large;">Κι ακόμα κι αν έρθουν δύσκολα, δεν αγχώνομαι. Ήδη στα 2 χρόνια που πέρασαν, αντιμετωπίσαμε τόσο μεγάλες δυσκολίες που οτιδήποτε άλλο φαντάζει κωμικό... Κι όταν χάνεις μια ψυχή από τη ζωή σου μαθαίνεις να σέβεσαι και να εκτιμάς αυτό που έχεις, έτσι ακριβώς όπως το έχεις, και να παλεύεις να το κάνεις ακόμα καλύτερο...</span></div><div style="color: purple; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: justify;"><br /></div><div style="color: purple; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: justify;"><span style="font-size: large;">Παντρεμένη λοιπόν εδώ και κάτι παραπάνω από ένα μήνα, και για το μόνο που μετανοιώνω είναι που άφησα την στενοκεφαλιά μου να με εμποδίσει από το παντρευτώ νωρίτερα τον άντρα με τον οποίο θα γεράσω μαζί...</span></div><div style="color: purple; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: justify;"><br /></div><div style="color: purple; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: justify;"><i><b><span style="font-size: x-large;">Οπότε δεν θα πω "ΤΕΛΟΣ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ"</span></b></i></div><div style="color: purple; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><i style="font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace;"><b><span style="color: purple; font-size: x-large;">Θα πω "ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΩΣ ΤΟ ΤΕΛΟΣ"&nbsp; </span></b></i></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7070850012274012788-4898696768841076572?l=prozak-prozac.blogspot.com' alt='' /></div>prozakhttp://www.blogger.com/profile/09712029702395828901noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-7070850012274012788.post-88550332184776088352010-06-24T20:09:00.001+03:002010-06-24T21:08:33.571+03:00<object height="344" style="background-image: url(&quot;http://i3.ytimg.com/vi/v150Gw389sc/hqdefault.jpg&quot;);" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/v150Gw389sc&amp;hl=el_GR&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/v150Gw389sc&amp;hl=el_GR&amp;fs=1" allowscriptaccess="never" allowfullscreen="true" wmode="transparent" type="application/x-shockwave-flash" width="425" height="344"></embed></object><br /><br /><span style="color: red; font-size: x-large;"><i>πιο χαμηλά δεν γίνεται να πέσουμε...!!!</i></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7070850012274012788-8855033218477608835?l=prozak-prozac.blogspot.com' alt='' /></div>prozakhttp://www.blogger.com/profile/09712029702395828901noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-7070850012274012788.post-91263722588489588352010-06-15T23:18:00.000+03:002010-06-15T23:18:30.178+03:00<blockquote><a href="http://www.youtube.com/watch?v=0GGRniPKt6Y&amp;feature=related">&nbsp; Κι όταν δεν πεθαίνει ο ένας για τον άλλον είμαστε κιόλας νεκροί</a></blockquote><br /><a href="http://www.youtube.com/watch?v=MjyWwal7aVk&amp;feature=related">ακόμα και η αναπνοή δύσκολη όταν σε σκέφτομαι...</a><br /><br /><br /><a href="http://www.youtube.com/watch?v=4Ut7zBOSAiw&amp;feature=related">οταν βρεθήκαμε πρώτη φορά άπλωσες τα χερια σαν να με γνωριζες χρόνια...</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7070850012274012788-9126372258848958835?l=prozak-prozac.blogspot.com' alt='' /></div>prozakhttp://www.blogger.com/profile/09712029702395828901noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7070850012274012788.post-34157276138715622502010-06-13T12:15:00.005+03:002010-06-13T21:16:37.988+03:00<div style="background-color: black; color: #a64d79;"><span style="font-size: large;"><i><span style="color: #741b47;">Τις τελευταίες μέρες έχει προκύψει ένα πολύ σημαντικό ερώτημα στη ζωή μας και αναζητώ διακαώς μια απάντηση, όσο το δυνατόν πιο εμπεριστατωμένη...</span><br style="color: #741b47;" /> <br style="color: #741b47;" /><span style="color: #741b47;"> το ερώτημα είναι το εξής</span></i></span></div><div style="background-color: white; color: #a64d79;"><span style="font-size: x-large;"><b><i><span style="background-color: black; color: magenta;">ΠΟΣΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΣΤΡΟΥΜΦΑΚΙΑ...?!?!?!?!</span></i></b></span></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_KCuHoU9QBUU/SQlW2uVTgTI/AAAAAAAAIY0/2Hr2L80BdL4/s1600/smurfs.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://1.bp.blogspot.com/_KCuHoU9QBUU/SQlW2uVTgTI/AAAAAAAAIY0/2Hr2L80BdL4/s400/smurfs.jpg" width="400" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7070850012274012788-3415727613871562250?l=prozak-prozac.blogspot.com' alt='' /></div>prozakhttp://www.blogger.com/profile/09712029702395828901noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-7070850012274012788.post-22102985610976820732010-06-05T11:47:00.000+03:002010-06-05T11:47:46.900+03:00<meta content="text/html; charset=utf-8" http-equiv="Content-Type"></meta><meta content="Word.Document" name="ProgId"></meta><meta content="Microsoft Word 12" name="Generator"></meta><meta content="Microsoft Word 12" name="Originator"></meta><link href="file:///C:%5CUsers%5CAnna%5CAppData%5CLocal%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_filelist.xml" rel="File-List"></link><link href="file:///C:%5CUsers%5CAnna%5CAppData%5CLocal%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_themedata.thmx" rel="themeData"></link><link href="file:///C:%5CUsers%5CAnna%5CAppData%5CLocal%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_colorschememapping.xml" rel="colorSchemeMapping"></link><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:"Cambria Math"; panose-1:2 4 5 3 5 4 6 3 2 4; mso-font-charset:1; mso-generic-font-family:roman; mso-font-format:other; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:0 0 0 0 0 0;} @font-face {font-family:Calibri; panose-1:2 15 5 2 2 2 4 3 2 4; mso-font-charset:161; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-520092929 1073786111 9 0 415 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; margin-top:0cm; margin-right:0cm; margin-bottom:10.0pt; margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-fareast-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi; mso-fareast-language:EN-US;} .MsoChpDefault {mso-style-type:export-only; mso-default-props:yes; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-fareast-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi; mso-fareast-language:EN-US;} .MsoPapDefault {mso-style-type:export-only; margin-bottom:10.0pt; line-height:115%;} @page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:36.0pt; mso-footer-margin:36.0pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style> <br /><div class="MsoNormal" style="color: purple; text-align: justify;"><i><span style="font-size: large;"><span style="line-height: 115%;">&nbsp;&nbsp; Μια φορά κι έναν καιρό στο σκοτεινό δάσος της Ξάνθιας ζούσε ο νάνος Φρέρλεκ. Νάνος μοναχικός και πολυπράγμων, περνούσε τον καιρό του με το να επισκευάζει αντικείμενα, ή να κάθεται έξω από την κουφάλα του δέντρου που έμενε και να γεννάει ιδέες. Το κυριότερο χαρακτηριστικό του ήταν ότι προτιμούσε να είναι ξαπλωμένος στην αιώρα του παρά να μαστορεύει, οπότε σταδιακά η κουφάλα του γέμισε με ξεχαρβαλωμένες συσκευές, που όλο υποσχόταν ότι θα φτιάξει, κι όλο ανέβαλε την επισκευή τους.<o:p></o:p></span></span></i></div><div class="MsoNormal" style="color: purple; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: purple; text-align: justify;"><i><span style="font-size: large;"><span style="line-height: 115%;">&nbsp;&nbsp; &nbsp;Μια μέρα του καλοκαιριού έκανε πολύ ζέστη, κι ο νάνος Φρέρλεκ ήταν ως συνήθως ξαπλωμένος στην αιώρα του, περήφανος για την καινούρια του κατασκευή. Μέσα στο ημίφως του δάσους, δέκα μικρές πυγολαμπίδες πετούσαν πάνω από το κεφάλι του, προσφέροντας του άπλετο φως για να διαβάσει, ενώ ταυτόχρονα κουνούσαν κι ένα πλατανόφυλλο κάνοντάς του αέρα.<o:p></o:p></span></span></i></div><div class="MsoNormal" style="color: purple; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: purple; text-align: justify;"><i><span style="font-size: large;"><span style="line-height: 115%;">&nbsp;&nbsp;&nbsp; Όμως αυτό δεν ήταν αρκετό για το νάνο Φρέρλεκ, που ζεσταινόταν πάρα πολύ κι ένοιωθε τον ιδρώτα να κυλάει στο μέτωπό του. Αναθεμάτισε τον εαυτό του που είχε ξεχάσει να ασχοληθεί με την επισκευή ενός ανεμιστήρα που είχε χαλάσει πριν τρία χρόνια. «Άραγε που να τον έχω βάλει?» αναρωτήθηκε. Όπου κι αν είναι πάντως ήταν αργά για να τον κάνει να δουλέψει. Ήδη η ζέστη στο δάσος είχε ανέβει πολύ. Το μόνο μέρος που θα μπορούσε να δροσίσει ήταν η λίμνη. Εκεί όμως δεν του άρεσε καθόλου να πηγαίνει, γιατί όλος ο πληθυσμός του δάσους πήγαινε εκεί για να δροσιστεί. Άξαφνα ανακάθισε στην αιώρα του. Πριν λίγους μήνες σε έναν από τους μακρινούς του περίπατους είχε εντοπίσει ένα ξέφωτο με μια μικρή λιμνούλα, μισοκρυμμένη από έναν βράχο.<o:p></o:p></span></span></i></div><div class="MsoNormal" style="color: purple; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: purple; text-align: justify;"><i><span style="font-size: large;"><span style="line-height: 115%;">&nbsp;&nbsp; Εκεί θα πήγαινε, σίγουρος ότι δεν θα συναντούσε κανέναν. Ακόμα θυμόταν τα παιχνίδια του ήλιου με το νερό και το φύλλωμα των δέντρων. Ναι, σίγουρα εκεί ήταν η σωστή επιλογή για να ησυχάσει και να δροσιστεί , μακριά από κόσμο και κοσμάκη.<o:p></o:p></span></span></i></div><div class="MsoNormal" style="color: purple; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: purple; text-align: justify;"><i><span style="font-size: large;"><span style="line-height: 115%;">&nbsp;&nbsp;&nbsp; Όταν όμως έφτασε στο ξέφωτο τον περίμενε η μεγαλύτερη έκπληξη της ζωής του. Μια νεράιδα τσαλαβουτούσε στα νερά της λίμνης. Ο νάνος Φρέρλεκ έμεινε ακίνητος, κρατώντας μέχρι και την αναπνοή του. Χιλιάδες σκέψεις κατέκλυσαν το μυαλό του. «Τι γύρευε μια νεράιδα στο δάσος της Ξάνθιας?»<o:p></o:p></span></span></i></div><div class="MsoNormal" style="color: purple; text-align: justify;"><i><span style="font-size: large;"><span style="line-height: 115%;">«Πόσο όμορφη είναι με τα μακριά μαύρα μαλλιά και το κάτασπρο, αλαβάστρινο δέρμα της…»<o:p></o:p></span></span></i></div><div class="MsoNormal" style="color: purple; text-align: justify;"><i><span style="font-size: large;"><span style="line-height: 115%;">«Αν την τρομάξω μπορεί να φοβηθεί και να μου πάρει τη φωνή…»<o:p></o:p></span></span></i></div><div class="MsoNormal" style="color: purple; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: purple; text-align: justify;"><i><span style="font-size: large;"><span style="line-height: 115%;">&nbsp;&nbsp;&nbsp; Αυτά και πολλά άλλα σκεφτόταν ο νάνος Φρέρλεκ, ενώ ταυτόχρονα δεν μπορούσε να πάρει το βλέμμα του από το μαυρόμαλλο ξωτικό. Ώσπου κάποια στιγμή εκείνη σήκωσε το βλέμμα της και τον κοίταξε. Αντιλαμβανόντουσαν&nbsp; και οι δύο&nbsp; την κρισιμότητα της κατάστασης. Η νεράιδα έπρεπε να αποφασίσει αν θα μαγέψει τον νάνο και θα του πάρει τη λαλιά, ή αν θα τον εμπιστευτεί και θα του μιλήσει.<o:p></o:p></span></span></i></div><div class="MsoNormal" style="color: purple; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: purple; text-align: justify;"><i><span style="font-size: large;"><span style="line-height: 115%;">&nbsp;&nbsp;&nbsp; Παίρνοντας μια βαθιά ανάσα και μην τραβώντας το βλέμμα της από το δικό του, άνοιξε το στόμα της και είπε:<o:p></o:p></span></span></i></div><div class="MsoNormal" style="color: purple; text-align: justify;"><i><span style="font-size: large;"><span style="line-height: 115%;">«Γειά σου, είμαι η Νάιρα . Έχασα το δρόμο για την Νεραϊδοχώρα»<o:p></o:p></span></span></i></div><div class="MsoNormal" style="color: purple; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: purple; text-align: justify;"><i><span style="font-size: large;"><span style="line-height: 115%;">&nbsp;&nbsp;&nbsp; Ο νάνος Φρέρλεκ την πλησίασε με ήρεμες κινήσεις. «Όμορφη μου Νάιρα, μαζί θα βρούμε τον δρόμο για την Νεραϊδοχώρα. Το μόνο που χρειάζεται είναι να μου έχεις εμπιστοσύνη.» Το απλωμένο, στιβαρό του χέρι έλεγε περισσότερα από ότι τα λόγια του. Η Νάιρα τον κοιτούσε μπερδεμένη. Από τη μια ήξερε ότι με τον Φρέρλεκ&nbsp; θα έβρισκε το δρόμο της, από την άλλη όμως&nbsp; ήξερε ότι στην Νεραϊδοχώρα δεν υπήρχε θέση για νάνους. Μόνο ξωτικά και νεράιδες ζούσαν στην μαγική αυτή χώρα.<o:p></o:p></span></span></i></div><div class="MsoNormal" style="color: purple; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: purple; text-align: justify;"><i><span style="font-size: large;"><span style="line-height: 115%;">&nbsp;&nbsp; Ήταν διατεθειμένος ο Φρέρλεκ να απαρνηθεί το δάσος του, την οικογένειά του, την ίδια του την γενιά..? Μπορούσε να αφήσει τα μεταλλεύματά του, τα σφυριά του, τις κατασκευές του και να πάει σε ένα μέρος όπου τα πάντα είναι πλασματικά? Ήθελε να αφήσει τη σκοτεινή Ξάνθια και να πάει στην Νεραϊδοχώρα..?<o:p></o:p></span></span></i></div><div class="MsoNormal" style="color: purple; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: purple; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: purple; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 16pt; line-height: 115%;"><i style="color: purple;"><span style="font-size: large;">Τα μάτια του Φρέρλεκ όμως έδειχναν ότι όλοι αυτοί οι προβληματισμοί υπήρχαν μόνο στο μυαλό της Νάιρα. Χωρίς δεύτερη σκέψη, κι έχοντας πλήρη επίγνωση του τι έκανε ο Φρέρλεκ έβγαλε τον χαρακτηριστικό μαύρο μανδύα των νάνων και τον ακούμπησε κάτω. Το μόνο που χρειαζόταν πια ήταν να βρει ένα γαλάζιο νεραϊδένιο μανδύα. Όλα τα άλλα απλά θα τα έφερνε ο χρόνος….</span></i><o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7070850012274012788-2210298561097682073?l=prozak-prozac.blogspot.com' alt='' /></div>prozakhttp://www.blogger.com/profile/09712029702395828901noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-7070850012274012788.post-17275952587062511082010-05-26T22:52:00.001+03:002010-05-26T22:53:29.770+03:00<div class="separator" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em; text-align: justify;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_bAC3qnsF-dg/S_14t4tfnwI/AAAAAAAAADk/VYds8nptKHA/s320/%CE%A0%CF%81%CF%8C%CF%83%CE%BA%CE%BB%CE%B7%CF%83%CE%B7+%CF%83%CE%B5+%CE%93%CE%AC%CE%BC%CE%BF.jpg" /></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"><br /></div><div style="color: #cc0000;"><span style="font-size: large;"><i>Από το Σάββατο είμαστε και επίσημα πια παντρεμένοι, ευλογημένοι από την εκκλησία, αποδεκτοί απο την κοινωνία κτλ κτλ κτλ... Και ουσιαστικά έχουμε βαρεθεί να μας ρωτάνε πώς μας φαίνεται ο έγγαμος Βίος... Για μας δεν έχει αλλάξει τίποτα. Και κάνω καθημερινά σπονδές για να μην αλλάξει ούτε στο μέλλον...!!! Όσο ερωτευμένη ήμουν, τόσο παραμένω... Κι όσο έλαμπαν τα μάτια του free όταν με κοιτούσε, τόσο λάμπουν και τώρα..!!!!</i></span></div><div class="separator" style="clear: both; color: #cc0000; text-align: justify;"></div><div class="separator" style="clear: both; color: #cc0000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i>&nbsp;Προσπαθήσαμε πολύ ο γάμος μας να είναι διαποτισμένος από τα δικά μας στοιχεία. Η αλήθεια είναι ότι δεν έχεις και πολλά περιθώρια να ξεφύγεις, αλλά ό,τι μπορέσαμε το κάναμε... Και για μας το πιο σημαντικό ήταν να υπάρχει ως βάση η αλήθεια... Να μην κάνουμε τίποτα προσποιητό και ψευτικο... Και τουλάχιστον αυτό το καταφέραμε..!! (Ελπίζω)</i></span></div><div class="separator" style="clear: both; color: #cc0000; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; color: #cc0000; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; color: #cc0000; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; color: #cc0000; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; color: #cc0000; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; color: #cc0000; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; color: #cc0000; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; color: #cc0000; text-align: center;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_bAC3qnsF-dg/S_13rGAF8vI/AAAAAAAAADc/Vv2waLJ6Y3Q/s320/DSCN1731.JPG" /></div><div style="color: #cc0000;"><br /></div><div style="color: #cc0000;"><span style="font-size: large;"><i>Τίποτα δεν άλλαξε... Μόνο το δακτυλίδι δεν είναι πια μονόπετρο, αλλά βέρα... Κι ακόμα κι αυτή είναι προσεκτικά διαλεγμένη ώστε να μην παραπέμπει άμεσα σε βέρα, αλλά σε κομψό, διακριτικό δακτυλίδι..!! Άλλωστε είναι κάτι που θα το φοράμε κάθε μέρα της ζωής μας μέχρι να πεθάνουμε, έπρεπε να είναι τουλάχιστον διαχρονικές..!! :-)</i></span></div><div style="color: #cc0000;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; color: #cc0000; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_bAC3qnsF-dg/S_17Lsg_vuI/AAAAAAAAADs/L0trFGp2cyw/s1600/DSCN1756.JPG" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_bAC3qnsF-dg/S_17Lsg_vuI/AAAAAAAAADs/L0trFGp2cyw/s320/DSCN1756.JPG" /></a></div><div style="color: #cc0000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i>Και για όσους με ρωτάνε αν τους συμβουλεύω να το κάνουν η απάντησή μου είναι ΟΧΙ..!! Μην το κάνετε εκτός αν είστε ΑΠΟΛΥΤΑ και ΕΙΛΙΚΡΙΝΑ ερωτεύμενοι με τον άνθρωπο που είναι δίπλα σας.. Ο γάμος είναι πολύ δυνατός και ιερός για να τον σπιλώσετε με κάτι λιγότερο...!!!</i></span></div><div style="color: #cc0000; text-align: justify;"><br /></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: x-large;"><i><b>Να ζήσουμε, να μας χαιρόμαστε...!!!!</b></i></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7070850012274012788-1727595258706251108?l=prozak-prozac.blogspot.com' alt='' /></div>prozakhttp://www.blogger.com/profile/09712029702395828901noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-7070850012274012788.post-37921913852938567452010-05-24T18:25:00.000+03:002010-05-24T18:25:01.711+03:00<object style="background-image: url(&quot;http://i4.ytimg.com/vi/WcL2TqtTq3I/hqdefault.jpg&quot;);" width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/WcL2TqtTq3I&amp;hl=el_GR&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/WcL2TqtTq3I&amp;hl=el_GR&amp;fs=1" allowscriptaccess="never" allowfullscreen="true" wmode="transparent" type="application/x-shockwave-flash" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7070850012274012788-3792191385293856745?l=prozak-prozac.blogspot.com' alt='' /></div>prozakhttp://www.blogger.com/profile/09712029702395828901noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7070850012274012788.post-27112659420822588092010-05-09T23:41:00.000+03:002010-05-09T23:41:25.998+03:00<div style="color: #741b47; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i>Τα τελευταία χρόνια πολλά ζευγάρια επιλέγουν κάποιο θέμα για το γάμο τους... Το ίδιο κι εμείς.. Κάτσαμε και σκεφτήκαμε... Και καταλήξαμε... Στην ελιά... Θα μου πεις πολύ πρωτότυπο...!!! Κι όμως για μας δεν ήταν θέμα μόδας, ήταν θέμα πίστης, ιδεολογίας, καταγωγής... Ήταν το μόνο που θέλαμε, ουσιαστικό, βαθύ, όχι για το φαίνεσθαι...</i></span></div><div style="color: #741b47; text-align: justify;"><br /></div><div style="color: #741b47; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i>Το κακό με μένα όμως είναι ότι το ψάχνω πολύ.. Σε βαθμό εξαντλητικό... Ό,τι και να είναι αυτό... Οπότε έξαψα κι αυτό.. Τι προτείνεται, τι συνηθίζεται, τι κυκλοφορεί γενικά... Και έφριξα... Οι προτάσεις είναι σχδόν εμετικές...!!!! Δεν μπορώ να βλέπω ελιές κλαδεμένες σαν θάμνος...!!! Οι ελιές δεν είναι στρογγυλες, πως να το κάνουμε...!?!??!?!</i></span></div><div style="color: #741b47; text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; color: #741b47; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i><a href="http://t2.gstatic.com/images?q=tbn:MT_OA5eQwIupJM:http://ramels.gr/_img/_images/eklisiaNEW/anthostilesNEW/OLIVE-TREE.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://t2.gstatic.com/images?q=tbn:MT_OA5eQwIupJM:http://ramels.gr/_img/_images/eklisiaNEW/anthostilesNEW/OLIVE-TREE.jpg" width="240" /></a></i></span></div><div style="color: #741b47; text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; color: #741b47; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i><a href="http://t0.gstatic.com/images?q=tbn:LbdAj5KS2iEkiM:http://www.e-flowershop.gr/images/products/1150453798-b-598_SuperGreenPinkAdjRes%255B1%255D.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="303" src="http://t0.gstatic.com/images?q=tbn:LbdAj5KS2iEkiM:http://www.e-flowershop.gr/images/products/1150453798-b-598_SuperGreenPinkAdjRes%255B1%255D.jpg" width="400" /></a></i></span></div><div style="color: #741b47; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i> Αλλά το χειρότερό μου είναι οι φούξια γάμοι, πόσο μάλλον οταν δεν είναι Gay γάμος..!! Η βάφτιση κοριτσιού...&nbsp; Δεν είναι παράδεκτο να είναι ο μουστακαλής γαμπρός, που ήδη νοιώθει άβολα μέσα στο κουστούμι του, και να φοράει ροζ γραβάτα, ή φούξια ζωνάρι..?!?!?!</i></span></div><div style="color: #741b47; text-align: justify;"><br /></div><div style="color: #741b47; text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; color: #741b47; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i></i></span><a href="http://www.wedding-dress-gown.com/upfile/D71.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://www.wedding-dress-gown.com/upfile/D71.jpg" width="267" /></a></div><div style="color: #741b47; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i>&nbsp;</i></span></div><div style="color: #741b47; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i><br /></i></span></div><div style="color: #741b47; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i><br /></i></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #741b47; font-size: large;"><i>Σεβασμός στην προσώπικότητά σας βρε παιδια, επειδή παντρεύεστε δεν σημαίνει ότι θα βγάλετε όλα σας τα αποθημένα...</i></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7070850012274012788-2711265942082258809?l=prozak-prozac.blogspot.com' alt='' /></div>prozakhttp://www.blogger.com/profile/09712029702395828901noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7070850012274012788.post-23885808981439022772010-05-06T20:20:00.000+03:002010-05-06T20:20:51.696+03:00<div style="color: #674ea7; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i>Έχω βαρεθεί να το λέω... Με μολότωφ δεν κάνεις πολιτική... Και τη στιγμή που δεχτήκατε τις μολότωφ ως πολιτική δήλωση καταδικάσατε αυτούς τους ανθρώπους... Δακρύζω... Για αυτούς που χάθηκαν... Και για αυτούς που θα χαθούν στο μέλλον... Γιατί δεν θα τελειώσει τόσο εύκολα.... Κι αυτό είναι φανερό...</i></span></div><div style="color: #674ea7; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i><br /></i></span></div><div style="color: #674ea7; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i>Είναι πολύ εύκολο να κατηγορήσεις κάποιον επειδή δεν απεργεί... Επειδή δεν στηρίζει τους αγώνες της εργατιάς... Όμως κι εγώ δεν συμμετείχα στην απεργεία χτες... Συνειδητά... Τι σημαίνει αυτό..??? Ότι άξιζα να με κάψουν...?!?! ΟΧΙ..!!!!</i></span></div><div style="color: #674ea7; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i><br /></i></span></div><div class="separator" style="clear: both; color: #674ea7; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i><a href="http://2.bp.blogspot.com/_Moz08RhEWgo/S-GSnPvqkaI/AAAAAAAC1Ms/cm24xExWOpw/s1600/na.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_Moz08RhEWgo/S-GSnPvqkaI/AAAAAAAC1Ms/cm24xExWOpw/s320/na.JPG" /></a></i></span></div><div style="color: #674ea7; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i><br /></i></span></div><div style="color: #674ea7; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i><br /></i></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #674ea7; font-size: large;"><i>Ελληνα μην ξεχάσεις... Όχι αυτό..!!! Αυτό δεν πρέπει να το ξεχάσεις...</i></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7070850012274012788-2388580898143902277?l=prozak-prozac.blogspot.com' alt='' /></div>prozakhttp://www.blogger.com/profile/09712029702395828901noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7070850012274012788.post-50833489150978175462010-05-03T22:06:00.001+03:002010-05-03T22:08:08.854+03:00<div style="color: #674ea7; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i>Τις τελευταίες μέρες μάλλον με μάτιασα.. Δεν δικαιολογείται διαφορετικά αυτό που γίνεται... Έκατσαν δύο στραβές από αυτές που δεν κάθονται με τίποτα.. Tη μία δεν μπορώ να τη γράψω γιατί το μπλογκ διαβάζεται από διάφορα άτομα.. Αλλά τη δεύτερη όχι μόνο μπορώ, αλλά και θέλω να την πω...</i></span></div><div style="color: #674ea7; text-align: justify;"><br /></div><div style="color: #674ea7; text-align: justify;"><br /></div><div style="color: #674ea7; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i>Πάω λοιπόν η κυρία στις 23 Μαρτίου να αγοράσω παπούτσια... Δεν βρίσκω ακριβώς αυτό που θέλω, αλλά η πωλήτρια μου λέει μην ανησυχεις καθόλου θα το φτιάξουμε όπως θέλεις... Κι εκεί ξεφεύγω εγώ κι αρχίζω να ζητάω τον ουρανό με τα άστρα.. Και μου λένε σε όλα ναι, με το ανάλογο κόστος βέβαια..</i></span></div><div style="color: #674ea7; text-align: justify;"><br /></div><div style="color: #674ea7; text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; color: #674ea7; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i><a href="http://www.ogamos.com/weddingsincyprus2010/dodici_shoes/ypodimata_gamou_wedding_shoes_cyprus_9.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="236" src="http://www.ogamos.com/weddingsincyprus2010/dodici_shoes/ypodimata_gamou_wedding_shoes_cyprus_9.JPG" width="320" /></a></i></span></div><div style="color: #674ea7; text-align: justify;"><br /></div><div style="color: #674ea7; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i><br /></i></span></div><div style="color: #674ea7; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i> Κι αφού αποδέχτηκα και το κόστος, άφησα μια βαρβάτη προκαταβολή και έφυγα ικανοποιημένη... Μετά από τρεις βδομάδες με παίρνουν τηλέφωμο ότι είναι έτοιμα... Πάω κι εγώ μες στην τρελή χαρά, και τι να δω...??? Αυτό που είχα παραγγείλει..??? Καμμία σχέση... Φυσικά και δεν το παραλαμβάνω... Μην ανησυχείς μου λεει ο πωλητής... Θα το φτιάξουμε... Οκ λέω εγώ... Και φεύγω..</i></span></div><div style="color: #674ea7; text-align: justify;"><br /></div><div style="color: #674ea7; text-align: justify;"><br /></div><div style="color: #674ea7; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i>Μετά από 3 βδομάδες παίρνω εγώ τηλέφωνο. Ναι γειά σας... Παίρνω για τα παπούτσια.. Α, μάλιστα μου λένε... Σας παίρναμε και δεν απαντούσατε..! Ντοινγκ. Αυτό δεν παίζει Το τηλ μου δεν κλείνει ΠΟΤΕ..!!! Τεσπα, δεν μπορούμε να σας το φτιάξουμε, ελάτε να διαλέξετε άλλο σχέδιο... ΞανάμαναΝΤΟΙΝΓΚ..!!! Παίρνω κι εγώ τα όρη και τα βουνά και πηγαίνω στο εργοστάσιο, έτοιμη γαι τρελή μανούρα... Αλλά ούτε αυτό μου έκατσε... Με το που ζήτησα την προκαταβολή πίσω μου την έδωσαν με τη μία... Το μόνο που μου είπαν ότι τους έμεινε το ζευγάρι που δεν ήθελα.. Το μόνο που τους είπα ότι 20 μέρες πριν το γάμο με άφησαν ξυπόλυτη....</i></span></div><div style="color: #674ea7; text-align: justify;"><br /></div><div style="color: #674ea7; text-align: justify;"><br /></div><div style="color: #674ea7; text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; color: #674ea7; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i><a href="http://www.ogamos.com/weddingsincyprus2010/dodici_shoes/ypodimata_gamou_wedding_shoes_cyprus_4.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://www.ogamos.com/weddingsincyprus2010/dodici_shoes/ypodimata_gamou_wedding_shoes_cyprus_4.JPG" width="229" /></a></i></span></div><div style="color: #674ea7; text-align: justify;"><br /></div><div style="color: #674ea7; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i><br /></i></span></div><div style="color: #674ea7; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i>Και συνεχίζω ακάθεκτη... Γέννησε η κολλητή μου... Και κουμπάρα μου... Γέννησε το τρίτο της...!!!! Απίστευτο ε...?!?!?!?! Εξίσου απίστευτο ήταν όταν έκανε το πρώτο της. Το βαφτιστηρι μου...!!! Εγώ τριγυρνούσα στα μπουζούκια κι εκείνη μεγάλωνε μωρα..!!! Tεσπα τωρα που σοβάρεψα είπα να πάω να τη δω στο μαιευτήριο, όχι απλά επίσκεψη αλλά μπας και χρειαστεί καμμια βοήθεια, όπως και έγινε.. Την ώρα λοιπόν που κυνηγούσα τα 2 μωρά της, τα όποία είχαν λυσσάξει αφού ήθελαν να δουν τη μάνα τους, σκάει μύτη εκείνη... Ξανθιά (περίπου) , κουρεμένη φιλαριστά (περίπου), βαμμένη με την παλέτα του ουράνιου τόξου, φορώντας φούξια λαμπάντα φόρεμα (δεν ξέρω πως αλλιώς να το περιγράψω)..!! και γόβα στιλέτο... Στις 19.00 το απόγευμα...!!! Στο νοσοκομείο..!!!</i></span></div><div style="color: #674ea7; text-align: justify;"><br /></div><div style="color: #674ea7; text-align: justify;"><br /></div><div style="color: #674ea7; text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; color: #674ea7; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i><a href="http://a2.zassets.com/images/z/1/0/5/1056852-p-DETAILED.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://a2.zassets.com/images/z/1/0/5/1056852-p-DETAILED.jpg" /></a></i></span></div><div style="color: #674ea7; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i><br /></i></span></div><div style="color: #674ea7; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i><br /></i></span></div><div style="color: #674ea7; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i><br /></i></span></div><div style="color: #674ea7; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i> Και μου πετάει θεική ατάκα... Αν έχεις πάρει κιλά από την τελευταία φορά που σε είδα και δεν ήμουν σίγουρη αν είσαι εσύ...!!!! Χμ.... Κοιτάω την κολλητή μου, κοιτάω τον free, και οι δύο είναι έτοιμοι να επέμβουν... Οπότε απλά χαμογελάω και της λέω, εσένα&nbsp; δεν υπάρχει περίπτωση να σε μπερδέψω με καμμιά άλλη... Είμαι σίγουρη ότι ακόμα προσπαθεί να καταλάβει τι είπα...</i></span></div><div style="color: #674ea7; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i><br /></i></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #674ea7; font-size: large;"><i>Για την ιστορία όντως είμαι περίπου 3 κιλά πιο βαριά από όταν με είδε τελευταία φορα... Κι επίσης για την ιστορία με τον γκόμενό της σταματήσαμε να μιλάμε όταν του είπα πριν πολλά χρόνια να προσέξει λίγο την διατροφή του γιατί πάχαινε επικίνδυνα... Αποτέλεσμα?? Σταμάτησε να μου μιλάει (χαχαχαχαχα) και πήρε από τότε πάνω από 20 (!) κιλά...!!! Και σχεδον όλα στην περιφέρεια..!!! Άντρας με ψωμάκια, μόνο αυτό σας λέω..</i></span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="color: purple; text-align: justify;"><b><span style="color: #674ea7; font-size: large;"><i>Και για κλείσιμο μήνυμα με πολλαπλούς αποδέκτες... Αφήστε μας ήσυχους..!! Είμαστε ερωτευμένοι, είμαστε καλά, μας ενοχλείτε...!!!!.</i></span></b></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7070850012274012788-5083348915097817546?l=prozak-prozac.blogspot.com' alt='' /></div>prozakhttp://www.blogger.com/profile/09712029702395828901noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7070850012274012788.post-4383799130684049152010-04-25T15:18:00.000+03:002010-04-25T15:18:22.673+03:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i>Πριν πολλά πολλά χρόνια συνειδητοποίησα ότι το πολιτικό σύστημα που επικρατεί στην Ελλάδα δεν με εκφράζει... Και φυσικά θεώρησα ότι για να είμαι έντιμη απέναντι στον εαυτό μου και στο Κράτος μου θα έπρεπε να αντιπροτείνω μια λύση, ακριβώς για να διαφοροποιηθώ από τα αριστερά ισοπεδωτικά μηνύματα, όπου τα πάντα είναι χάλια, αλλά λύση δεν υπάρχει για τίποτα..</i></span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i>Πάντα λοιπόν είχα στο μυαλό μου ένα μοντέλο συνδικαλισμού του πολίτη. Σχήμα οξύμωρο φαίνεται αρχικά, αλλά ουσιαστικά δεν είναι. Είναι απόλυτη πεποίθησή μου ότι ο Έλληνας έχει ουσία, αλλά πολύ απλά έχει επαναπαυτεί στην μιζέρια. Είναι απαράδεκτο οι Έλληνες πολίτες να δωρίζουν εκατομμύρια ευρώ για τις χώρες που έχουν πληγεί από το τσουνάμι, όταν με τα ίδια χρήματα θα βελτιωνόντουσαν πολλά στη πατρίδα μας...</i></span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i>Είναι ανάγκη να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας. Και τονίζω ότι είμαι αντίθετη με τον εθελοντισμό. Δεν μιλάω για εθελοντική προσφορά. Μιλάω για προσφορά εργασίας... Είμαστε μια χώρα όπου οι δικηγόροι, οι γιατροί και οι δάσκαλοι περισσεύουν.. Και σίγουρα θα ήταν καλύτερα και για αυτούς να δουλεύουν πάνω στο αντικείμενό τους, παρά να τυλίγουν σουβλάκια...</i></span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i>Αυτό λοιπόν θα ήταν εφικτό αν σε κάθε νομό υπήρχε ένα κέντρο της Ένωσης, όπου τα μέλη θα παρείχαν αλλά και θα απολάμβαναν τα ωφέλη.. Μια μικρή συνδρομή και θα ήταν απόλυτα ρεαλιστικό..</i></span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i>Διότι πολύ απλά ο Έλληνας δεν έχει πρόβλημα να πληρώσει σήμερα για να μην κερδίσει τίποτα, να φακελώσει , να λαδώσει, να κάνει τις λαμογίες του χωρίς τύψεις. Αυτό ακριβώς πρέπει να αλλάξει. Και επιτέλους κάποια στιγμή οι ίδιοι οι πολίτες να ξεκινήσουν πόλεμο ενάντια στη διαφθορά...</i></span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i>Κι ενώ όλα αυτά ήταν μέσα στο κεφάλι μου, και κάποιοι με θεωρούσαν γραφική και μελοδραματική, γνώρισα τα άτομα που απαρτίζουν την Ένωση Ελλήνων Πολιτών, άτομα που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στην άλλη άκρη της Ελλάδας, άτομα που έκαναν πράξη τις ιδέες μου, άτομα που τόλμησαν....!!!!</i></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i><br /></i></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i><a href="http://www.enelpo.blogspot.com/">www.enelpo.blogspot.com</a></i></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7070850012274012788-438379913068404915?l=prozak-prozac.blogspot.com' alt='' /></div>prozakhttp://www.blogger.com/profile/09712029702395828901noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-7070850012274012788.post-4221008015911403182010-04-21T02:02:00.000+03:002010-04-21T02:02:27.620+03:00<i>«Αξιότιμοι κύριοι,<br /><br />Βιώνοντας κι εγώ, όπως όλοι οι Έλληνες τις δραματικές εξελίξεις με την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας, αλλά και τις αγωνιώδεις προσπάθειές σας για την καλύτερη δυνατή στήριξη και επίλυση των προβλημάτων που αντιμετωπίζουμε από την Ε.Ε., αλλά και το ΔΝΤ, έκπληκτη παρακολούθησα την ομιλία ενώπιον του Ελληνικού κοινοβουλίου του βουλευτή του Σύριζα, κου Δ. Παπαδημούλη.<br /><br />Ο κ.Παπαδημούλης με τον οποίο ουδέποτε είχα προσωπική ή με οποιοδήποτε τρόπο επαφή, από το βήμα της Βουλής των Ελλήνων, αναφέρθηκε στο όνομά μου με χαρακτηρισμούς απαξιωτικούς και προσβλητικούς για μένα ως άνθρωπο όσο και ως επαγγελματία.<br /><br />Προφανώς ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ ελλείψει πολιτικού λόγου και επιχειρημάτων, επιδιώκοντας μόνο τον εντυπωσιασμό και την αναμετάδοση του ανύπαρκτου πολιτικά λόγου του από τα ΜΜΕ, χρησιμοποίησε το όνομά μου με υβριστικό τρόπο, χρησιμοποιώντας τη βουλευτική του ασυλία για μια αήθη και άνανδρη επίθεση σε βάρος ενός απροστάτευτου στη συγκεκριμένη περίπτωση πολίτη, διασύροντάς με από τον ύψιστο και ανώτερο ναό της δημοκρατίας, το κοινοβούλιο.<br /><br />Δίχως καμία αιτία και κανένα επιχείρημα, πέρα από υβριστικούς χαρακτηρισμούς του, ο κ. Παπαδημούλης υποστήριξε ενώπιον της ολομέλειας του κοινοβουλίου ότι φοροδιαφεύγω και εξαπατώ το Ελληνικό κράτος, τη στιγμή μάλιστα που υπόκειμαι διαρκώς σε αλλεπάλληλους ελέγχους από τα αρμόδια όργανα της πολιτείας, δίχως να έχει προκύψει από την πλευρά μου η παραμικρή παρατυπία. Κι όλα αυτά τη στιγμή που εγώ εκτίθεμαι, εξαιτίας του επαγγέλματός μου ως καταξιωμένη καλλιτέχνης, καθημερινά στα ΜΜΕ και προσπαθώ να αποτελέσω παράδειγμα για την οικονομική στήριξη της χώρας μας, καταβάλλοντας μέχρι κεραίας και με διαφάνεια κάθε ευρώ που μου αναλογεί από φόρους και υποχρεώσεις.<br /><br />Την ίδια στιγμή προσωπικά αμφιβάλλω αν ο κ. Παπαδημούλης λειτουργεί με την ίδια διαφάνεια απέναντι στο ελληνικό δημόσιο. Αμφιβάλλω αν ο κ. Παπαδημούλης τη στιγμή που με υβρίζει και με κατηγορεί αβάσιμα, δεν έχει εμπλακεί σε κάποια από τις πολλές υποθέσεις διαφθοράς και σκανδάλων για τα οποία βοά ο πολιτικός κόσμος της χώρας και ταλανίζουν εδώ και χρόνια την ελληνική οικονομία.<br /><br />Αμφιβάλλω αν ο κ.Παπαδημούλης δεν έχει χαρτοφυλάκιο μετοχών σε «off shore» εταιρίες, δεν έχει χρηματιστεί, δεν έχει «λαδωθεί», δεν έχει συμμετάσχει σε κάθε λογής ρεμούλες και δεν έχει υποκύψει σε πιέσεις οικονομικά ισχυρών με αντάλλαγμα φυσικά το χρήμα.<br /><br />Επειδή ο κ.Παπαδημούλης καλύπτεται δυστυχώς από τη βουλευτική ασυλία, η κίνησή μου να στραφώ νομικά εναντίον του, μετά την ανήθικη επίθεση που μου εξαπέλυσε και μάλιστα μέσα από το κοινοβούλιο, ήταν καθαρά συμβολική. Όμως μέσω της παρούσης επιστολής, εκτιμώ ότι κάνω κάτι άκρως ουσιαστικό. Ασκώ το δικαίωμα που μου δίνει το σύνταγμα της Ελλάδας να απευθυνθώ σ’ εσάς, τους ανώτερους θεσμούς του κοινοβουλευτικού μας συστήματος και να σας ζητήσω να με προστατεύσετε από τον κ. Παπαδημούλη και τους ομοίους του, που προσβάλλουν το κύρος του Ελληνικού κοινοβουλίου.<br /><br />Ως πολίτης της χώρας στην οποία γεννήθηκε η δημοκρατία, πιστεύω ότι θα σκύψετε με ενδιαφέρον και στοργή στην περίπτωση της κατάφορης προσβολής και αδικίας σε βάρος μου και θα με περιβάλλετε με αγάπη, προστατεύοντάς με παράλληλα και ως επαγγελματία που προσπαθώ καθημερινά να προάγω την τέχνη, αλλά και να βοηθήσω αυτή τη δύσκολη στιγμή την Ελλάδα μας, καταβάλλοντας μέχρι κεραίας τις οικονομικές μου υποχρεώσεις, εργαζόμενη σκληρά πολλές φορές και νύχτα κάτω από αντίξοες συνθήκες.<br /><br />Στην προσπάθειά σας αυτή να βγούμε από την οικονομική κρίση, διατίθεμαι να συμμετέχω με οποιοδήποτε τρόπο, καθώς έρχομαι σε επαφή με τους νέους και τις νέες της χώρας μας... αποτελώντας για τους περισσότερους «είδωλο».<br /><br />Κι επειδή ακριβώς είμαι άκρως ευαισθητοποιημένη και θέλω να προσφέρω στην κοινωνία, όχι μόνο δείγματα της καλλιτεχνικής μου φύσης αλλά και του κοινωνικού μου έργου, δε σας κρύβω ότι σκέπτομαι πλέον σοβαρά να εισέλθω ενεργά στο χώρο της πολιτικής, καθώς δεν είναι λίγοι εκείνοι που σε κάθε μου εμφάνιση με προτρέπουν να συμμετέχω στις επόμενες βουλευτικές εκλογές, ως εκπρόσωπος της νέας γενιάς της πατρίδας μας.<br /><br />Μετά τιμής<br />Τζούλια Αλεξανδράτου"</i><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7070850012274012788-422100801591140318?l=prozak-prozac.blogspot.com' alt='' /></div>Κωνσταντίνος Φελεκίδηςnoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7070850012274012788.post-48863548401401445822010-04-10T19:26:00.000+03:002010-04-10T19:26:16.944+03:00<div style="color: #351c75; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i>Η αλήθεια είναι ότι την περίοδο που ήμουν σε κατάθλιψη ήθελα να γράφω... Κι όταν ήμουν στο κρεβάτι ανάσκελα πάλι ήθελα να γράφω... Και κάθε φορά που ήμουν στεναχωρημένη ήθελα να γράφω... Τις περιόδους με την μεγαλύτερη πίεση έγραψα τα παραμυθάκια μου...</i></span></div><div style="color: #351c75; text-align: justify;"><br /></div><div style="color: #351c75; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i>Τώρα πια τίποτα... Νάδα... Έφτιαξα αυτό το μπλογκ, και σιγά σιγά χάνει την αξία του για μένα... Γιατί διαβάζω τις τελευταίες αναρτήσεις μου κι είναι σχεδόν πάντα για το γάμο... Γιατί αυτό κυριαρχεί στη ζωή μου... Και γιατί είμαι ευτυχισμένη... Είμαι όμως ευτυχισμένη επειδή παντρεύομαι τον Free, όχι επειδή παντρεύομαι γενικά... Κι αυτό δεν φαίνεται από τα γραπτά μου...</i></span></div><div style="color: #351c75; text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #351c75; font-size: large;"><i>&nbsp;Πρόσφατα άκουσα ότι τα καλύτερα τραγούδια γράφονται σε περίοδο θλίψης, γιατί όταν είμαστε καλά βγαίνουμε έξω και γλεντάμε... Ε, κάπως έτσι είμαι κι εγώ... Αυτή τη περίοδο είμαι συνέχεια έξω.. Και μπορεί να μην γλεντάω, αλλά τρέχω συνέχεια... Και δεν παραπονιέμαι :-))</i></span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #351c75; font-size: large;"><i>Όμως παραμένω εγώ, και απαιτώ από τους γύρω μου να το καταλάβουν...!!! Και δυστυχώς δεν είναι δεδομένο για αυτούς όσο είναι μέσα στο κεφάλι μου...!!Αλλά θα μου πεις πότε το δικό μου κεφάλι είχε μέσα τα ίδια πράγματα με το κεφάλι των άλλων..???!?!!?! </i></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7070850012274012788-4886354840140144582?l=prozak-prozac.blogspot.com' alt='' /></div>prozakhttp://www.blogger.com/profile/09712029702395828901noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-7070850012274012788.post-10767406966489606532010-03-30T23:50:00.000+03:002010-03-30T23:50:31.732+03:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><span style="color: #351c75;">Κυκλοφορώ στο χώρο του διαδικτύου αρκετά χρόνια, αν και οι σχέσεις μου πάντα ήταν συγκεκριμένες.. Στάνταρ sites, συγκεκριμένα foroums, νικς που ανακυκλωνόντουσαν... Πάντα όμως υπήρχε η σιγουριά ότι η οθόνη κρύβει την πραγματικότητα μέχρι να κοιτάξεις σωστά, από κει και πέρα τα αποκαλύπτει όλα...</span></span></div><div style="color: #351c75; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #351c75; font-size: large;">Και πάντα με εκνεύριζαν οι ισοπεδοτικοί τύποι.. Οι τύποι που έχουν άποψη για τα πάντα, ένα πρόβλημα για κάθε μου λύση, και που γενικά με στυλάκι "ξέρω τα πάντα και γράφω στα @@ μου την άποψη σου", κυκλοφορούν στο διαδίκτυο και αφήνουν το φαρμάκι τους...</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #351c75; font-size: large;">Φίλε μου αν ήθελα να πιστέψω ότι έρχεται το τέλος του κόσμου και κανείς δεν μπορεί να το εμποδίσει θα έβλεπα Χαρδαβέλλα. Κι αν ήθελα να μάθω πόσο μαύρα είναι τα πάντα γύρω μας θα άκουγα Ευαγγελάτο..Το να διαβάζω όμως τις παπαρολογίες σου χωρίς ουσιαστικά να μπορώ να αντιδράσω με εκνευρίζει...</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #351c75; font-size: large;">Γιατί με θυμώνει που ένα άτομο σαν εσένα, ένα μηδενικό, ένας κρετίνος, ακουμπάει ένα τόσο ευαίσθητο θέμα... Δεν σου επιτρέπεται ρε να έχεις άποψη... Τόσο απλά...!!! Απαγορεύεται άτομα σαν εσένα να κυκλοφορούν ελεύθερα... Δεν θα έπρεπε να υπάρχεις... Τόσο απλά...!!! </span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #351c75; font-size: large;">Και για να τελειώνω, γιατί πρέπει να παλέψω για να βοηθήσω στην καταστροφή της γης, θα δανειστώ τη φράση ενός μαλάκα 70 κιλών: get a life palikare...!!!.</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7070850012274012788-1076740696648960653?l=prozak-prozac.blogspot.com' alt='' /></div>prozakhttp://www.blogger.com/profile/09712029702395828901noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7070850012274012788.post-75193078514708626442010-03-20T23:30:00.000+02:002010-03-20T23:30:42.984+02:00<div style="color: #351c75; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i>Τα τελευταία 11 χρόνια της ζωής μου εργάζομαι σε μια πολύ περίεργη και ξεχωριστή κατηγορία εργασίας... Τηλεφωνική εξυπηρέτηση πελατών, σε διάφορες εταιρείες, με διαφορετικό πελατολόγιο και αντικείμενο κάθε φορά... Δεν είναι μια δουλειά που χρειάζεσαι 15 πτυχία, αλλά πρέπει να έχεις πλήρη επίγνωση του τι κάνεις, διαφορετικά αρχίζεις και κουβαλάς τα προβλήματα της δουλειάς στο σπίτι, με επακόλουθο τραγικές καταστάσεις... Επίσης κάτι πολύ βασικό, που λέω πάντα στους καινούριους συναδέλφους είναι το εξής αυτονόητο που όλοι τίνουν να ξεχάσουν... Ο πελάτης ΔΕΝ βρίζει εσένα, δεν σε ξέρει προσωπικά και δεν ενδιαφέρεται να σε μάθει...</i></span></div><div style="color: #351c75; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i> </i></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_RLUFkTb8EAg/SQ6VAmu4REI/AAAAAAAAA14/5GiB323WBQM/s1600/call-centre1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_RLUFkTb8EAg/SQ6VAmu4REI/AAAAAAAAA14/5GiB323WBQM/s320/call-centre1.jpg" /></a></div><div style="color: #351c75; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i> </i></span></div><div style="color: #351c75; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i> </i></span></div><div style="color: #351c75; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i> </i></span></div><div style="color: #351c75; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i>Πριν λίγες μέρες έγινε το εξής καταπληκτικό... Μιλάω με πελάτισσα και κλείνω ραντεβού να πάμε σπίτι της. Ας πούμε ότι την πελάτισσα την λένε Μαρία Πενταγιώτισσα. Όλα πήγαν καλά, το τηλεφώνημα νορμάλ, έκλεισα το ακουστικό και ήμουν πολύ ευχαριστημένη απο τον εαυτό μου..Ύστερα από λίγα λεπτά χτυπάει το τηλέφωνο και ήταν πάλι η κ. Μαρία. "Αχ κυρία πρόζακ μου, ευτυχώς που σας βρήκα.. Ξέχασα να σας πω κάτι πάρα πολύ σημαντικό...Στο κουδούνι δεν λέει το όνομά μου" Πώπω σκέφτηκα τι τυχερή που είμαι...!!! "Και για πείτε μου, τι λέει το κουδούνι σας.. Μην έρθουμε και δεν βρίσκουμε το κουδούνι και φύγουμε..." "Ναι, ναι ευτυχώς που το σκέφτηκα, μην μπερδευτείτε... στο κουδούνι γράφει: Β. Πενταγιώτισσος...!!"</i></span></div><div style="color: #351c75; text-align: justify;"><br /></div><div style="color: #351c75; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i>Και το κερασάκι στη τούρτα ήταν όταν με πήρε τηλέφωνο η κυρία Λυδία και ζητούσε σέρβις. Έλα μου που για να στείλω τεχνικό πρέπει να βρω τον κωδικό του πελάτη...!! Από δω η κυρία Λυδία, από κει η κυρία Λυδία, πουθενά η κυρία Λυδία. Κι εκείνη να επιμένει ότι το προιόν είναι δικό μας, και από τις απαντήσεις που μου έδινε όντως φαινόταν να είναι πελάτισσα...!!!! Μετά από 15 λεπτά ερωτοαπαντήσεων, κι αφού έχω εξαντλήσει κάθε πιθανότητα, σχεδόν είμαι έτοιμη να κλείσω το τηλέφωνο, κι εκείνη τη στιγμή ακριβώς ακούω την κυρία Λυδία να λέει: βρε κορίτσι μου, τώρα που το σκέφτομαι, το προιόν το αγόρασα το 2001, οπότε για κοίτα στο όνομα Παναγιώτης... Μάλλον θα με έχετε με τα παλιά μου στοιχεία..!!!!!!!!!</i></span></div><div style="color: #351c75;"><br /></div><div style="color: #351c75;"><br /></div><div style="color: #351c75;"><span style="font-size: large;"><i>Αυτά τα δύο είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα του τι ακούω κάθε μέρα, εκτός βέβαια από τα κλασσικά του στυλ </i></span></div><div style="color: #351c75;"><span style="font-size: large;"><i> "&nbsp; από που καλείτε...???&nbsp; - από το σπίτι μου..!!" </i></span></div><div style="color: #351c75;"><span style="font-size: large;"><i>&nbsp;"&nbsp; καθαρίστε την εγκοπή -με λέτε βρωμιάρη...???"&nbsp;&nbsp;</i></span></div><div style="color: #351c75;"><span style="font-size: large;"><i>"&nbsp;&nbsp; τι χρώμα είναι το πλαστικό..?? - μπορντοροδοκόκκινο..!!"</i></span></div><div style="color: #351c75; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i><br /></i></span></div><div style="color: #351c75; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i>το αποτέλεσμα όλων αυτών είναι ότι με το που φεύγω από τη&nbsp; δουλειά δεν έχω όρεξη να μιλήσω με άνθρωπο στο τηλ. (εκτός από τον free βέβαια).... οπότε αν θέλετε να επικοινωνήσετε μαζί μου, μόνο με ταχυδρομικό περιστέρι :-)</i></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7070850012274012788-7519307851470862644?l=prozak-prozac.blogspot.com' alt='' /></div>prozakhttp://www.blogger.com/profile/09712029702395828901noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-7070850012274012788.post-63519893175476858912010-03-13T23:57:00.002+02:002010-03-14T00:00:45.431+02:00<b>Νύφη </b><b style="color: red;">τσεκ</b><br /><b>Γαμπρός </b><b style="color: red;">τσεκ</b><br /><b><br /></b><br /><b>Εκκλησία </b><b style="color: red;">τσεκ</b><br /><b>Παπάς </b><b style="color: red;">τσεκ</b><br /><b>Κρασοπότηρο </b><b style="color: red;">τσεκ</b><br /><b>Κουμπάρα </b><b style="color: red;">τσεκ</b><br /><b>Ληξιαρχική πράξη γεννήσεως-βαφτήσεως κουμπάρας </b><b style="color: red;">τσεκ</b><br /><b>χαρτιά από ενορία γαμπρού-νύφης </b><b style="color: red;">τσεκ</b><br /><b>χαρτιά από μητρόπολη </b><b style="color: red;">τσεκ</b><br /><b>αναγγελία γάμου σε εφημερίδα </b><b style="color: red;">τσεκ</b><br /><b><br /></b><br /><b>&nbsp;εκτύπωση προσκλητηρίων&nbsp; </b><b style="color: red;">τσεκ</b><br /><b>βουλοκέρι- πιστόλι για βουλοκέρι </b><b style="color: red;">τσεκ</b><br /><b>κορδόνι </b><b style="color: red;">τσεκ</b><br /><b><br /></b><br /><b>κέντρο </b><b style="color: red;">τσεκ</b><br /><b>μενού </b><b style="color: red;">τσεκ</b><br /><b>δίπλες-ωτία </b><b style="color: red;">τσεκ</b><br /><b>γουρουνόπουλο </b><b style="color: red;">τσεκ</b><br /><b><br /></b><br /><b>νυφικό </b><b style="color: red;">τσεκ</b><br /><b>μακιγιαζ </b><b style="color: red;">τσεκ</b><br /><b>κόσμημα </b><b style="color: red;">τσεκ</b><br /><b><br /></b><br /><b>κουστούμι </b><b style="color: red;">τσεκ</b><br /><b>πουκάμισο </b><b style="color: red;">τσεκ</b><br /><b>γραβάτα </b><b style="color: red;">τσεκ</b><br /><b><span style="color: black;">μανικετόκουμπα </span></b><b style="color: red;">τσεκ</b><br /><b>παπούτσια </b><b style="color: red;">τσεκ</b> <br /><b>βέρες </b><b style="color: red;">τσεκ</b><br /><b><br /></b><br /><b><span style="color: red;"><span style="color: black;">μπουμπουνιέρες </span></span></b><b style="color: red;">τσεκ</b><br /><b><span style="color: red;"><span style="color: black;">κουφέτα </span></span></b><b style="color: red;">τσεκ</b><br /><b><span style="color: red;"><span style="color: black;">φωτογράφος </span></span></b><b style="color: red;">τσεκ</b><br /><b><span style="color: red;"><span style="color: black;">προτζέκτορας </span></span></b><b style="color: red;">τσεκ</b><br /><b><span style="color: red;"><span style="color: black;">ψηφιακό άλμπουμ με ειδική επεξεργασία </span></span></b><b style="color: red;">τσεκ</b><br /><b><span style="color: red;"><span style="color: black;">στολισμός εκκλησίας </span></span></b><b style="color: red;">τσεκ</b><br /><b><span style="color: black;">αυτοκίνητο&nbsp; </span></b><b style="color: red;">τσεκ</b><br /><b><span style="color: red;"><br /></span></b><br /><b><span style="color: red;"><br /></span></b><br /><b><span style="color: red;"><span style="color: black;">δώρο κουμπάρας </span></span></b><b style="color: red;">τσεκ</b><br /><b><span style="color: black;">λίστα γάμου </span><span style="color: red;"> </span></b><b style="color: red;">τσεκ</b><br /><b><span style="color: red;"><span style="color: black;">δώρο από την κουμπάρα</span></span></b><b style="color: red;"> </b><b style="color: red;">τσεκ</b><br /><b><br /></b><br /><b><br /></b><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.hellenica.de/Griechenland/Ort/Pallini03.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="180" src="http://www.hellenica.de/Griechenland/Ort/Pallini03.jpg" width="320" /></a></div><b><br /></b><br /><div style="color: #0b5394;"><b>70 μέρες έμειναν και το μόνο που δεν έχω τελειώσει είναι τα παπούτσια, αφού πρέπει να παραδώσω πρώτα την εργασία για το Πανεπιστήμιο και μετά να τρέχω για ειδικές παραγγελίες για παπούτσια και έχω αφήσει ανοιχτό το θέμα της κομμώτριας, αφού όπως έχω ξαναμαναπει, ξέρω πολύ καλά τι θέλω αλλά δεν ξέρω που θα το βρω...</b></div><div style="color: #0b5394;"><b> </b></div><div style="color: #0b5394;"><b>Νομίζω ότι είμαστε σε πολύ καλό δρόμο, Κάναμε πολύ καλή δουλειά, Θέλω να πιστεύω ότι ξεφύγαμε από την πεπατημένη και δεν μας έπιασαν τον πισινό... Βέβαια όλα θα φανούν την ημέρα του γάμου, αλλά στο δικό μου το κεφάλι εκείνη την ημέρα Τιμάω τον άντρα μου, και γιορτάζω την γιορτή του και τα γενέθλιά του.. Όλα τα άλλα γίνονται για τους άλλους...&nbsp;</b></div><div style="color: #0b5394;"><b><br /></b></div><div style="color: #0b5394;"><b>Κι όπως λέμε και στο προσκλητήριο:</b></div><div style="color: #0b5394;"><b>"Εμείς ξέραμε από την πρώτη στιγμή ότι θα είμαστε μαζί ως το τέλος. Ήρθε η ώρα να το ορκιστούμε ενώπιων θεών και ανθρώπων.."</b></div><div style="color: #0b5394;"><br /></div><div style="color: #0b5394;"><br /><b> </b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7070850012274012788-6351989317547685891?l=prozak-prozac.blogspot.com' alt='' /></div>prozakhttp://www.blogger.com/profile/09712029702395828901noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-7070850012274012788.post-10113230638084134712010-03-05T23:33:00.000+02:002010-03-05T23:33:18.663+02:00<div style="color: purple; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><i>Είναι απίστευτο αυτό που συμβαίνει τις τελευταίες μέρες... Μας φορμάρουν κανονικά, ασάλιωτα και στεγνά, όπως δεν έχει ξαναγίνει στην ιστορία της Ελλάδας. Κόβουν επιδόματα και μειώνουν δώρα στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, και γλυκοκοιτάζουν τον ιδιωτικό. Γερμανοί και λοιποί αλλοδαποί μας το παίζουν νταβατζήδες. Και η αντίδραση των γενναίων Ελλήνων ποια είναι...???</i></b></span></div><div style="color: purple; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><i><br /></i></b></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><i style="color: purple;">Η τσόντα της Τζούλιας...!!!&nbsp;</i></b></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://www.sportnet.gr/media/report_files/fb5b62d35f991b402aff51636076b90a.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="176" src="http://www.sportnet.gr/media/report_files/fb5b62d35f991b402aff51636076b90a.jpg" width="320" /></a>&nbsp;</span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; color: purple; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b>Ώρες ώρες απλά αναρωτιέμαι αν τελικά αξίζουμε αυτά που μας κάνουν... Γιατί το "κερατάς και δαρμένος" δεν απέχει και πολύ από την καθημερινότητά μας... Και δεν ξέρω για σας, αλλά εγώ είμαι αλλεργική και στο κέρατο και στο ξύλο...!!!&nbsp;</b></span></div><div class="separator" style="clear: both; color: purple; text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; color: purple; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b>Αν και δεν έχω πια τις ελπίδες που είχα στα 15 μου, ακόμα έχω Πίστη στο Ελληνικό Έθνος πως θα τα καταφέρουμε και θα αντιδράσουμε...!! Το κίνητρο το έχουμε. Το μόνο που μένει είναι να σηκωθούμε από τον καναπέ μας...</b></span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7070850012274012788-1011323063808413471?l=prozak-prozac.blogspot.com' alt='' /></div>prozakhttp://www.blogger.com/profile/09712029702395828901noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7070850012274012788.post-36447860598119868922010-02-25T00:07:00.000+02:002010-02-25T00:07:20.836+02:00<div style="color: red; text-align: justify;"><span style="font-size: large;">Οι μέρες πλησιάζουν... Για την ακρίβεια 88 έμειναν... Κι εγώ δεν αγχώνομαι, αλλά αγχώνω όλους τους άλλους... Έχω ταλέντο σε αυτό ;-)</span></div><div style="color: red; text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.darkroomphotography.gr/blackandwhite/weddinggallery/1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://www.darkroomphotography.gr/blackandwhite/weddinggallery/1.jpg" width="320" /></a></div><div style="color: red; text-align: justify;"><br /></div><div style="color: red; text-align: justify;"><span style="font-size: large;">Όλα έχουν δρομολογηθεί...!!!! Νυφικό δεν θα έχουμε... Ούτε κουτί κουμπάρου, ούτε δίσκο κουμπάρου, πλάκα πλάκα μάλλον η κουμπάρα μας έπιασε κορόιδο... Επίσης δεν θα με παραδώσει στο γαμπρό ο πατέρας μου, και γενικά το όλο concept τείνει σε γλέντι για τις γιορτές και τα γενέθλια που παίζουν εκείνες τις μέρες παρά σε γάμο...</span></div><div style="color: red; text-align: justify;"><br /></div><div style="color: red; text-align: justify;"><span style="font-size: large;">Αυτό πάντως που έκανα από τη πρώτη στιγμή ήταν να δημιουργήσω τη "γαμοκάρτα" , μια καρτούλα χρεωστική με σύνδεση σε λογαριασμό που χώνω μόνο λεφτά για το γάμο. Έτσι μπορούμε να κοντρολάρουμε τα έξοδα, αφού πλάκα πλάκα τα μικροέξοδα είναι σχεδόν όσα τα χοντροέξοδα...</span></div><div style="color: red; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div style="color: red; text-align: justify;"><span style="font-size: large;">Το καλύτερο μου είναι όταν ψωνίσω κάτι άσχετο με το γάμο και χρησιμοποιήσω τη "γαμοκάρτα", γυρίζω σπίτι και λέω στον free : "μου χρωστάς 100€" και δεν λέει ποτέ όχι :-)&nbsp;</span></div><div style="color: red; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div style="color: red; text-align: justify;"><span style="font-size: large;">Αυτό που μου αρέσει πιο πολύ είναι ότι όλες οι λεπτομέρειες έχουν περάσει από τα χέρια μας... Τα προσκλητήρια τα φτιάξαμε εμείς, τις μπουμπουνιέρες το ίδιο, το φόρεμα που θα φορέσω είναι δική μας εμπνεύσης, το όλο θέμα έχει θέμα (δεν πάμε στα κουτουρού..!!! χαχχαχαχα)</span></div><div style="color: red; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div style="color: red; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div style="color: red; text-align: justify;"><span style="font-size: large;">Κι εννοείται ότι κάθε λίγο και λιγάκι με πιάνει η μούρλα μου ότι πηγαίνουμε ενάντια σις αρχές μας, ότι ο γάμος δεν είναι απόδειξη αγάπης, κτλ κτλ κτλ... Ευτυχώς ο free είναι αφάνταστα, απεριόριστα, υπέρμετρα υπομονετικός και απλά μου υπενθυμίζει τους λόγους που το κάνουμε όλο αυτό... Κι εννοείται ότι ήταν τόσο μοναδικός ο τρόπος που μου ζήτησε να παντρευτούμε , που δεν υπήρχε περίπτωση να πω όχι...!!! Γιατί ποιος άλλος άντρας θα με κατανοούσε τόσο πολύ που θα μου έλεγε:</span></div><div style="color: red; text-align: justify;"><span style="font-size: large;">"Αν πέσεις με τη μηχανή και σπάσεις το κεφάλι σου, η μάνα σου δε θα υπογράψει ποτέ να σε βγάλουν από την πρίζα"...!!!!!!!!!</span></div><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><span style="color: red;">Αυτό που έχει μείνει είναι να βρω φουστάνι για τη μάνα μου και την κουμπάρα, καθώς και πουκάμισο για τον αδελφό μου.. Κι επίσης να βρω μια κομμώτρια που να μπορεί να κάνει αυτό που θέλω, αφού το χτένισμα το ξέρω-κομμώτρια δεν βρίσκω...!!!!</span></span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><span style="color: #3d85c6;">88 μέρες ακόμα και θα λέγομαι κυρία free, και θα λέγεται κύριος prozak... Πόσο περίεργο φαντάζει αυτό...????????</span></b></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7070850012274012788-3644786059811986892?l=prozak-prozac.blogspot.com' alt='' /></div>prozakhttp://www.blogger.com/profile/09712029702395828901noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-7070850012274012788.post-45909025433601690392010-02-11T21:57:00.000+02:002010-02-11T21:57:57.634+02:00<div style="text-align: justify;"><span style="color: #cc0000; font-size: large;"><i>Πολλές φορές κυκλοφορούν φαντάσματα γύρω μας και μερικές φορές μας φοβίζουν κι όλας... Έλα μου όμως που υπάρχουν και περιπτώσεις που τα φαντάσματα αυτά κουβαλάνε την αλυσίδα με τη μπάλα τους και δεν ξεκολλάνε με τίποτα, με αποτέλεσμα να καταντάνε γραφικά και να μην φοβίζουν κανέναν...!!!</i></span></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.lifoland.gr/icache/460x300x2/296824_top10ghosts168_1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="208" src="http://www.lifoland.gr/icache/460x300x2/296824_top10ghosts168_1.jpg" width="320" /></a>&nbsp;</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;">&nbsp;</div><div style="color: blue;"><span style="font-size: large;"><i>Μπαίνω μες στ' αυτοκίνητο<br />μια βόλτα για να πάω<br />να φύγω απ' τα προβλήματα<br />το άγχος της δουλειάς<br />ανοίγω το ραδιόφωνο<br />ανάβω ένα τσιγάρο<br />μα εσύ στο πίσω κάθισμα<br />είσαι και μου γελάς<br /><br />Σαν το μικρό φαντασματάκι τριγυρνάς<br />μέσα από τοίχους και παράθυρα περνάς<br />και με κατασκοπεύεις<br />κι εγώ μικρό φαντασματάκι προσπαθώ<br />να ξεφύγω από σένα, να σωθώ<br />γιατί όλο με παιδεύεις<br /><br />Όπου κι αν πάω δίπλα μου<br />πάντα σε συναντάω<br />να σου ξεφύγω προσπαθώ<br />μα όμως δε μπορώ<br />ακόμα και στο σπίτι μου<br />την ώρα που γυρνάω<br />σε βρίσκω στο κρεβάτι μου<br />και πάω να τρελαθώ<br /><br />Σαν το μικρό φαντασματάκι τριγυρνάς<br />μέσα από τοίχους και παράθυρα περνάς<br />και με κατασκοπεύεις<br />κι εγώ μικρό φαντασματάκι προσπαθώ<br />να ξεφύγω από σένα, να σωθώ<br />γιατί όλο με παιδεύεις<br /><br />Τι θα κάνω με σένα<br />Τι θα κάνω με σένα<br />πες μου<br /><br />Σαν το μικρό φαντασματάκι τριγυρνάς<br />μέσα από τοίχους και παράθυρα περνάς<br />και με κατασκοπεύεις<br />κι εγώ μικρό φαντασματάκι προσπαθώ<br />να ξεφύγω από σένα, να σωθώ<br />γιατί όλο με παιδεύεις....</i></span></div><div style="color: blue;"><br /></div><div style="color: blue;"><span style="font-size: large;"><i>υγ. κι επειδή υπάρχουν και ανεγκέφαλοι, το παραπάνω δεν είναι ούτε κατά διάνοια ερωτικό ή νοσταλγικό... είναι απλά απαξιωτικό..!!!&nbsp;</i></span> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7070850012274012788-4590902543360169039?l=prozak-prozac.blogspot.com' alt='' /></div>prozakhttp://www.blogger.com/profile/09712029702395828901noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7070850012274012788.post-24783483986656698732010-02-07T18:08:00.002+02:002010-02-08T10:14:02.396+02:00<div style="background-color: #cccccc; color: #cc0000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i>Η κολλητή η σωστή, η έξυπνη, η πρόστυχη, η γοητευτική έχει κάποια χαρακτηριστικά&nbsp; που δύσκολα ξεφεύγουν από την προσοχή σου...</i></span></div><div style="background-color: #cccccc; color: #cc0000; text-align: justify;"><br /></div><div style="background-color: #cccccc; color: #cc0000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i>1. Όταν παθαίνεις κατάθλιψη και δεν ξεκουνάς με τίποτα από το σπίτι σου, έρχεται, βαράει τα κουδούνια μέχρι να της ανοίξεις,&nbsp; κάθεται δίπλα σου επί 2 ώρες χωρίς να μιλάει, και στο τέλος σου δηλώνει ότι βρωμάς και σε χώνει με το ζόρι στο μπάνιο....</i></span></div><div style="background-color: #cccccc; color: #cc0000; text-align: justify;"><br /></div><div style="background-color: #cccccc; color: #cc0000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i>2. Όταν είσαι τάβλα στο κρεβάτι για 1,5 μήνα έρχεται κάθε μέρα να σε δει, παρόλο που ξυπνάει στις 6.30 και το πηγαίνει σερί μέχρι τις 21.00. Με το που τελειώνει αυτά που έχει να κάνει, έρχεται και απλά κάθεται δίπλα σου μέχρι να τη διώξεις... Καμμιά φορά μαγειρεύει κι όλας, οπότε προσποιείσαι ότι σου αρέσει για να μην την στεναχωρήσεις...!!</i></span></div><div style="background-color: #cccccc; color: #cc0000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i><br /></i></span></div><div style="background-color: #cccccc; color: #cc0000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i>3. Όταν χαλάσει το μηχανάκι σου, έρχεται μαζί σου και μετά οδηγεί με την εξωφρενική ταχύτητα των 60χλμ/ώρα για να είναι πίσω σου σε περίπτωση που ξαναμείνει το μηχανάκι...</i></span></div><div style="background-color: #cccccc; color: #cc0000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i><br /></i></span></div><div style="background-color: #cccccc; color: #cc0000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i>4. Έρχεται μαζί σου εκεί που ξέρει ότι δεν έχει όρεξη να πας, απλά και μόνο για να μην είσαι μόνος σου.</i></span></div><div style="background-color: #cccccc; color: #cc0000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i><br /></i></span></div><div style="background-color: #cccccc; color: #cc0000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i>5. Σε ρωτάει τι δώρο θες, της λες "&nbsp; είδα μια μπλούζα στο zara"&nbsp;&nbsp; και σου λέει&nbsp; "&nbsp; καλα, μαλάκας είσαι..?? θα σου πάρω μια μπλούζα από&nbsp; attica&nbsp; (διπλάσια τιμή..!!)</i></span></div><div style="background-color: #cccccc; color: #cc0000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i><br /></i></span></div><div style="background-color: #cccccc; color: #cc0000; text-align: justify;"><span style="background-color: white; color: #351c75; font-size: large;"><i>6. Αν εξαφανιστείς 2 μέρες δεν κατεβάζει προβοσκίδα, καταλαβαίνει ότι έχεις την ανάγκη να μείνεις και λίγο μόνη...!</i></span></div><div style="background-color: #cccccc; color: #cc0000; text-align: justify;"><br /></div><div style="background-color: #cccccc; color: #cc0000; text-align: justify;"><br /></div><div style="background-color: #cccccc; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_bAC3qnsF-dg/S27kUX3-bbI/AAAAAAAAACs/w89sN2SAcF4/s1600-h/3299878vj3vi7.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="176" src="http://4.bp.blogspot.com/_bAC3qnsF-dg/S27kUX3-bbI/AAAAAAAAACs/w89sN2SAcF4/s320/3299878vj3vi7.jpg" width="320" /></a></div><div class="separator" style="background-color: #cccccc; clear: both; color: #cc0000; text-align: justify;"></div><div style="background-color: #cccccc; color: #cc0000; text-align: justify;"><br /></div><div style="background-color: #cccccc; color: #cc0000; text-align: justify;"><br /></div><div style="background-color: #cccccc; color: #cc0000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i>υγ. ξεχνάω πολλές μικρές λεπτομέρεις, που κάνουν την κάθε σχέση ξεχωριστή...</i></span></div><div style="background-color: #cccccc; color: #cc0000; text-align: justify;"><br /></div><div style="background-color: #cccccc; text-align: justify;"><span style="color: #cc0000; font-size: large;"><i>σημασία έχει ότι στη ζωή σου μπορείς να έχεις μία κολλητή κι αυτό μόνο αν είσαι εξαιρετικά τυχερός..!!!</i></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7070850012274012788-2478348398665669873?l=prozak-prozac.blogspot.com' alt='' /></div>prozakhttp://www.blogger.com/profile/09712029702395828901noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7070850012274012788.post-9521019014741906222010-02-04T00:02:00.000+02:002010-02-04T00:02:26.441+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_bAC3qnsF-dg/S2nxkaSkWMI/AAAAAAAAACk/6P8_mDdZp3k/s1600-h/1284cv0.gif" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_bAC3qnsF-dg/S2nxkaSkWMI/AAAAAAAAACk/6P8_mDdZp3k/s320/1284cv0.gif" /></a></div><br /><br /><div style="color: #990000;"><span style="font-size: large;"><i>ναι, ναι , ναι, την βρήκα..!!! επιτέλους, μετά από πολλά πολλά πολλά πολλά χρόνια αναζήτησης, την βρήκα...!!!</i></span></div><div style="color: #990000;"><span style="font-size: large;"><i><br /></i></span></div><div style="color: #990000;"><span style="font-size: large;"><i><br /></i></span></div><span style="color: #990000; font-size: large;"><i>και μια συμβουλή: μην ρίξετε ποτέ μα ποτέ τα στάνταρς σας... Σε δεδομένη στιγμή θα το μετανοιώσετε...!!</i></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7070850012274012788-952101901474190622?l=prozak-prozac.blogspot.com' alt='' /></div>prozakhttp://www.blogger.com/profile/09712029702395828901noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-7070850012274012788.post-51054607873291988122010-01-29T22:52:00.002+02:002010-01-29T22:52:48.095+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_bAC3qnsF-dg/S2NKfQuhHcI/AAAAAAAAACc/N0c4T4aXL_c/s1600-h/n1679382851_5381.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/_bAC3qnsF-dg/S2NKfQuhHcI/AAAAAAAAACc/N0c4T4aXL_c/s320/n1679382851_5381.jpg" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7070850012274012788-5105460787329198812?l=prozak-prozac.blogspot.com' alt='' /></div>prozakhttp://www.blogger.com/profile/09712029702395828901noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-7070850012274012788.post-19016355497891967202010-01-27T15:23:00.001+02:002010-01-27T15:28:49.731+02:00<div style="text-align: justify;"><i style="color: #351c75;"><span style="font-size: large;">Κοιτούσα χτες φωτογραφίες στο Facebook. Και με τη βοήθεια του free φυσικά, καταλήξαμε ότι μάλλον υπάρχει καινούρια μόδα στους trendy gay... Η αξυρισιά 2-3 ημερών. Και οι τρεις που ξέρω έχουν αυτό ακριβώς το στυλ, όπως και ο Βαλλιανάτος... Οπότε καταλήγω ότι είναι μόδα..</span></i><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_e4x4zUAj4EQ/SZtgI5gNIHI/AAAAAAAAAD4/wN_Lw_rZA1U/s1600/n627786624_1950044_7292.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_e4x4zUAj4EQ/SZtgI5gNIHI/AAAAAAAAAD4/wN_Lw_rZA1U/s320/n627786624_1950044_7292.jpg" /></a><br /></div><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><i style="color: #351c75;"><span style="font-size: large;">Το στυλ αυτό το σιχαίνομαι. Πρώτον γιατί είναι εβραϊκό και δεύτερον γιατί τσιμπάει. Με χαλάει να με φιλάνε και μετά να είναι κατακόκκινο το πρόσωπό μου...!! Αλλά στην προκειμένη περίπτωση σίγουρα δε θα μου σκάσει γλωσσόφιλο κανείς από αυτούς.</span></i><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><i style="color: #351c75;"><span style="font-size: large;">Όμως έχω μια απορία. Υποτίθεται ότι αυτό το στυλ είναι λίγο βαρύ. Ότι ο συγκεκριμένος άντρας που δεν έχει ξυριστεί 3-4 μέρες είναι πολύ σκληρός για να πεθάνει, και πολύ απασχολημένος με σοβαρότερα θέματα (όπως να σώσει το κόσμο) για να πιάσει ξυραφάκι. Κι από την άλλη υποτίθεται ότι οι gay προτιμάνε τα ξυρισμένα σωματάκια....</span></i><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><i style="color: #351c75;"><span style="font-size: large;">Μπερδεύτηκα η γυναίκα...!! Ευτυχώς η σχέση του free με το ξυράφι του είναι αυτή ακριβώς που επιθυμώ κι εγώ, οπότε δεν έχουμε περαιτέρω μπερδέματα.</span></i><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7070850012274012788-1901635549789196720?l=prozak-prozac.blogspot.com' alt='' /></div>prozakhttp://www.blogger.com/profile/09712029702395828901noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-7070850012274012788.post-19118053258079908382010-01-25T14:29:00.000+02:002010-01-25T14:29:31.058+02:00<div style="text-align: justify;"><span style="color: #351c75; font-size: large;"><i>Βασικά είναι μαλακία να γράφεις για τους πρώην σου, αλλά εγώ θα γράψω αποστασιοποιημένη, περιγράφοντας μια καρικατούρα, κι όχι σχολιάζοντας τον άνθρωπο ως άνθρωπο... Επιπλέον να υπενθυμίσω σε όσους με ξέρουν ότι δεν είμαι καλός άνθρωπος, και να ενημερώσω όσους δεν με ξέρουν ότι καλή κουβέντα από το στόμα μου δεν βγαίνει ποτέ...!!!!!</i></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #351c75; font-size: large;"><i>Έχω γράψει κι έχω σβήσει 3-4 φορές το κείμενό μου, γιατί όταν το ξαναδιάβαζα δε μου άρεσε. Με βλέπω στο τέλος να αφήνω μόνο την εισαγωγή.&nbsp;</i></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #351c75; font-size: large;"><i>Ας σας δείξω όμως τι μου θύμησε τον συγκεκριμένο άνθρωπο.</i></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_bAC3qnsF-dg/S12KdTLku3I/AAAAAAAAACU/a81Tu_ZojHg/s1600-h/bito201.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_bAC3qnsF-dg/S12KdTLku3I/AAAAAAAAACU/a81Tu_ZojHg/s320/bito201.jpg" /></a><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #351c75; font-size: large;"><i>&nbsp;Αυτό είναι το νέο προιόν της telemarketing , ειδικοί πάτοι που τους βάζεις μέσα στα παπούτσια σου, δεν φαίνονται, και σε ψηλώνουν εώς 5 πόντους... και για περισσότερες λεπτομέρειες εδώ :<a href="http://www.telemarketing.gr/default.asp?pid=5&amp;la=1&amp;itm=8966&amp;ct=267" style="color: #cc0000;">η επανάσταση των κοντών</a><br /></i></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #351c75; font-size: large;"><i><br /></i></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #351c75; font-size: large;"><i>Αν είχαν βγει πριν 3 χρόνια μπορεί και να μην είχα χωρίσει από την τότε σχέση μου. Και για όποιον μπερδεύτηκε, όχι δε με χώρισε επειδή ήμουν κοντή και δεν έβαζα πάτους, τον χώρισα όταν συνειδητοποίησα πόσο κόμπλεξ κουβαλούσε πάνω του. Ακόμα θυμάμαι τη φάση και θυμώνω..!! Ήμασταν σε ένα πάρτυ που έκανε μια φίλη μας, χορεύαμε μπλουζ, χαμηλωμένα φώτα κτλ κτλ κτλ , με κοιτάει στα μάτια και μου λέει....: "&nbsp; αχ αγάπη μου, να ήσουν λίγο πιο κοντή..!!!"</i></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #351c75; font-size: large;"><i><br /></i></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #351c75; font-size: large;"><i>Κόκαλο εγώ όπως καταλαβαίνετε...!!! Τι λες ρε μεγάλε..?? Αν σε ενοχλεί που σου ρίχνω μερικούς πόντους να ευχόσουν να ήσουν εσύ πιο ψηλός. Κομπλεξικέ...!!&nbsp; Η πιθανότητα να αλλάξεις εσύ σε κάτι δεν παίζει ε..?? Εγώ είμαι η προβληματική που είμαι πάνω από το μέσο όρο, κι όχι εσύ που είσαι ο μέσος όρος..!!Μετά από 3 μέρες τον χώρισα. Άσε που είχα ραντεβού με τα κορίτσια για το καθιερωμένο μνημόσυνο και βιαζόμουν να μην τις στήσω.</i></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #351c75; font-size: large;"><i>Από όλη αυτή την ιστορία για ένα πράγμα μόνο μετανοιώνω και νοιώθω ακόμα τύψεις. Για την κοπέλα που ουσιαστικά έπρεπε να μοιραστεί στα δύο ακόμα και τις μέρες που ήταν στο νοσοκομείο με πνευμονία που κονόμησε εκείνο το βράδυ... <br /></i></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7070850012274012788-1911805325807990838?l=prozak-prozac.blogspot.com' alt='' /></div>prozakhttp://www.blogger.com/profile/09712029702395828901noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-7070850012274012788.post-77897463718674293462010-01-18T23:27:00.000+02:002010-01-18T23:27:01.150+02:00<div style="color: #741b47; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i>'Ολα τα κορίτσια ονειρεύονται κάποια στιγμή να παντρευτούν, να βάλουν το γνωστό λευκό νυφικό, και πέπλο στο κεφάλι και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο, και να πάνε στην εκκλησία μέσα σε ένα ανθοστόλιστο αυτοκίνητο. Τώρα, το τι θα τις περιμένει εκεί, είναι λίγο συγκεχημένο. Άντρας προφανώς, αλλά όλα τα άλλα είναι απλά λεπτομέρειες...!!!</i></span><br /></div><div style="color: #741b47; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i><br /></i></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #741b47; font-size: large;"><i>Υπάρχουν όμως κάποιες (ελάχιστες) εξαιρέσεις, που γυναίκες ξέρουν ακριβώς τι άντρα θέλουν δίπλα τους, και δεν τους ενδιαφέρουν οι τυπικότητες του πράγματος... Εκεί είναι τα δύσκολα , αφού ο άντρας ο πρόστυχος, ο άντρας ο σωστός, είναι πιο σπάνιο είδος κ από τη γαλάζια φάλαινα..</i></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #741b47; font-size: large;"><i>Έλα μου όμως που καμμιά φορά γίνονται και θαύματα. Κι εκεί που έχει οριοθετήσει τη ζωή σου και την έχεις δρομολογήσει χωρίς την παρουσία αντρός στο πλευρό σου, και πάνω που έχεις βρει 2-3 εξίσου γραφικές περιπτώσεις με τη δική σου να κάνεις παρέα και εξυμνείς την ανεξαρτησία σου, τσουπ ξεπροβάλει από το πουθενά αυτός που ορκιζόσουν ότι δεν υπάρχει..</i></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #741b47; font-size: large;"><i>Και κάπου εκεί αρχίζεις να χαίρεσαι. Μπλε λες εσύ, μπλε λέει κι εκείνος όχι για να συμφωνήσει μαζί σου, αλλά γιατί 30 χρόνια πίστευε μπλε. Γαμώ τα... λες εσύ, υπουργεία μου λέει εκείνος, όχι για να συμπληρώσει αλλά αυτό έλεγε 30 χρόνια .Κι όταν του αναλύεις το σκεπτικό σου κουνάει το κεφάλι του συγκαταβατικά, όχι γιατί βαριέται, αλλά γιατί όλα αυτά τριγυρίζουν στο κεφάλι του από τότε που γεννήθηκε.</i></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #741b47; font-size: large;"><i><br /></i></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #741b47; font-size: large;"><i>Μέχρι που φτάνει η αποφράδα εκείνη μέρα που γυρίζει και σου λέει με σοβαρό ύφος ότι πρέπει να την κάνετε την αβαρεία. Όχι για σας αλλά για την καημένη τη μάνα σας,&nbsp; την ξαδέλφη σας, και το σόι σας όλο. Γαμώ το σόι μου μέσα. Ωραία λες, με μια κρυφή ελπίδα, πάμε σε ένα δημαρχείο με 2 μάρτυρες, να τελειώνουμε. Αλλά που τέτοια τύχη. Τη θεία την Ερμιόνη που έχεις να τη δεις από τη βάπτισή σου δεν την σκέφτεσαι..?? Πώς θα αντέξει αυτή χωρίς να σε δει νυφούλα...??????????? Γαμώ τη θεία Ερμιόνη μέσα..!!!!</i></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #741b47; font-size: large;"><i><br /></i></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #741b47; font-size: large;"><i>Οπότε λες το τελικό ναι, και το μόνο παζάρι που κερδίζεις είναι ότι αν χτυπήσεις με τη μηχανή δε θα σε αφήσει φυτό, αλλά θα υπογράψει να σε βγάλουν από τη μπρίζα... Κι αφού πεις το τελικό ναι, τότε καταλαβαίνεις ότι την πάτησες. Γιατί ο τέλειος άντρας, ο άντρας ο σωστός δεν ασχολείται με το γάμο του, ούτε κι εσύ όμως. Και τότε τι κάνεις...?????????</i></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #741b47; font-size: large;"><i><br /></i></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #741b47; font-size: large;"><i>Εγώ τη λύση τη βρήκα. Το λουκουμάκι μου...! Όχι ότι&nbsp; ξέρει από γάμους, αλλά αυτό ακριβώς είναι το καλό.. Τρέχει μαζί μου όπου δεν έρχεται ο free , ή μαζί με τον free, δεν λέει όχι σε τίποτα, οπότε στο τέλος θα παντρευτώ τον άντρα των ονείρων μου σε μια τελετή που δεν πολυθυμίζει γάμο :-))</i></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #741b47; font-size: large;"><i>Το μόνο που δεν έχω βρει ακόμα είναι κομμώτρια που να σκέφτεται με τον ίδιο τρόπο με μένα. Αλλά πού θα μου πάει, θα τη βρω κι αυτή ;-) <br /></i></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #741b47; font-size: large;"><i><br /></i></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #741b47; font-size: large;"><i><br /></i></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #741b47; font-size: large;"><i><br /></i></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7070850012274012788-7789746371867429346?l=prozak-prozac.blogspot.com' alt='' /></div>prozakhttp://www.blogger.com/profile/09712029702395828901noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-7070850012274012788.post-91901105381345256582010-01-08T14:42:00.000+02:002010-01-08T14:42:14.285+02:00<div style="text-align: justify;"><span style="color: #351c75; font-size: large;"><i>Μπήκαμε και στο 2010. Μαρέσει να το λέω 20-10, δεν ξέρω γιατί, μάλλον γιατί δηλώνει συμμετρία. Αγχώνομαι λίγο όταν σκέφτομαι αυτά που πρόκειται να συμβούν τους επόμενους 12 μήνες, αλλά δεν τρελαίνομαι κι όλας. Όλα θα γίνουν, και θα γίνουν όπως πρέπει. Άλλωστε όσα αλλάζουν, αλλάζουν από επιλογή μου, και το χαίρομαι. Γουστάρω τρελά που επιτέλους μπορώ να επιλέξω ποιες σχέσεις θα αναβαθμίσω , χωρίς να περιορίζομαι από συγγένειες.&nbsp; Γιατί τους φίλους τους διαλέγεις, ενώ τους συγγενείς τους ανέχεσαι. Ε, λοιπόν ήρθε η ώρα που η φιλία γίνεται συγγένεια από επιλογή.</i></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #351c75; font-size: large;"><i>Επιπλέον στη ζωή μας μπήκε ο Βαγγέλης, και μου έχει πάρει το μυαλό. Κάθομαι με τις ώρες και τον χαζεύω, κι όταν τον βλέπω να κόβει βόλτες απλά κρατάω την αναπνοή μου μην τον τρομάξω. Κατεβάσαμε κι ό,τι έχει γραφτεί στο διαδίκτυο και καθόμαστε με τις ώρες και ενημερωνόμαστε, ούτε εξετάσεις να δίναμε..!! Σιγά σιγά έρχεται κι ώρα που θα μπορούμε να έρθουμε πιο κοντά μου και όσο να ΄ναι ένα άγχος το έχω και με αυτό. Κι αν δεν με γουστάρει...??? Αν μου γυρίσει τη πλάτη και μου κουνήσει την ουρά ειρωνικά...?? Αχ, τι τα ήθελα εγώ τα σκιουράκια..?? Ο free ήδη ονειρεύεται αγέλη, μας βλέπω με 500 σκιουράκια να τρέχουν πάνω κάτω σε όλο το σπίτι..!!!&nbsp;</i></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #351c75; font-size: large;"><i><br /></i></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #351c75; font-size: large;"><i>Α, να μην ξεχάσω να τονίσω ότι είμαι πολύ εκνευρισμένη. Τις τελευταίες μέρες έβλεπα σε όλα τα μεσημεριανά ένα τραγουδιστή. Θα μου πεις σιγά τα λάχανα. Το θέμα είναι ότι τον παρουσίαζαν σαν άριστο οικογενειάρχη που πάνω από όλα βάζει την γυναίκα του και τα παιδιά του. Και δώστου τα πλάνα με την οικογένειά του, και δώστου δηλώσεις του που να τονόζει πόσο δύσκολο του είναι να φεύγει μακριά από το σπίτι του κι άλλες τέτοιες παπαριές... Μάλλον τώρα θα σκέφτεσαι που είναι το πρόβλημα. Το πρόβλημα είναι ότι γνωρίζω πολύ καλά ότι ο συγκεκριμένος είναι ο μεγαλύτερος γαμήκουλας που κυκλοφορεί αυτή τη στιγμή στην πιάτσα. Κι αν εγώ προσωπικά γνωρίζω δύο κοπέλες , μόνο την περίοδο που ήταν έγκυος η γυναίκα του, φαντάσου τον τελικό αριθμό...!! Μιλάμε για άνθρωπο που δεν περιορίζεται μόνο στο σεξ. Αν κάποια κοπέλα έχει βασικές γνώσεις από υπολογιστές, το πουλάκι του τραγουδιστή θα κάνει βόλτες στο διαδίκτυο...!!! Διότι ο κύριος γουστάρει και cyber-sex, απλά φροντίζει να μην φαίνεται στην κάμερα η φάτσα του.</i></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #351c75; font-size: large;"><i><br /></i></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #351c75; font-size: large;"><i>Ε, πειράζει που μου γυρίζουν τα άντερα όταν τον βλέπω στην οθόνη μου ως πρότυπο οικογενειάρχη...?? Γιαυτό και αποφάσισα και έκλεισα τον ρημαδοκούτι, με αποτέλεσμα να χάσω τον γαμπρό ( ή την πεθερά, δεν είμαι σίγουρη) που ψάχνει νύφη, και δεν μπορώ να προξενέψω κανέναν στο λουκουμάκι μου....</i></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #351c75; font-size: large;"><i><br /></i></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #351c75; font-size: large;"><i>Καλή χρονιά να έχουμε παιδιά, και το 2010 να μας φέρει όσα το 2009 μας χρωστά..!!!<br /></i></span><br /></div><span style="color: #351c75; font-size: large;"><i>.&nbsp; </i></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7070850012274012788-9190110538134525658?l=prozak-prozac.blogspot.com' alt='' /></div>prozakhttp://www.blogger.com/profile/09712029702395828901noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7070850012274012788.post-90546950732016986592009-12-28T13:21:00.000+02:002009-12-28T13:21:07.026+02:00<div style="color: #741b47; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i>Δεν θα κάνω απολογισμό του χρόνου που πέρασε... Ούτε καν ευχές για το χρόνο που έρχεται... Δεν προλαβαίνω... Αυτές τς μέρες είμαι πολύ απασχολημένη. Βασικά διαβάζω και μαγειρεύω...!! Διαβάζω Αγκάθα και ό,τι άλλο πέσει στα χέρια μου. Ουσιαστικά ξεκίνησε από το Λυκόφως, που το διάβασα σε ένα βράδυ, και συνεχίστηκε με τη Νέα Σελήνη που μου πήρε λιγότερο από οχτώ ώρες. Μετά το γύρισα στα αστυνομικά.Σήμερα θα ξεκινήσω το επόμενο, αλλά μάλλον δε θα το τελειώσω σήμερα γιατί έχω να πάω ΙΚΕΑ..</i></span><br /></div><div style="color: #741b47; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i><br /></i></span><br /></div><div style="color: #741b47; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i>Η παραμονή Χριστουγέννων φέτος ήταν μοναδική, ανεπανάληπτη, φύγαμε από το σπίτι κατά τις οχτώ το βράδυ και γυρίσαμε στις πέντε το πρωί. Βασικά ξεχάσαμε να τραβήξουμε φώτος, αλλά με λίγα λόγια, εγώ μαγείρεψα σε ένα σπίτι που μπήκα ουσιαστικά πρώτη φορά, ο free έστησε μια βιβλιοθήκη, και το λουκουμάκι πέθαινε στον καναπέ, που είχα φτιάξει εγώ την προηγούμενη φορά που μετακόμισε...</i></span><br /></div><div style="color: #741b47; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i><br /></i></span><br /></div><div style="color: #741b47; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i>Πραγματικά θα μας μείνει αξέχαστη αυτή η βραδιά...!!! Την επόμενη μέρα ξύπνησα πουρνό πουρνό για να φτιάξω χριστουγεννιάτικο αρκουδάκι, και την πιο κολασμένη σοκολατόπιτα που υπήρξε ποτέ..!! Σοκολάτα με σοκολάτα και γλάσο σοκολάτα...!!! Τέλεια..!!! Φυσικά δεν έμεινε ούτε κομματάκι, αλλά δεν προβλέπετε να ξαναφτιάξω σύντομα γιατί κάθε κουταλιά έχει 598234 θερμίδες...</i></span><br /></div><div style="color: #741b47; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i><br /></i></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #741b47; font-size: large;"><i>Ήδη κάνω στο μυαλό μου το μενού της πρωτοχρονιάς. Θα μαζευτούμε για χαρτάκι, οπότε επιβάλλεται finger food... Θα φτιάξω λίγα πιάτα, καμμιά δεκαριά υπολογίζω, αφού δεν έχω σκοπό να περάσω όλη μου τη μέρα στην κουζίνα... ΑΑΑΑΑΑΑΑ και μια συμβουλή... Αν θέλετε να φτιάξετε ρολό χοιρινό με γέμιση ζαμπόν-μπέικον-φέτα, να προτιμήσετε σπάλα κι όχι πανσέτα, γιατί έχει πολύ λίπος...</i></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #741b47; font-size: large;"><i>Τέλος πρέπει να εξομολογηθώ ότι υπάρχει καινούριο μέλος στο σπίτι μας... Ο Βαγγελάκης, ή κατά κόσμον Βάγγος... Είναι γλύκας...!!! Μου έχει πάρει το μυαλό... Και του free... Βασικά είναι το δώρο που του πήρα, ένα μικρό, πανέμορφο σκίουράκι.Παίζουμε συνέχεια μαζί του, ή μάλλον για την ακρίβεια εμείς θέλουμε να παίξουμε αλλά εκείνος μας κάνει τον δύσκολο... Δεν βγαίνει από τη φωλιά του με τίποτα...!!! Κι από την άλλη έχουμε τις Βαγγελίτσες, το δώρο που μου έκανε ο free για τα Χριστούγεννα. Αυτές θα δυσκολευτώ εγώ πολύ να τις βγάλω από το κουτί τους, γιατί ενώ τις γουστάρω τρελά, δεν ξέρω που θα μπορούσα να τις υποστηρίξω σωστά. Γιατί εδώ που τα λέμε να πάω με δωδεκάποντο στο σούπερ μάρκετ ή για καφέ, δεν είναι το καλύτερό μου...</i></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #741b47; font-size: large;"><i>Τέλος πρέπει να τονίσω ότι έχω νεύρα.. Κάπου διάβασα ότι το sex &amp; city 2 θα βγει 28 Μαίου..!! Απαράδεκτο...!!! Τότε θα είμαι μήνα του μέλιτος, δε νομίζω ότι θα μπορέσω να το δω...!! Γκρρρρρρρρρρ... <br /></i></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><i style="color: #741b47;"><span style="font-size: large;">Αυτά για σήμερα, δεν έχω άλλο χρόνο, βιάζομαι να φτιάξω πένες με πέστο βασιλικού, και να την κάνω... Το ΙΚΕΑ με περιμένει... Πολλές ευχές σε όλους. Το 2010 να σας φέρει ότι το 2009 σας χρωστά...!!!</span></i><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7070850012274012788-9054695073201698659?l=prozak-prozac.blogspot.com' alt='' /></div>prozakhttp://www.blogger.com/profile/09712029702395828901noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7070850012274012788.post-10938730520562524952009-12-18T22:46:00.000+02:002009-12-18T22:46:07.466+02:00<div style="color: purple;"><span style="font-size: large;"><i>Κάπνιζα 18 χρόνια και το γούσταρα. Δεν είχα σκεφτεί να το κόψω. Σε μια συζήτηση με τη γυναικολόγο μου έμαθα ότι η μήτρα χρειάζεται 9 μήνες για να καθαρίσει από τη νικοτίνη. Το είχα λοιπόν στο πίσω μέρος του μυαλού μου, αλλά μέχρι εκεί. Από το καλοκαίρι αρχίσαμε τη συζήτηση με τον free ότι πρέπει να το κόψουμε, αλλά δεν το αποφασίζαμε...</i></span><br /></div><div style="color: purple;"><span style="font-size: large;"><i><br /></i></span><br /></div><div style="color: purple;"><span style="font-size: large;"><i>Ώσπου ένα βράδυ, στο ξαφνικό τελείως μου λέει ότι ήρθε η ώρα...! Και την επόμενη μέρα δεν καπνίσαμε καθόλου. Τα νεύρα μας ήταν τρελά, ψάχναμε ευκαιρία να τσακωθούμε, και το βράδυ ο free δεν άντεξε και άναψε τσιγάρο. Εγώ είπα να το παλέψω λίγο περισσότερο, και άντεξα τρεις μέρες, μέσα στα νεύρα, και στα στερητικά σύνδρομα. Την τέταρτη μέρα πέθανε ο πατέρας μιας φίλης μου, δεν τον είχα δει ποτέ στη ζωή μου, αλλά στεναχωρήθηκα τόσο πολύ που αγόρασα τσιγάρα...!!</i></span><br /></div><div style="color: purple;"><span style="font-size: large;"><i><br /></i></span><br /></div><div style="color: purple;"><span style="font-size: large;"><i>Όμως στράβωσα πολύ με τον εαυτό μου που δεν τα κατάφερα, δεν τα πάω καλά με την αποτυχία. Κι έτσι άρχισα να το ψάχνω με ιατρική υποστήριξη. Απευθύνθηκα σε 2-3 νοσοκομεία, με ραντεβού μετά από 3 μήνες, αλλά δεν ήμουν σε φάση να περιμένω. Οπότε πήρα σβάρνα τα νοσοκομεία και κατέληξα στο " Σωτηρία"&nbsp; με ραντεβού μετά από 3 μέρες στο αντικαπνιστικό τμήμα. Πήγα εκεί συμπλήρωσα ένα έντυπο και μου έγραψαν μια σύνταγη.</i></span><br /></div><div style="color: purple;"><span style="font-size: large;"><i><br /></i></span><br /></div><div style="color: purple;"><span style="font-size: large;"><i>Πήγα στο φαρμακείο, αγόρασα το πακέτο, και ξεκίνησα τα χάπια. Αυτό που με ενδιέφερε ήταν το φάρμακο να μην είναι υποκατάστατο νικοτίνης, και όντως δεν είναι. Επηρεάζει το νευρικό σύστημα και εκχύει ντοπαμίνη, την ίδια ακριβώς ορμόνη που προκαλεί και το τσιγαρό. Άρχισαν οι ναυτίες, οι αυπνίες, παρενέργειες του φαρμάκου, αλλά μειωνόταν η επιθυμία για τσιγάρο. Και όντως την 13η μέρα το έκοψα. Τόσο απλά...! Και δεν έχω καμμιά επιθυμία να καπνίσω.</i></span><br /></div><div style="color: purple;"><span style="font-size: large;"><i><br /></i></span><br /></div><div style="color: purple;"><span style="font-size: large;"><i>Με έβλεπε ο free και δεν το πίστευε. Με είχε δει όταν προσπάθησα να το κόψω μόνη μου, και περίμενε τα χειρότερα. Τόσο πολύ δεν το περίμενε που τελικά αποφάσισε να δοκιμάσει κι εκείνος..!!!</i></span><br /></div><span style="color: purple; font-size: large;"><i>Οπότε μένει μόνο το λουκουμάκι μου, να το αποφασίσει κι εκείνη. έτσι θα είμαστε όλοι άκαπνοι το 2010...!!!</i></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7070850012274012788-1093873052056252495?l=prozak-prozac.blogspot.com' alt='' /></div>prozakhttp://www.blogger.com/profile/09712029702395828901noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-7070850012274012788.post-17184248129439484382009-12-15T14:52:00.000+02:002009-12-15T14:52:55.344+02:00<div style="color: #4c1130; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i>Όταν ήμουν μικρή είχα ένα ψιλοπρότυπο, τον Αχιλλέα. Ο Αχιλλέας, ξάδελφος της μάνας μου, και κατά πολλά χόνια μεγαλύτερός μου, ήταν όλα αυτά που θεωρούσα cool. Είχε ένα πολύ γνωστό μπαράκι στα Εξάρχεια, στο οποίο δυστυχώς δεν πήγα ποτέ, αφού τα Εξάρχεια ήταν απαγορευμένη ζώνη για μένα, αλλά ήταν ο πιο απολιτίκ άνθρωπος που έχω γνωρίσει. Επίσης έγραφε κανονικότατα κάθε κανόνα που του έθεταν, αλλά στήριζε τους δικούς του κανόνες μέχρι εσχάτων.</i></span><br /></div><div style="color: #4c1130; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i><br /></i></span><br /></div><div style="color: #4c1130; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i>Γενικότερα ήταν τρελή φιγούρα, κι όταν κάποια στιγμή βαρέθηκε τη ζωή στην Αθήνα την έκανε για το χωριό. Βέβαια εκεί άντεξε μόνο για δύο χρόνια, αφού μπορεί εκείνος να γούσταρε τη ζωή στην εξοχή, αλλά οι άνθρωποι της εξοχής δεν τον γούσταραν. Έτσι μάζεψε τα μπογαλάκια του και γύρισε Αθήνα.Κάπου εκεί ξανασυναντήθηκαν οι δρόμοι μας. Και με έβαλε σε τρελά μονοπάτια. Σε μονοπάτια που όλη σου η ζωή εξαρτάται από τι θα κάνει η Ιντερ, και όλο σου το πρόγραμμα προσαρμόζεται βάση του τι ώρα έχει αγώνα...</i></span><br /></div><div style="color: #4c1130; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i><br /></i></span><br /></div><div style="color: #4c1130; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i>Φανατικός του "Πάμε στοίχημα", κόλλησα κι εγώ. Και για 8 μήνες περίπου δεν με ένοιαζε τίποτα άλλο. Ούτε άντρες, ούτε σχέσεις ούτε τίποτα..Και τότε ανατράπηκαν όλα. Ο Αχιλλέας μπήκε στο νοσοκομείο με λιποθυμικές τάσεις και χαμηλό αιματοκρίτη. Ήμουν εκεί κάθε μέρα, σε κάθε εξέταση, του πήγαινα εφημερίδα να ενημερώνεται για το στοίχημα, και προσπαθούσα να ξεγελάσω την πεποίθησή του ότι έχει καρκίνο, επειδή πριν ένα χρόνο είχε πεθάνει κι ο πατέρας του από καρκίνο.</i></span><br /></div><div style="color: #4c1130; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i>"Μπάρμπα, εσύ θα μας θάψεις όλους" έλεγα και το πίστευα ρε γαμώτο...</i></span><br /></div><div style="color: #4c1130; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i><br /></i></span><br /></div><div style="color: #4c1130; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i>Ύστερα από μια βδομάδα είχαμε πια την γνωμάτευση. Πέντε όγκοι σε διάφορα σημεία του σώματός του δεν άφηναν κανένα περιθώριο αμφισβήτησης... Το ίδιο απόγευμα βγήκε από το νοσοκομείο, πήγαμε σπίτι του, του μαγείρεψα μια τεράστια μπριζόλα που σχεδόν δεν άγγιξε, είδαμε γιουροβίζιον, και έφυγα. Από εκείνη την ημέρα αρνιόταν να με ξαναδεί. Δεν απαντούσε στα μηνύματά μου, δεν σήκωνε το τηλέφωνο, τίποτα. Πολύ απλά ήξερε την συνέχεια, και δεν ήθελε να τη ζήσω κι εγώ. Δεν ήθελε να τον δω όπως είδε εκείνος τον πατέρα του..</i></span><br /></div><div style="color: #4c1130; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i><br /></i></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #4c1130; font-size: large;"><i>Και ένα απόγευμα, την ώρα που ήμουν σε ένα ανθοπωλείο προς αναζήτηση στολισμού της εκκλησίας, χτυπάει το κινητό μου.. Ο Αχιλλέας πέθανε.. Ένα μπουκάλι ουίσκυ και ένα πακέτο κάμελ μπλε τον συντροφεύουν στο ταξίδι του... Καλό ταξίδι καλέ μου... </i></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7070850012274012788-1718424812943948438?l=prozak-prozac.blogspot.com' alt='' /></div>prozakhttp://www.blogger.com/profile/09712029702395828901noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7070850012274012788.post-19158207744151836002009-11-25T12:27:00.000+02:002009-11-25T12:27:04.383+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_bAC3qnsF-dg/Sw0FxbMc8SI/AAAAAAAAACE/25woh53olp4/s1600/DSCN0682.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_bAC3qnsF-dg/Sw0FxbMc8SI/AAAAAAAAACE/25woh53olp4/s320/DSCN0682.JPG" /></a><br /></div><br />αυτός είναι ο μαύρος ...<br /><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_bAC3qnsF-dg/Sw0GOy5kQ-I/AAAAAAAAACM/DON1qJjf4oA/s1600/DSCN0689.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_bAC3qnsF-dg/Sw0GOy5kQ-I/AAAAAAAAACM/DON1qJjf4oA/s320/DSCN0689.JPG" /></a><br /></div><br />και αυτός είναι ο άσπρος...!!!<br /><br />ποιον προτιμάτε....???<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7070850012274012788-1915820774415183600?l=prozak-prozac.blogspot.com' alt='' /></div>prozakhttp://www.blogger.com/profile/09712029702395828901noreply@blogger.com27tag:blogger.com,1999:blog-7070850012274012788.post-70291369226553824142009-11-21T11:26:00.000+02:002009-11-21T11:26:50.792+02:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">Είδα χτες την ταινία, αφού περίμενα τόσες μέρες να βρεθεί ένας καλός άνθρωπος να το ανεβάσει. Δεν μπορώ να πω ότι είναι ταινία για 100 Όσκαρ, αλλά δεν μετάνοιωσα που το είδα. Άσε που μερικά σημεία με άγγιξαν ιδιαίτερα, λόγω καταστάσεων της ζωής μου. Και φυσικά υπάρχει και απόφθεγμα που βγαίνει από όλα αυτά, αλλά θα το γράψω στο τέλος για να διαβάσετε όλο το κείμενο, χαχαχαχαχαχα.</span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><br /></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">Εν ολίγοις, τον τελευταίο καιρό είμαι άνεργη, κι όταν δεν τρέχω για να εξυπηρετήσω τους γύρω μου, κλείνομαι στην κουζίνα και μαγειρεύω. Απέχω παρασάγκας από την απλή ανάμειξη υλικών, και ανακάτεμα τροφίμων. Δε μου αρκεί απλά ένα νόστιμο φαγητό, το θέλω ευπαρουσίαστο και διαφορετικό.</span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><br /></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">Έφτιαξα τούρτα, που την κάλυψα με αμυγδαλόψυχα, την οποία είχα βάψει, πλάσει και κόψει έτσι ώστε η τούρτα να θυμίζει κουτί δώρου, με τα φιογκάκια της και όλα. Έφτιαξα κέικ με γεύση νες καφέ, με συνοδεία σαντιγύ με άρωμα νες καφέ. Ακόμα και η κιμαδόποτά μου ήταν έτσι διπλωμένη που θύμιζε στρούντελ και ο σολωμός ήταν μαριναρισμένος με κρασί και μουστάρδα.<br /></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><br /></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">Και χτες το βράδυ ξέφυγα τελείως... Έκανα κέικ αρκουδάκι...!! Αυτό βέβαια θέλει φωτογραφία για να καταλάβετε τι ακριβώς έκανα. πάντως αυτή τη στιγμή στο σαλόνι μου υπάρχει ένα καθιστό αρκουδάκι, που φοράει παπιγιόν και καπνίζει πούρο, και είναι τόσο όμορφο που λυπόμαστε να το κόψουμε να το φάμε...</span><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">Η αλήθεια είναι ότι όλο αυτό με ευχαριστεί ιδιαίτερα, με ηρεμεί, ακριβώς επειδή δεν είναι υποχρεωτικό και καταναγκαστικό. Χαίρομαι να πειραματίζομαι, ειδικά αφού τα αποτελέσματα δεν παιρνάνε από κρίση. Ο free φαίνεται να τρώει ότι κι αν του σερβίρω, και μέχρι τώρα θεωρεί ως αποτυχία μου τα τσουρέκια που έφτιαξα βάση συνταγής γνωστού τηλεοπτικού μάγειρα, τα οποία ήταν διαφορετικά από τα συνηθισμένα τσουρέκια που φτιάχνω. Βέβαια όσοι δοκίμασαν τα συγκεκριμένα τσουρέκια χωρίς να έχουν φάει τα πρώτα που έφτιαξα, είπαν ότι ήταν τόσο νόστιμα που ζήτησαν και δεύτερη μερίδα. Οπότε δεν τα χρεώνω στις αποτυχίες μου. </span><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">Και φυσικά κάπου έπεσε στο τραπέζι η ιδέα. Πήγαινε σε μια σχολή μαγειρικής. Και το σκέφτηκα για 3 ολόκληρα δευτερόλεπτα. Φαντασία έχω, υστερία στη γεύση έχω, σε σημείο να κάνω μαγείρισες χρόνων να χτυπάνε το κεφάλι τους στο τοίχο, και με κάποιο περίεργο τρόπο μπορώ να μαγειρέψω οτιδήποτε και να βγει νόστιμο και όμορφο. Αλλά δεν θέλω να το κάνω δουλειά. Δεν θέλω να το σπουδάσω. Μαρέσει να ανοίγω το τσελεμεντέ της γιαγιάς, γραμμένο στη καθαρεύουσα, και να αλλάζω τις συνταγές προκειμένου να φτιάξω αυτό που φαντάζομαι.</span><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">Επιτέλους έφτασε η μεγάλη ώρα. Τώρα θα διαβάσετε το απαύγασμα της σοφίας μου. Ο έρωτας δεν περνάει από το στομάχι. Απλά όταν είσαι ερωτευμένος και ευτυχισμένος σου βγαίνει την ώρα που μαγειρεύεις. Όλα αυτά τα ωραία συναισθήματα αποτυπώνονται στην κατσαρόλα σου. Οπότε ο έρωτας δεν περνάει από το στομάχι, ο έρωτας φαίνεται στην κατσαρόλα...!!!<span style="background-color: red;"></span></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><i>υγ. παρόλο που μαγειρεύω τουλάχιστον ένα φαγητό και ένα γλυκό κάθε μέρα, δεν έχω πάρει ούτε μισό κιλό...!!! δεν είναι καταπληκτικό...??????????</i><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7070850012274012788-7029136922655382414?l=prozak-prozac.blogspot.com' alt='' /></div>prozakhttp://www.blogger.com/profile/09712029702395828901noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7070850012274012788.post-37796603364723032762009-11-04T18:40:00.000+02:002009-11-04T18:40:21.027+02:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">Πριν πολλά πολλά χρόνια, όταν ήμουν παιδούλα, έκανα κάποιες προσπάθειες να μαγειρέψω οτιδήποτε που θα μπορούσα να το φάω. Η μάνα μου είχε χάσει την υπομονή της και απλά δεν ασχολιόταν με το τι τρώω και τι όχι. Έτσι έμαθα να βολεύομαι με σαλάτες, τυρί και ψωμί, αλλά ως γνήσια Ταύρος ήθελα πιο έντονες γεύσεις. Κάπως έτσι μπήκα στη κουζίνα. Και μου άρεσε..</span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><br /></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">Ύστερα από μερικά χρόνια γνώρισα ένα παλικάρι. Μετά από λίγο καιρό είχα τη φαεινή ιδέα να του κάνω το τραπέζι. Ο απόλυτος πανικός...!!! Γιατί φυσικά δε θα έφτιαχνα πατάτες τηγανιτές (μπλιαχ) και μακαρόνια.. Μετά από αρκετή σκέψη, ψάξιμο και τρέξιμο έφτιαξα ένα δείπνο τριών πιάτων, σαλάτα και γλυκό. Και το αποτέλεσμα ήταν ότι αποφάνθηκε ότι προφανώς είχε μαγειρέψει η μάνα μου...!!! Οπότε τα επόμενα χρόνια τρώγαμε μόνο έτοιμο φαγητό, ή κοτόπουλο πανέ, αφού δεν υπήρχε περίπτωση να ξανασχοληθώ με το στομάχι του.</span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><br /></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">Όμως το μικρόβιο το είχα, και σε δεδομένες στιγμές, όπως τραπεζώματα σε φίλους, ή όταν μαζευόμασταν οι φιλενάδες στο σπίτι του λουκουμακίου, μαγείρευα εγώ, και το γούσταρα τρελά. Μ' αρέσει να ανακατεύω διάφορα υλικά, να δίνω γεύση σε απλά φαγητά κτλ κτλ κτλ. Για μένα σαλάτα δε σημαίνει ντομάτα- αγγούρι, ή λάχανο-καρότο. Γουστάρω να βάζω και ρόδι, και ξινόμηλο, και σως σκόρδου κι ότι άλλο μου έρθει εκείνη τη στιγμή. Γουστάρω η τούρτα που κόβω στα γενέθλια του να είναι από τα χεράκια μου, κι όχι έτοιμη.</span><br /></div><div style="text-align: justify;"> <span style="font-size: large;"><br /></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">Τώρα πια το μαγείρεμα είναι πια καθημερινό. Αλλά αυτό δε σημαίνει ότι είναι βαρετό. Κάθε μέρα είναι μια πρόκληση, και μέχρι τώρα μάλλον τα κουτσοκαταφέρνω...!! Σας αφήνω λοιπόν τώρα γιατί πρέπει να ετοιμάσω το βραδινό μας.... Και σε περίπτωση που αναρωτιέστε, θα φάμε πατάτες με πιπεριά φλωρίνης και μανιτάρια, με κόκκινη σαλτίτσα, γιαμ γιαμ...!!</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7070850012274012788-3779660336472303276?l=prozak-prozac.blogspot.com' alt='' /></div>prozakhttp://www.blogger.com/profile/09712029702395828901noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7070850012274012788.post-37013549847737937752009-10-24T17:06:00.000+03:002009-10-24T17:06:04.490+03:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">Βρε παιδιά, μια ερώτηση έχω και απάντηση δεν παίρνω... Αν, λέμε αν, έχω ένα σπίτι γεμάτο παλιατζαρία, παλιά έπιπλα, οικιακές συσκευές , βιβλιοθήκες κτλ κτλ κτλ, που δεν έχουν καμμιά αξία, τι τις κάνω...?? Τις βγάζω στο δρόμο και κλείνουν όλο το στενό...??? Ή φωνάζω παλιατζή...???</span><br /></div><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">Κι ο παλιατζής θα δεχτεί να κουβαλήσει όλη αυτή την ρημαδοκατάσταση χωρίς να βγάλει κάτι, ή θα πρέπει να τον πληρώσω κι όλας..??</span><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">Είδατε, σας το είπα, έχω απορίες...!!!</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7070850012274012788-3701354984773793775?l=prozak-prozac.blogspot.com' alt='' /></div>prozakhttp://www.blogger.com/profile/09712029702395828901noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7070850012274012788.post-23641846068658671832009-10-09T21:27:00.000+03:002009-10-09T21:27:36.084+03:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">Ένας χρόνος πέρασε. Έφυγες όσο κι αν προσπαθήσαμε να σε κρατήσουμε. Δώδεκα μήνες χωρίς εσένα. Είναι πολλοί. Η απουσία σου δυσβάσταχτη. Όμως δεν φοβάμαι για σένα. Ξέρω ότι είσαι δυνατός. Κι ότι οι νεράιδες δε θα σε αφήσουν ποτέ μόνο. Δεν θα τρέμεις στο σκοτάδι ούτε θα γίνεσαι μούσκεμα στη βροχή. Θα πιάνεσαι από τα φτερά τους και θα κάνετε μακρινά ταξίδια, γεμάτα μουσική και φως. </span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><br /></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">Το κόκκινο του πόνου άλλαξε, έγινε κόκκινο της αγάπης. Το μαύρο της μοναξιάς μεταλλάχθηκε σε μαύρο του πείσματος. Μην ξεχάσεις ποτέ γλυκέ μου ότι η ελπίδα είναι σαν την νεραιδόσκονη. Την σκορπάμε γύρω μας και όλα λάμπουν, όλα γίνονται καλύτερα. Ακόμα και μέσα από μεγάλους αγώνες, ακόμα και μετά από τεράστιες δυσκολίες, το φως πάντα κερδίζει, το χρώμα δημιουργεί κύκλους στο μυαλό μας.</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7070850012274012788-2364184606865867183?l=prozak-prozac.blogspot.com' alt='' /></div>prozakhttp://www.blogger.com/profile/09712029702395828901noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7070850012274012788.post-29585455087127836362009-10-06T02:15:00.000+03:002009-10-06T02:15:42.911+03:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">Αν ξανακούσω κανένα μαλάκα να μου πει ότι τώρα που δεν δουλεύω έχω άφθονο χρόνο θα του αραδιάσω όσα λιμενεργάτικα πρόλαβα να μάθω στα 3 χρόνια που δούλευα στον Πειραιά. Κι αν με παιρνει κανείς τηλέφωνο, δεν μπορώ να απαντήσω, είμαι στο νοσοκομείο. Και μη ρωτήσετε σε ποιο νοσοκομείο, γιατί με πάει γαμιόντας... Κάθε μέρα φεύγω το πρωί από το σπίτι και παίρνω σβάρνα τα νοσοκομεία. Και να πεις ότι κάνω και τίποτα... Ηθική συμπαράσταση προσφέρω, κι ανάμεθα κι αν την καταλαβαίνουν οι αποδέκτες...</span><br /></div><div style="text-align: justify;"> <span style="font-size: large;"><br /></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">Άσε που νοιώθω και τύψεις. Έχω να μαγειρέψω 4 μέρες, με εξαίρεση την Κυριακή το βράδυ. Έχω χώσει τη μάνα μου να μαγειρεύει, και φυσικά δεν τρώω τα φαγητά της αφού σε κάθε μπουκιά βρίσκω 88 ελατώματα. Βασικά αυτό το πρόβλημα το έχω γενικά. Μάλλον η αίσθηση της γεύσης μου είναι εξαιρετικά έντονη, με αποτέλεσμα να είμαι εξαιρετικά αυστηρή στην κρίση μου. Και το χειρότερο είναι ότι όλος ο κόσμος θεωρεί τη μάνα μου εξαίρετη μαγείρισσα και μάλλον την πληγώνω με τα λόγια μου. Πριν λίγο καιρό είχε φτιάξει σοκολατόπιτα. Παρένθεση. Λατρεύω την σοκολάτα. Μπορώ να ζω μόνο με σοκολάτα. Κλείσιμο παρένθεσης. Η συγκεκριμένη σοκολατόπιτα μου φάνηκε άθλια. Όλοι οι παριστάμενοι ζήτησαν και δεύτερο κομμάτι, εκτός από μένα που έφαγα μόνο μια κουταλιά. Δεν ήξερα καν τη συνταγή και τα υλικά που είχε βάλει μέσα. Της είπα λοιπόν τι πρέπει να αλλάξει. Και ευτυχώς το έκανε. Οπότε η επόμενη σοκολατόπιτά της άγγιζε την τελειότητα.</span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><br /></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">Είχα κλείσει μια συνάντηση με ένα άτομο που τον τελευταίο καιρό είναι δύσκολο να το συναντήσω. Και μάλιστα ο σκοπός της συνάντησης ήταν για να διεκπαιρεώσουμε δική μου δουλειά. Και... το ξέχασα. Τόσο απλά. Το μόνο που έπρεπε να κάνω ήταν να πάρω ένα γαμωτηλέφωνο για να επιβεβαιώσω το ραντεβού. Και το ξέχασα....!!! </span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><br /></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">Και τώρα που γράφω είναι μόνο και μόνο γιατί πρέπει να περιμένω λίγη ώρα πριν πάω για ύπνο. Αλλιώς δεν θα έβρισκα χρόνο ούτε για αυτές τις 5 αράδες. Το μόνο καλό είναι ότι τις τελευταίες μέρες κατάφερα να διαβάσω 2 βιβλία. Αν και κανονικά θα έπρεπε να διαβάζω μαθηματική λογική...&nbsp;</span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">Αύριο θα περάσω από 3 νοσοκομεία, ελπίζω να μην συναντήσω κανέναν από σας. ;-)</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7070850012274012788-2958545508712783636?l=prozak-prozac.blogspot.com' alt='' /></div>prozakhttp://www.blogger.com/profile/09712029702395828901noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7070850012274012788.post-63652765796093832412009-09-28T20:07:00.001+03:002009-09-28T20:08:27.857+03:00<div style="color: #bf9000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i>Ο βασιλιάς του μηδενός είναι ο χρόνος.&nbsp; Το μηδέν ο άνθρωπος το έκοψε κομμάτια και δημιούργησε τους αριθμούς. Οπότε ο άνθρωπος έγινε ο βασιλιάς των αριθμών, αφού χωρίς αυτόν δεν θα υπήρχαν. Κι αφού οι αριθμοί είναι κομμάτια του μηδενός τότε ο άνθρωπος είναι βασιλιάς του χρόνου...</i></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i><br /></i></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i>Ο παραπάνω συλλογισμός δεν είναι ακριβώς δικός μου. Το πρώτο κομμάτι είναι του Δημήτρη Παπακωνσταντίνου, Πολίτη ποιητή, το δεύτερο κομάτι είναι της Ρέας Σταθοπούλου, συγγραφέα, και το τρίτο κομμάτι είναι δικό μου.</i></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">Χρειάζομαι λίγη ηρεμία. Και φυσικά δεν βοηθάει ότι βρισκόμαστε σε προεκλογική περίοδο, ούτε βέβαια το γεγονός ότι είμαι μια μη χαρακτηρισμένη. Ξέρω τι δεν είμαι, το τι είμαι ακριβώς είναι ακόμα αδιευκρίνιστο. Δεν είμαι απολυμένη, δεν είμαι άνεργη, δεν είμαι σαφώς εργαζόμενη. </span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><br /></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">Κι ο χρόνος δεν είναι ακριβώς προς όφελός μου. Δεν νοιώθω να τον εξουσιάζω, τουλάχιστον στην παρούσα φάση. Σαν να με προσπερνάει, σαν να τον κυνηγάω χωρίς καν να τον πλησιάζω... Κι εννοείται ότι είναι αμίλεικτος. Όχι δεν ξυπνάω κάθε πρωί και να ψάχνω μια καινούρια ρυτίδα. Δε με αφορούν τέτοιες λεπτομέρειες. Ξυπνάω όμως κάθε πρωί και δεν νοιώθω χαρούμενη. Είμαι εκτός προγράμματος και αυτό με ισοπεδώνει.</span><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">Σκεφτόμουν χτες που μαγείρεψα κάτι σαν παστίτσιο πόσο σπάνιο είναι να συναντηθούν δύο άνθρωποι που δεν τους αρέσουν τα μακαρόνια. Και πόσο μάλλον να είναι ζευγάρι....!! Και συνειρμικά θυμήθηκα την καημένη τη κουμπάρα που πρέπει κάθε φορά να κάνει ολόκληρη προετοιμασία για να με τραπεζώσει, καθώς και την φίλη από τα παλιά που ήδη αγχώνεται τι θα μας ταϊσει.</span><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">Βασικά είμαι παμφάγο με ιδιαίτερη ροπή προς το κρέας αρκεί να μην είναι ψημένο στα κάρβουνα. Η μυρωδιά του κάρβουνου είναι σαν μολότωφ στο στομάχι μου. Επίσης απεχθάνομαι τις τηγανητές πατάτες, κι από όσο θυμάμαι τον εαυτό μου δεν τις έτρωγα ποτέ. Βέβαια αν ήμουν μόνη μου σε ένα ερημικό νησί με μοναδική τροφή πατάτες τηγανητές θα τις έτρωγα, όπως φαντάζομαι ότι θα έτρωγα κι άλλα πράγματα. Όμως στη παρούσα φάση έχω το δικαίωμα επιλογής, οπότε δεν τρώω μακαρόνια, τηγανητά, καρβουνιστά, ζωντανά, ωμά, αστακό, πατσά, και πολλά άλλα που αυτή τη στιγμή δεν μου έρχονται...</span><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">Αν λοιπόν θέλετε να μας κάνετε το τραπέζι μπορείτε να φτιάξετε μια ωραιότατη σαλάτα, με ρόκα, μαρούλι, ντομάτα, αγγούρι, καλαμπόκι, κρουτόν, παρμεζάνα και κοτόπουλο ψητό χωρίς λάδι. Πλήρες γεύμα, χορταστικότατο, και ευκολότατο..!</span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><br /></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">Κάθε Τρίτη- Πέμπτη -Παρασκευή έχει λαϊκή αγορά σε απόσταση περίπου 4 τετραγώνων από το σπίτι μου. Οπότε δεν χρειάζεται να πηγαίνω και να φορτώνομαι σαν γαϊδουράκι, αφού ανά 2-3 μέρες μπορώ να ανανεώνω το περιεχόμενο του ψυγείου μου. Αυτό για να μην διαβάζω ανακρίβειες ότι πια δεν υπάρχουν λαϊκές αγορές στην Αθήνα, προφανώς εσείς μένετε σε λάθος περιοχές...</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7070850012274012788-6365276579609383241?l=prozak-prozac.blogspot.com' alt='' /></div>prozakhttp://www.blogger.com/profile/09712029702395828901noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-7070850012274012788.post-33018631527041836622009-09-21T22:28:00.001+03:002009-09-21T22:29:40.754+03:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">Η τηλεόραση είναι ανοιχτή και με κόπο προσπαθώ να συγκεντρωθώ να ακούσω τις μαλακίες που λένε... Ανατριχιάζω στη σκέψη ότι ένας από αυτούς θα μας κυβερνάει αύριο...!!! Το καλύτερο από όλα ήταν η λύση των οικολόγων για το μακεδονικό... Είπαν ότι αφού μέχρι το τέλος του αιώνα μας η Θεσσαλονίκη θα έχει βουλιάξει, δεν υπάρχει λόγος να τσακωνόμαστε με τη ΦΥΡΟΜ...!! Καλό ε...???</span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">.</span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">Η σκέψη μου ταξιδεύει συνέχεια... Σήμερα έκλεισε η εταιρία που δούλευα... Μαζί με άλλες 3 εταιρίες... Συνολικά 1.200 άνεργοι...!!! Μόλις 20 μέρες πριν τις εκλογές... Η ανεξάρητη επιτροπή πήρε αυτή την απόφαση. Η ανεξάρτητη αρχή που διορίζεται από το κράτος... Αυτή που σε 20 μέρες δεν θα υφίσταται πια έκρινε το μέλλον 5 εταιριών, οι οποίες μάλλον θα είχαν άλλη αντιμετώπιση αν η κυβέρνηση ήταν άλλη...</span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">.</span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">Είμαι 30 χρονών και ουσιαστικά είναι η 2η φορά που μένω άνεργη... Η διαφορά είναι ότι την πρώτη φορά πήρα αποζημίωση, γράφτηκα ταμείο ανεργείας και πήγα 4 μήνες στην Πάρο.... Αυτή τη φορά τα πράγματα είναι διαφορετικά... Δεν θα πάρουμε αποζημίωση για τουλάχιστον 1 χρόνο, και ακόμα δεν έχει ξεκαθαρίσει πότε θα μπορέσουμε να μπούμε ταμείο ανεργίας...</span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">.</span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">Και πια δεν είμαι μόνη μου... Έχω κι άλλο άτομο να σκεφτώ... Άρα δεν μπορώ να το αφήσω να με πάρει από κάτω... Δεν μπορώ να ζω με ένα τοστ την ημέρα... Δεν μπορώ να πάρω άδεια διαρκείας...</span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">Είναι όμως καλύτερα γιατί αυτή τη φορά έχω κάποιον δίπλα μου που με κάνει να νοιώθω ασφάλεια...</span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">.</span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">Κάθομαι στον καινούριο μας καναπέ και κοιτάω τον φρεσκοβαμμένο μας τοίχο... Καινούριο ξεκίνημα, καινούρια θέλω, καινούρια όνειρα... Ίσως είναι για καλό που σύντομα θα μιλάω και για καινούρια δουλειά....!!!!</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7070850012274012788-3301863152704183662?l=prozak-prozac.blogspot.com' alt='' /></div>prozakhttp://www.blogger.com/profile/09712029702395828901noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-7070850012274012788.post-33682860774805490042009-09-15T20:50:00.000+03:002009-09-15T20:50:31.054+03:00<div style="color: red; text-align: justify;"><i><span style="font-size: large;">ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ: Ίσως σε μερικούς να μην αρέσουν αυτά που θα διαβάσουν, ειδικά σε αυτούς που έχουν πάει έστω και μια φορά εκκλησία τα τελευταία 15 χρόνια... Οπότε παρακαλούνται όσοι αισθάνονται ότι μπορεί να θιγούν, να μην συνεχίσουν την ανάγνωση.... Ευχαριστώ...</span></i></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">.</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">.</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">.</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">.</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">Γιατί ρε πούστη Θεέ...??? Τι χρωστούμενα μπορεί να έχει μια ψυχή 2 μόνο ημερών..?? Δεν σου φτάνουν όλοι αυτοί εκεί έξω που έχουν ήδη χαρίσει τη ψυχή τους στο διάολο...??? Γιατί πρέπει να ταλαιπωρείς ένα αθώο πλασματάκι...??? Πόσο ακόμα σαδιστής μπορείς να γίνεις...???</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">Που είναι όλα αυτά που υποσχέθηκε ο γιος σου..? Η τιμωρία των ανώμαλων και αμαρτωλών&nbsp; και η σωτηρία των αθώων και αγνών...??? Άντε γαμήσου. Δεν ανέχομαι άρρωστους&nbsp; ψυχικά ανθρώπους να τριγυρνούν εκεί έξω και να αμαυρώνουν αθώες ψυχές, την ίδια στιγμή που μωράκια παλεύουν για μια ανάσα, και δίνουν μάχη για τη ζωή τους πριν καλά καλά έρθουν στη γη....</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">Αρνούμαι να δεχτώ ότι όλα γίνονται για ένα σκοπό, να σκύψω το κεφάλι και απλά να προσευχηθώ για την σωτηρία του.... Ακόμα κι αν την τάξουμε στο Σταυρό σου, αυτή θα κουβαλάει το δικό της για όλη της τη ζωή... Κι αφήνεις άλλους, σωτήρες και σωτήριους, να απολαμβάνουν τα αγαθά κι ακόμα παραπάνω.... Αυτό δεν είναι δίκαιο... Κι εγώ στη ζωή μου θέλω το Δίκαιο.....</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">Δεν υπάρχεις, και το αποδεικνύεις κάθε μέρα.....</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7070850012274012788-3368286077480549004?l=prozak-prozac.blogspot.com' alt='' /></div>prozakhttp://www.blogger.com/profile/09712029702395828901noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-7070850012274012788.post-11203840229090794222009-09-13T01:19:00.000+03:002009-09-13T01:19:28.810+03:00<div class="postbody"><span style="font-size: 150%; line-height: normal;"><span style="font-weight: bold;">ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΗΣ 4ΗΣ ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ</span></span><br /><br /><img alt="Image" src="http://img406.imageshack.us/img406/3238/4101.jpg" /><br /><br />Η Κεντρική Επιτροπή του Λαϊκού Συνδέσμου Χρυσή Αυγή αποφάσισε κατά πλειοψηφίαν την συμμετοχή του Λαϊκού Εθνικιστικού Κινήματος <span style="font-weight: bold;">ΑΥΤΟΝΟΜΑ </span>στις βουλευτικές εκλογές της 4ης Οκτωβρίου του 2009 σε όλες τις εκλογικές περιφέρειες της χώρας.<br />Οι 25 χιλιάδες άνθρωποι, οι οποίοι μας εμπιστεύτηκαν στις 7 Ιουνίου δεν θα προδοθούν από το Κίνημά μας. Άλλωστε από την πρώτη μετά τις εκλογές της 7ης Ιουνίου ημέρα είχαμε δηλώσει ότι οι ψήφοι αυτοί δεν πωλούνται, δεν παραχωρούνται, δεν είναι διαπραγματεύσιμοι.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Συναγωνιστές και Συναγωνίστριες, Καλό Αγώνα!</span><br /><br /><a class="postlink" href="http://xryshaygh.wordpress.com/2009/09/06/%ce%bb%ce%b1%cf%8a%ce%ba%cf%8c%cf%82-%cf%83%cf%8d%ce%bd%ce%b4%ce%b5%cf%83%ce%bc%ce%bf%cf%82-%cf%87%cf%81%cf%85%cf%83%ce%ae-%ce%b1%cf%85%ce%b3%ce%ae-%ce%b1%ce%bd%ce%b1%ce%ba%ce%bf%ce%af%ce%bd%cf%89/"><span style="font-weight: bold;">ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ</span></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7070850012274012788-1120384022909079422?l=prozak-prozac.blogspot.com' alt='' /></div>prozakhttp://www.blogger.com/profile/09712029702395828901noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7070850012274012788.post-28121956903349651622009-09-10T15:59:00.001+03:002009-09-10T16:01:49.969+03:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><span style="font-size: x-large;"><i><b><br /></b></i></span><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size: x-large;"><i><b><span style="color: #3d85c6; font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;">«Επειδή σ’ αγαπάω…!!!»</span></b></i></span></div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_bAC3qnsF-dg/Sqj3q5wcpyI/AAAAAAAAAB8/XqB4YshtRTo/s1600-h/images.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_bAC3qnsF-dg/Sqj3q5wcpyI/AAAAAAAAAB8/XqB4YshtRTo/s320/images.jpg" /></a>&nbsp;</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><span style="color: #cc0000; font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif; font-size: large;">Ένοιωθε να βυθίζεται όλο και πιο πολύ.. Το έδαφος χανόταν κάτω από τα πόδια της. Προσπάθησε να φωνάξει, αλλά από το στόμα της δεν έβγαινε ήχος. Σαν οι λέξεις να κολλούσαν , σαν να υπήρχε εμπόδιο μέσα στο λαιμό της. Η ανάσα της έγινε ρηχή, κοφτή. Πανικός… Όλα έγιναν μαύρα γύρω της, κι άρχισε να στροβιλίζεται σε μια πτώση δίχως τέλος.<br /><br />Άνοιξε τα μάτια της. Ευτυχώς&nbsp; ήταν όνειρο. Άπλωσε το χέρι της στα αριστερά της. Το κρεβάτι ήταν άδειο. Σηκώθηκε, σκούπισε το μέτωπό της από τις στάλες του ιδρώτα, και περπάτησε ξυπόλυτη μέχρι το σαλόνι. Το παγωμένο μάρμαρο ήταν ανακούφιση για το σώμα της.<br /><br />Το αντιφέγγισμα από την οθόνη του υπολογιστή της έδειχνε το δρόμο. Έφτασε από πάνω του. Τον αγκάλιασε. Ένα απαλό φιλί στο μέτωπο. «Έλα» του είπε σιγανά. «Φτάνει για σήμερα. Πάμε να κοιμηθούμε.» Αυτός την κοίταξε, σαν κάτι να ήθελε να της πει, αλλά δεν μίλησε. Σηκώθηκε και την πήρε αγκαλιά. «Μην περπατάς ξυπόλυτη, θα παγώσεις»<br /><br />&nbsp;Ξάπλωσαν, και την πήρε αγκαλιά, όπως κάθε βράδυ. Της έβγαλε το μπλουζάκι που φορούσε, και την φίλησε. Τρυφερά, σχεδόν όχι ερωτικά, αλλά ουσιαστικά. Γύρισε και τον κοίταξε. «Γιατί χαμογελάς…??» τον ρώτησε.<br />&nbsp;«Επειδή σ’ αγαπάω…!!!»</span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"></div><div style="text-align: center;"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7070850012274012788-2812195690334965162?l=prozak-prozac.blogspot.com' alt='' /></div>prozakhttp://www.blogger.com/profile/09712029702395828901noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7070850012274012788.post-9087457749898050122009-09-05T12:02:00.002+03:002009-09-05T12:27:59.233+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_bAC3qnsF-dg/SqIu5IE5YOI/AAAAAAAAABs/k_jOlisIcOw/s1600-h/%CE%A8%CE%99%CE%9D%CE%91%CE%9A%CE%97%CE%A3.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_bAC3qnsF-dg/SqIu5IE5YOI/AAAAAAAAABs/k_jOlisIcOw/s400/%CE%A8%CE%99%CE%9D%CE%91%CE%9A%CE%97%CE%A3.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5377912463989235938" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-size:130%;"> Είμαι έντονα πολιτικοποιημένο ων εδώ και πάαααρα πολλά χρόνια, αλλά συνειδητά απέφευγα πάντα την κομματικοποίηση. Η ιδέα των προβάτων που τα οδηγεί ο τσοπάνης στο μαντρί, και που νοιώθουν ασφαλή από το λύκο επειδή τα φυλάει ο σκύλος, είναι ανατριχιαστική για μένα.<br /><br />Αν εξαιρέσεις κάποιες δημοτικές εκλογές, στις οποίες κατέβηκε ο συνδυσμός τον οποίο μπορούσα να ψηφίσω, όλες τις άλλες φορές έριξα άκυρο, ως πράξη αντίδρασης σε όσα συμβαίνουν στην πολιτική σκηνή της χώρας μας.<br /><br />Χτες όμως το λουκουμάκι μου με ενημέρωσε για μια εκπληκτική εξέλεση, που αν όντως ισχύσει, θα είναι η τέλεια λύση για το τι θα ψηφίσουμε στις εκλογές του Οκτωβρίου. Ο Ψινάκης μπορεί να κατέβει υποψήφιος με το ΛΑ.Ο.Σ..!!!!!! Απίστευτο...??? Η απόλυτη κατάντια του πολιτικού συστήματος. Κι εννοείται ότι αν κατέβει Α Αθηνών θα τον ψηφίσω. Γιατί αυτή θα είναι η γελοιοποίηση της Βουλής. Μεγαλύτερη κι από το να έμπαινε ο Βεργής.<br /><br /><br /><br />Όταν έχεις στον συνδυασμό σου έναν άνθρωπο σαν τον Ψινάκη, και υποστηρίζεις ότι μπορεί να προσφέρει, τότε αμή τι άλλο έχεις χιούμορ...!! Το μόνο που έχει καταφέρει είναι να πάρει έναν ατάλαντο και να τον κάνει σταρ, και επιπλέον να απευθύνεται σε άντρες σε θηλυκό πρόσωπο και κανείς να μην αντιδρά. Φαντάζεστε να λέει στον Παπανδρέου ή στον Καραμανλή από τα έδρανα της Βουλής " Είσαι Θεά, ο λόγος σου ήταν τέλειος" κι όλοι να χειροκροτάνε....????<br /><br />Δεν μιλάμε απλά για ισοπέδωση, μιλάει για βόμβα 100000 μεγατόνων. Θέλω εσάρπες και λιπ γκλος στα έδρανα, θέλω δεξιώσεις με μοντέλα στο προεδρικό μέγαρο, θέλω να καταλάβουν οι εκπρόσωποι του λαού (χαχαχαχαχχαα) ότι δεν είναι καλύτεροι από τους γραφικούς κοσμικούς που βγαίνουν στα κανάλια...</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7070850012274012788-908745774989805012?l=prozak-prozac.blogspot.com' alt='' /></div>prozakhttp://www.blogger.com/profile/09712029702395828901noreply@blogger.com23tag:blogger.com,1999:blog-7070850012274012788.post-54909273729697851192009-08-28T20:06:00.008+03:002009-08-28T23:44:54.814+03:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-size:130%;">Επειδή κάθε μέρα ακούω κουφά, και βαρέθηκα να εξηγώ τα αυτονόητα, κατέληξα ότι ο έλληνας οδηγός δεν έχει καμμιά σχέση με το αντικείμενο, και το μόνο που γνωρίζει πολύ καλά είναι να πατάει γκάζι....</span><br /><span style="font-size:130%;">.</span><br /><span style="font-size:130%;">Ας αναφέρουμε λοιπόν μερικούς βασικούς κανόνες, μπας και μειωθούν τα μπινελίκια και οι μπουνιές κάθε φορά που γίνεται ατύχημα...!!</span><br /></div>.<br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-style: italic;font-size:180%;" >1. Πινακίδα Ρ2 ή αλλιώς STOP</span><br /><span style="font-size:130%;">Φταίμε. Τελεία και παύλα. Το stop είναι σαν κόκκινο φανάρι, αν τρακάρουμε και στη πορεία μας είχαμε P2 βγάζουμε το σκασμό, χαμηλώνουμε το κεφάλι, και υπογράφουμε φιλική δήλωση υπαιτιότητας.</span><br />.<br /><br /><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-style: italic;font-size:180%;" >2. ΦΛΑΣ</span><br /><span style="font-size:130%;">Αυτό που πρέπει να διευκρινήσουμε είναι ότι το φλας προειδοποιεί δεν υποχρεώνει. Αν λοιπόν στρίψουμε, ή αλλάξουμε λωρίδα και προξενήσουμε ατύχημα, φταίμε, αφού ο ΚΟΚ το θεωρεί ελιγμό και μας φορτώνει την ευθύνη.</span><br /></div><span style="font-size:130%;">.</span><br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);font-size:180%;" >3. ΑΠΟΤΟΜΟ ΦΡΕΝΑΡΙΣΜΑ</span><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-size:130%;">Οδηγείτε στην εθνική με 268χλμ/ώρα και ξαφνικά θυμάστε ότι σήμερα κλείνετε ένα μήνα με το μωρό σας. Πανικοβάλεστε και πατάτε φρένο, με αποτέλεσμα ο πίσω σας να σας βουλιάξει το μισό αμάξι, και να φέρει το κουτί με τα γλυκά που είχατε στο πορτ-μπαγκάζ στο στόμα σας. Μην ανησυχείτε. ΔΕΝ φταίτε εσείς. Ο ΚΟΚ ορίζει ότι οι οδηγοί πρέπει να κρατούν επαρκείς αποστάσεις ώστε να σταματούν εγκαίρως αν χρειαστεί.</span><br /></div>.<br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-size:180%;" >4. ΚΟΤΣΑΔΟΡΟΣ</span><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-size:130%;">Θεωρητικά κοτσαδόρο μπορούν να φέρουν μόνο τα αυτοκίνητα που σέρνουν καράβια, εεε τρέιλερ εννοούσα, και μόνο όταν έχουν το τρέιλερ. Δηλαδή όταν το τρέιλερ είναι στο χωριό και το αυτοκίνητο στη πόλη, τότε πρέπει να βγάζει το κοτσαδόρο. Αν όμως έχετε την ατυχία και τρακάρετε με αυτοκίνητο με κοτσαδόρο, προφανώς θα φταίτε αφού το χτυπήσατε από πίσω, ο μπροστά δε θα πάθει σχεδόν τίποτα κι εσείς θα κλαίτε στάνταρ τουλάχιστον το προφυλακτήρα σας. Σε αυτή τη περίπτωση το μόνο που θα πάθει αυτός, αν καλέσετε αστυνομία, είναι να του κόψουν πρόστιμο, που αν θυμάμαι καλά είναι το εξωφρενικό ποσό των 70€</span>..!!!<br />.<br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);">5. ΠΑΡΑΝΟΜΑ ΣΤΑΘΜΕΥΜΕΝΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ</span></span><br /><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-size:130%;">Αν τρακάρετε αυτοκίνητο που είναι παρκαρισμένο, φταίτε...!! Δεν έχει σημασία που είναι παρκαρισμένο. Αν φωνάξετε αστυνομία θα του κόψουν κλήση για παράνομο παρκάρισμα, αλλα υπαιτιότητα έχετε εσείς, ακόμα κι αν ήταν παρκαρισμένο στη μέση του δρόμου...</span><br />.<br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-size:180%;" ><br />6. ΑΤΥΧΗΜΑ ΜΕ 3 Ή ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΕΜΠΛΕΚΟΜΕΝΑ</span><br /><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-size:130%;">Εδώ χωρίζουμε σε 2 κατηγορίες. Η μία περίπτωση είναι το α αυτοκίνητο να πέσει πάνω στο β και το β με τη σειρά του πάνω στο γ και το γ με τη σειρά του πάνω στο δ κτλ κτλ κτλ. Σε αυτή τη περίπτωση ΟΛΑ τα αυτοκίνητα από το β και μετά αποζημιώνονται από τον α.</span><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-size:130%;">Υπάρχει όμως και η περίπτωση που το β πέφτει πάνω στο α, και ο γ πέφτει πάνω στο β, και ο δ πάνω στο γ. Σε αυτή τη περίπτωση θεωρούνται ξεχωριστά ατυχήματα και ο β αποζημιώνει το α, ο γ αποζημιώνει την πίσω ζημιά του β και ο δ την πίσω ζημιά του γ.</span> <span style="font-size:130%;">Αν μπερδευτήκατε φωνάξτε τη φροντίδα ατυχήματος επι τόπου.<br />.<br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-size:180%;" ><br /></span></span><div style="text-align: justify;"><span style="font-size:130%;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-size:180%;" >ΓΕΝΙΚΑ</span></span><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Καλό είναι να καλείτε πάντα φροντίδα ατυχήματος, οι πιο πολλές εταιρείες το παρέχουν με το ασφαλιστήριο. Έτσι θα έχετε φωτογραφίες από το τόπο του ατυχήματος, και θα εξασφαλίσετε ότι το άλλο εμπλεκόμενο δε θα αλλάξει γνώμη την επόμενη μέρα. Επιπλέον, καθαρά από εμπειρία, θα έλεγα να μην εμπιστεύεστε εύκολα κάποιον που σας λέει ότι καλό είναι να μην μπλέξετε ασφαλιστικές κι ότι θα σας πληρώσει τις ζημιές. Κάντε εσείς δήλωση, κι αν τελικά πληρώσει τη ζημιά τότε κάνετε μια ανάκληση και ξεμπερδεύετε. </span></span></span><br /></span><span style="font-size:100%;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Τέλος να τονίσω κυρίως στις κυρίες, ότι ευτυχώς για σας υπάρχουν υπάλληλοι στο κλάδο ζημιών που διαβάζουν τις δηλώσεις σας. Οπότε ακόμα κι αν ο μουστακαλής νταής σας πίεσε να δηλώσετε υπαιτιότητα, ενώ εκείνος πέρασε από STOP, μόλις η δήλωση σας φτάσει στην εταιρεία θα ενημερωθείτε ότι μπορείτε να επισκευάσετε εσείς το όχημά σας... </span></span></span></span><br /></div><br /><span style="font-style: italic; font-weight: bold;font-size:180%;" >Καλή και προσεκτική οδήγηση λοιπόν :-)</span><br /></div></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7070850012274012788-5490927372969785119?l=prozak-prozac.blogspot.com' alt='' /></div>prozakhttp://www.blogger.com/profile/09712029702395828901noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-7070850012274012788.post-27208626562830142692009-08-24T11:42:00.000+03:002009-08-24T12:17:31.051+03:00Πριν 2 χρόνια ακριβώς σκοτώθηκε ο ξάδελφός μου, η αδελφή του, μια αλβανίδα και 2 γάλλοι τουρίστες. Για την ακρίβεια κάηκαν στις μεγάλες φωτιές του 2007. Όλοι λένε ότι δεν θα είχαν καεί αν είχαν μείνει μέσα στο χώρο του ξενοδοχείου, αλλά ο Γιάννης είχε υψηλό αίσθημα ευθύνης και πήγε να σώσει τους τουρίστες που έκανα περίπατο ακριβώς εκεί που ξεκίνησε η φωτιά...<br />.<br />Και φυσικά ήταν εμπρησμός, με αυτόματη εξέλιξη 4 διαφορετικών εστιών, κι όπως γίνεται στα χωριά, όλοι έτρεξαν να τη σβήσουν, και την έσβησαν πολύ πριν σηκωθούν τα αεροπλάνα. Αλλά ήταν αργά...<br />.<br />Μετά άρχισαν τα παρατράγουδα... Μπερδεύτηκαν οι σωροί, θάψαμε το πτώμα ενός παλικαριού από Ηλεία, από το νεκροτομείο μας είπαν ότι<br />λυπούνται πολύ, εμείς είπαμε ευχαριστώ, πήραμε το καινούριο φέρετρο και το ξαναθάψαμε... Βέβαια καμμιά φορά αναρωτιέμαι ποιος να είναι τελικά θαμμένος στα χώματα της Μάνης...<br />.<br />Και κοιτούσα τις τελευταίες μέρες τη φωτιά στην Αττική. Και δεν μπορώ να λυπηθώ για τους ανθρώπους, παρά μόνο για τα δέντρα. Δεν μπορώ να στεναχωρηθώ για ανόητους που χτίζουν μέσα στο δάσος, που χαίρονται που το πρωί πίνουν το καφέ τους κάτω από το πεύκο, αλλά δεν τους περνάει από το μυαλό ότι αφού βιάζουν που βιάζουν τη φύση τουλάχιστον ας προστατέψουν ό,τι απέμεινε...<br />.<br />Πόσο μυαλό μπορεί να χρειάζεται για να σκεφτείς ότι αφού το οικοπεδάκι σου είναι μέσα στο δάσος καλό θα ήταν να το καθαρίζεις που και που, κι ότι δεν αρκεί το νερό της πισίνας να σε προστατέψει.<br />Κι όχι, δεν γίνεται να στείλουμε ένα ελικοπτεράκι πάνω από τη βίλα σου,δεν φτάνουν για όλους...<br />.<br />Το αυτονόητο θα ήταν να βγουν οι δορυφορικές φωτογραφίες των περιοχών πριν τη φωτιά, και να γίνεται σύγκριση κάθε χρόνο, και κάθε καινούριο κτίσμα απλά να κατεδαφίζετε. Αλλα δεν έχει κανείς τα αρχίδια να πάρει μια τέτοια πρωτοβουλία. Το πολιτικό κόστος θα ήταν τεράστιο... Ενώ 160.000 στρέμματα καμμένης γης δεν κοστίζουν τίποτα.<br />.<br />Πραγματικά δεν θέλω να φέρω το παίδι μου σε αυτόν το κόσμο, γιατί πολύ απλά όταν θα με κοιτάξει στα μάτια και θα με ρωτήσει τι έκανα για εκείνον δεν θα μπορώ να απαντήσω...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7070850012274012788-2720862656283014269?l=prozak-prozac.blogspot.com' alt='' /></div>prozakhttp://www.blogger.com/profile/09712029702395828901noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-7070850012274012788.post-12297101111640905242009-08-18T10:13:00.005+03:002009-08-18T12:00:15.088+03:00<div align="justify"><span style="font-size:130%;"> </span></div><div align="justify"><span style="font-size:130%;"> Πρώτα από όλα να διευκρινήσω ότι ΔΕΝ είμαι αντικειμενική.. Η Μάνη είναι ομορφότερη, καλύτερη, κοντινότερη, γευστικότερη, καλυτερότερη, δροσερότερη το καλοκαίρι και ζεστότερη το χειμώνα, με καλύτερες παραλίες, καλύτερα βουνά, και δεν ξέρω αν σας το είπα, καλύτερη από κάθε περιοχή της Ελλάδας και γενικότερα του κόσμου τούτου..!!! :-)</span></div><div align="justify"><span style="font-size:130%;">.</span></div><div align="justify"><span style="font-size:130%;"> Παρόλα ταύτα είπαμε να πάμε μια βόλτα και στην Ξάνθη, αφού ο free κόντεψε να ξεχάσει τα πρόσωπα των δικών του... Ευτυχώς που υπάρχει και το φατσοβιβλίο δηλαδή... Επιπλέον τον είχα ζαλίσει κι εγώ, πώς κάνουν στην Ξάνθη αυτό, πώς κάνουν στην Ξάνθη εκείνο, έχετε στην Ξάνθη από το άλλο, οπότε ήθελε ο άνθρωπος να μου δείξει ότι η Ξάνθη δεν είναι το κωλοχώρι των 50 κατοίκων, αλλά ολόκληρη και ολοκληρωμένη πόλη...</span></div><div align="justify"><span style="font-size:130%;">.</span></div><div align="justify"><span style="font-size:130%;"> Ξεκινήσαμε άγρια χαράματα, αφού είχαμε μπροστά μας μόλις 750 χλμ να διανύσουμε... Αλλά εμείς δε μασάμε λέμε...!!! Τα πρώτα 250χλμ ήταν εύκολα, με μια στάση για καφέ και μια στάση για τσιγάρο... Μετά φτάσαμε στα περιόβητα Τέμπη, όπου τα είδαμε όλα...!!! 2 καφέδες ήπιαμε και καπνίσαμε 15 τσιγάρα έκαστος για να συνέλθουμε...!! Από κει και πέρα θυμίζαμε τις 3 αδελφές του Τσέχωφ... Μόνο που αντί για τη Μόσχα εμείς ονειρευόμασταν την Εγνατία... Κι άντε λίγο ακόμα, άντε και φτάσαμε, άντε και κοντεύουμε, άντε μια στάση ακόμα να ξεπιαστεί ο κώλος μας, επιτέλους φτάσαμε Θεσσαλονίκη και είδαμε τις ταμπέλες για Εγνατία...</span></div><div align="justify"><span style="font-size:130%;">.</span></div><div align="justify"><span style="font-size:130%;">Αντικειμενικά λοιπόν η Εγνατία , στο κομμάτι της τουλάχιστον Θεσσαλονίκη-Ξάνθη που είδα εγώ, είναι ό,τι χειρότερο μπορεί να συμβεί... Τουλάχιστον αν είσαι σε επαρχιακό δίκτυο προσέχεις και λίγο, ενώ στην Εγνατία, με τις 4 λωρίδες εύκολα ξεγελιέσαι...! Το μόνο καλό είναι ότι δεν έχει γκρεμά... Έχει όμως στροφές με το που βγαίνεις από τούνελ, που θεωρώ ότι είναι πιο επικίνδυνο... Τεσπά, για να σταματήσω τη μουρμούρα, κάποια στιγμή μετά από πολλές ώρες φτάσαμε...!!!! Ναι, ναι, Φτάσαμε...!!!</span></div><div align="justify"><span style="font-size:130%;">.</span></div><div align="justify"><span style="font-size:130%;">Ο free έχει μεγάλη οικογένεια, κι ήταν όλοι μαζεμένοι εκεί να μας υποδεχτούν.. Μόνο πυροτεχνήματα που δεν άναψαν... Το μόσχο πάντως τον είχαν σφάξει για την επιστροφή του ασώτου...!! Ευτυχώς δηλαδή που το είχαν κάνει γιατί πεινούσα σαν λύκος..!! Κι εννοείται ότι την υπόλοιπη μέρα ήμουν σαν ζόμπι παρόλες τις προσπάθειες μου να συμμετάσχω στο γιορτινό κλίμα... Πάντως από την υπερένταση έφτασε 01.00 η ώρα για να κοιμηθούμε...!!!</span></div><div align="justify"><span style="font-size:130%;">.</span></div><div align="justify"><span style="font-size:130%;">Οι υπόλοιπες μέρες πέρασαν γρήγορα. Η αλήθεια είναι ότι χρειαζόμουν περισσότερο χρόνο για να δω την πόλη, δεν την φχαριστήθηκα... Πάντως η Ξάνθη έχει ΚΑΙ GLOU ...!!! Επίσης έχει τα πάντα και σε μεγάλες ποσότητες, όπως παπούτσια με ρόδες που ευτυχώς δεν ήταν στη μόδα όταν ήμουν εγώ μικρή γιατί θα είχα φάει σίγουρα τα μούτρα μου 854 φορές... Και για να πικάρω και το μωρό μου λίγο, η Ξάνθη είναι μόλις 60 χλμ από την Καβάλα, όπου ήπιαμε έναν καταπληκτικό καφέ με τον κοντορεβυθούλη ;-)...</span></div><div align="justify"><span style="font-size:130%;">.</span></div><div align="justify"><span style="font-size:130%;">Το μεγαλύτερο σοκ για μένα ήταν όταν πήγαμε στο χωριό... 25 χλμ από την Ξάνθη κι εγώ νόμιζα ότι πήγαμε στον Παράδεισο... Ήταν πραγματικό σοκ για μένα, δεν πίστευα ποτέ ότι μπορεί να υπάρχει τόσο πράσινο μαζεμένο, τόση φυσική ομορφιά σε ένα μέρος... Κάπου εκεί κατάλαβα τι ακριβώς άφησε πίσω του για να στηρίξει τη σχέση μας... Και κάπου εκεί έβαλα τα κλάματα κι έκανε μισή ώρα να με συνεφέρει...!!! Κι ορκίστηκα ότι στα χρόνια που θα έρθουν δε θα αρνηθώ ποτέ και για κανένα λόγο να πάμε Ξάνθη, ακόμα κι αν η εναλλακτική είναι Μάνη ή κάποιος άλλος ξωτικός προορισμός...</span></div><div align="justify"><span style="font-size:130%;">.</span></div><div align="justify"><span style="font-size:130%;color:#333333;"><em><strong>Εν κατακλείδι, μετά από 2.600 χλμ σε 12 μέρες, το συμπέρασμα είναι ότι ό,τι και να κάνεις, όπου και να πας, όπως και να πας, σημασία έχει με ΠΟΙΟΝ πας...!!!</strong></em></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7070850012274012788-1229710111164090524?l=prozak-prozac.blogspot.com' alt='' /></div>prozakhttp://www.blogger.com/profile/09712029702395828901noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-7070850012274012788.post-12961732372695267212009-08-12T09:31:00.003+03:002009-08-12T10:02:17.563+03:00<div align="justify"><span style="font-size:130%;">.</span></div><div align="justify"><span style="font-size:130%;">6 μέρες στα Πάτρια εδάφη δεν ήταν αρκετές... Πώς είναι δυνατόν να μπορέσεις να χωρέσεις όλες τις αναμνήσεις των παιδικών σου χρόνων μέσα σε 6 24ωρα...?? Προσπάθησα να δείξω στον free γιατί αυτός ο τόπος είναι τόσο �